บทที่ 428 ข้าไม่ชอบให้เจ้าเอ่ยถึงชายอื่นต่อหน้าข้า

"เจ้าก็แค่อยากพบหลิ่วหยินเฟิงใช่หรือไม่?" จิ้งอ๋องจ้องไปที่หยุนชางพร้อมกล่าวขึ้น อารมณ์ในดวงตาของเขาวูบไหว ในยามที่หยุนชางกำลังจะปฏิเสธก็ได้ยินจิ้งอ๋องกล่าวว่า "เช่นนั้นก็ไปหาหลิ่วหยินเฟิงเถอะ เพียงแต่ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

หยุนชางตะลึงงัน ผลที่ได้ต่างจากที่นางคิดไว้เล็กน้อย "แต่หากท่านไปกับข้า เรื่องที่ท่านปรากฏตัวก็ไม่สามารถปิดไว้ได้อีกไม่ใช่หรือ?"

จิ้งอ๋องกล่าวอย่างเฉยเมย "เซี่ยหวนอวี่เห็นข้าแล้ว หลิ่วหยินเฟิงจะไม่รู้ได้อย่างไร?"

เมื่อทั้งสองปรึกษาหารือกันเรียบร้อยแล้วก็สั่งให้พ่อบ้านเตรียมรถม้า จิ้งอ๋องขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังเรือนรับรอง หยุนชางรีบจับมือของจิ้งอ๋องไว้พลางกล่าวว่า "เมื่อถึงที่นั่นแล้วย่อมต้องพบเซี่ยหวนอวี่อย่างแน่นอน นอกจากนี้หลิ่วหยินเฟิงไม่ได้อาศัยอยู่ในเรือนรับรองนี้ เขาอาศัยอยู่ที่จวนเล็กๆ ที่ท่านพบข้าถูกลอบสังหารในตอนนั้น พวกเราตรงไปที่นั่นกันเลยเถอะ"

เป็นการดีที่สุดที่จะไม่พบเซี่ยหวนอวี่ จิ้งอ๋องไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ก็สั่งให้คนขับรถม้ามุ่งหน้าไปที่จวนนั้น ประตูจวนปิดสนิท จิ้งอ๋องและหยุนชางลงมาจากรถ หยุนชางก้าวไปข้างหน้าและเคาะห่วงเหล็กที่ประตู เมื่อเสียงเคาะดังขึ้นสามครั้งก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากด้านใน "มาแล้วๆ"

หยุนชางขมวดคิ้วคิดว่าเสียงนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่หลิ่วหยินเฟิง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็เห็นชายผู้หนึ่งที่แต่งตัวเหมือนข้ารับใช้โผล่หน้าออกมาจากประตูและมองดูหยุนชางอย่างประเมิน ดวงตาเปล่งประกายวาววับ หลังจากนั้นก็มองไปยังจิ้งอ๋องที่อยู่ของหยุนชางอย่างลังเล "พวกท่านคือ?"

หยุนชางยิ้มบางๆ และเอ่ยเสียงเบาว่า "เรามาหาคุณชายหลิ่วหยินเฟิง เขาอยู่หรือไม่?"

ข้ารับใช้รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "อยู่ขอรับ คุณชายอยู่ขอรับ แต่ปกติคุณชายไม่ค่อยพบแขก รบกวนพวกท่านโปรดรอสักครู่ ข้าขอไปรายงานคุณชายก่อน" เขารีบวิ่งกลับไปโดยไม่ปิดประตูด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นไม่นาน หลิ่วหยินเฟิงก็เดินออกมาด้วยตนเอง ดวงตาของเขาจ้องไปที่ร่างของหยุนชางด้วยรอยยิ้ม "อาหยุน? ทำไมเจ้า..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็เห็นมือหนึ่งปรากฏขึ้นบนไหล่ของหยุนชาง จิ้งอ๋องก้าวเข้ามาด้านหน้าแล้วโอบหยุนชางไว้พลางมองหลิ่วหยินเฟิงอย่างเฉยเมย "เป็นข้าที่ต้องการขอคำแนะนำจากกุนซือหลิ่ว ชางเอ๋อร์อยู่ในจวนทั้งวันคงรู้สึกอึดอัด ข้าจึงพานางออกมาเดินเล่น"

รอยยิ้มที่ผุดขึ้นในดวงตาของหลิ่วหยินเฟิงค่อยๆ จางลงทีละน้อย มุมปากที่ยังไม่ทันโค้งขึ้นก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ "ที่แท้เป็นจิ้งอ๋องนี่เอง แขกผู้มีเกียรติมาเยือนถึงที่ ขออภัยที่ข้อไม่ได้มาต้อนรับอย่างดี เชิญจิ้งอ๋องกับพระชายาเข้ามาข้างในเถิด"

จิ้งอ๋องได้ยินคำเรียกหยุนชางของเขาเปลี่ยนจากอาหยุนมาเป็นพระชายาก็พึงพอใจมาก แต่ใบหน้าของเขากลับยังคงสงบราบเงียบ "รบกวนท่านแล้ว" เขาพูดพลางเอามือที่โอบไหล่หยุนชางมาจับมือนางแล้วจูงเข้าไปในจวน

คราวที่แล้วหยุนชางค่อนข้างร้อนใจจึงไม่ได้สังเกตบรรยากาศในจวน ตอนนี้เวลาผ่านไปได้สักพักแล้ว ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิบานสะพรั่ง ต้นไม้ในสวนของเขาก็ออกดอกบานสะพรั่งเต็มไปหมดเช่นกัน หยุนชางจึงพบว่าเดิมต้นไม้ที่มีแต่กิ่งในยามนั้นคือต้นท้อและตอนนี้ดอกท้อกำลังเบ่งบานฟุ้งกำจายไปด้วยกลิ่นหอม ทำให้ทั้งจวนดูเป็นสีชมพู

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองอยู่เป็นเวลานานก่อนจะเอ่ยว่า "คิดไม่ถึงเลยว่าทิวทัศน์ที่ดอกท้อบานเต็มไปหมดเป็นเช่นนี้นี่เอง ช่างงดงามจนละสายตาไม่ได้เลย"

หลิ่วหยินเฟิงมองหยุนชางด้วยดวงตาอ่อนลงเล็กน้อย "ข้าชอบดอกท้อ แต่แคว้นหนิงอากาศหนาวเย็นกว่าแคว้นเซี่ยเล็กน้อยจึงมีดอกบ๊วยมาก แต่กลับมีดอกท้อน้อย ข้าพยายามอย่างมากจึงจะหาต้นเหล่านี้มาได้ หากเจ้าชอบ หากมาที่แคว้นเซี่ยแล้วเจ้าจะต้องชอบฤดูใบไม้ผลิแน่ เพราะดอกท้อเป็นดอกไม้ประจำแคว้นเรา มีให้พบเห็นได้ทุกที่ โดยเฉพาะบนภูเขากวงอู้ ที่นั่นเต็มไปด้วยดอกท้อ ที่นั่นต่างห่างที่งดงามจนแทบลืมหายใจ"

"โอ้?" หยุนชางยิ้มบางๆ "นั่นทำให้ข้าคาดหวังเสียแล้ว"