บทที่ 432 ครั้งแรกในการเยือนแคว้นเซี่ย (เข้าจวน)

เซี่ยหวนอวี่เดินไปหาฮองเฮา และเอื้อมมือออกไปพยุงนางลุกขึ้น และตรัสเบาๆว่า "ช่วงเวลานี้ ข้าไม่อยู่ในวัง ลำบากฮองเฮาแล้ว"

ฮองเฮายิ้มลุกขึ้นยืนและพูดเบาๆ "ฝ่าบาททรงตรัสเกินไปแล้วเพคะ" แต่ดวงพระเนตรของนางกวาดมองไปที่ผู้คนที่อยู่ด้านหลังเซี่ยหวนอวี่ และหยุดชั่วครู่ที่ลั่วชิงเหยียนและหยุนชางก่อนที่จะละสายออกอย่างช้าๆ "ฝ่าบาทคงจะทรงเหน็ดเหนื่อยมากจากการเดินทางมาหลายวัน เสด็จไปพักผ่อนที่ตำหนักฉางเล่อก่อนดีไหมเพคะ คืนนี้ หม่อมฉันได้เตรียมงานเลี้ยงในวังสำหรับฝ่าบาทด้วยเพคะ"

เซี่ยหวนอวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า "ดี" ขณะที่เขาพูด เขาหันกลับมา ชี้ไปที่ลั่วชิงเหยียนและตรัสกับฮองเฮาว่า "นี่คือโอรสของฮองเฮาฮวา ชื่อชิงเหยียน ก่อนหน้านั้นข้าให้หลิวเหวินอันร่างราชโองการแต่งตั้งเป็นรุ่ยอ๋อง ชิงเหยียนเพิ่งมาเมืองจิ่นเป็นครั้งแรก และเขายังไม่มีที่จวนของตัวเอง ก่อนหน้านี้รัชทายาทได้สิ้นพระชนม์ ตอนนี้จวนของรัชยาทก็ว่างอยู่ ก็เปลี่ยนชื่อเป็นจวนรุ่ยอ๋อง และยกให้ชิงเหยียนเถิด"

ทันทีที่เสียงหายไป สีหน้าทุกคนในที่นั้นต่างเปลี่ยนไป ฮองเฮาลืมตาขึ้น และดวงพระเนตรของนางจ้องไปที่ร่างของลั่วชิงเหยียนหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ตรัสว่า "ฝ่าบาท เรื่องนี้เกรงว่ามันจะมิถูกต้องนะเพคะ"

เหล่าขุนนางที่อยู่ด้านหลังต่างก็พยักหน้า ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับสิ่งที่ฮองเฮาตรัส

เซี่ยหวนอวี่โบกมือและพูดว่า "ไม่มีอะไรที่มิสมควร รัชทายาทไม่อยู่ที่นั่นแล้ว จวนของเขาก็ว่าง ไม่ได้ใช้งาน เมื่อเดือนที่แล้วกรมคลังก็มาวิงวอนกับข้า ในเมื่อไม่มีเงิน จึงไม่มีความจำเป็นที่จะสร้างเพิ่มเติม ก็แค่นั้น" ขณะที่เขาพูด เขาก็มองไปที่จิ้งอ๋องอีกครั้ง "เจ้ากับชางเอ๋อร์คงเหน็ดเหนื่อยในการเดินทาง ชางเอ๋อร์ก็ป่วยหนักอีก ร่างกายก็ไม่ค่อยสบาย งั้นก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด หลิวเหวินอัน... หลิวเหวินอันล่ะ?

เซี่ยหวนอวี่ตะโกนสองครั้ง และชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเป็นขันทีก็รีบเดินมาข้างๆเซี่ยหวนอวี่และพูดว่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยหวนอวี่ขมวดคิ้ว "ให้เจ้าอยู่ที่ในวัง ข้ากลับมาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องมารับเสด็จ รุ่ยอ๋องมาเมืองจิ่นเป็นครั้งแรก ไม่รู้ทาง เจ้านำเสด็จกลับจวนเถิด"

"พ่ะย่ะค่ะ" ชายที่แต่งตัวขันทีตอบรับอย่างรวดเร็ว เดินไปหาลั่วชิงเหยียน ยิ้มและกล่าวว่า "ท่านทั้งสองคงเป็นรุ่ยอ๋องและพระยาชารุ่ยใช่หรือไหมพ่ะย่ะค่ะ? เชิญท่านทั้งสองทางนี้พ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหวนอวี่ แต่เห็นว่าเขาได้นำฮองเฮาและเหล่าขุนนางเข้าไปในวังแล้ว หยุนชางขมวดคิ้ว เมื่อท่านอ๋องมาเมืองจิ่นครั้งแรก เซี่ยหวนอวี่ก็ทรงให้ท่านอ๋องไปอยู่จวนของอดีตรัชทายาท เห็นได้ชัดว่าต้องการยั่วยุให้ทุกคนไม่พอใจ แต่จุดประสงค์ของการกระทำดังกล่าวคืออะไรกันนะ?

หยุนชางสังเกตเห็นการจ้องมองที่โหดเหี้ยมมองจากระยะไกล หยุนชางมองตามสายตานั่น และได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองมาที่นาง หยุนชางขมวดคิ้ว แล้วนี่...เป็นใคร?

"พระชายา?" มีคนเรียกหยุนชาง ทำให้หยุนชางก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ยิ้มเล็กน้อยให้ขันทีชื่อหลิวเหวินอัน และเดินตามฝีเท้าของลั่วชิงเหยียน คิดในใจว่า วังหลวงแห่งแคว้นเซี่ยแห่งนี้ เกรงว่ามันจะซับซ้อนกว่าแคว้นหนิงมาก ต่อจากนี้ เกรงว่าจะต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว

จวนรัชทายาท หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อจวนบนประตู ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลิวเหวินอันสังเกตเห็นการแสดงออกของคนทั้งสอง ยิ้มและกล่าวขึ้นทันที "ขอประทานอภัยโทษหม่อมฉันด้วย ราชโองการของฝ่าบาทมาโดยฉับพลัน หม่อมฉันไม่มีเวลาเปลี่ยนป้ายชื่อจวน แต่คนรับใช้ของรัชทายาท ในจวนยังคงอยู่ และทำความสะอาดทุกวัน มันควรจะสะอาดและเป็นระเบียบอยู่พ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางหันไปมองที่ประตูที่ค่อนข้างรกร้าง แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ที่แท้ไม่มีพระชายาเหล่านางสนมอยู่ในจวนรัชทายาทหรือ หากเราเข้าไปอาศัยอยู่ อดีตสมาชิกครอบครัวควรจะจัดการอย่างไร"