บทที่ 440 เหตุการณ์กลับพลิกผัน (คมหอกพุ่งเข้าหาหนิงเชียน)

หมอหลวงจึงรีบก้าวเข้ามา หยิบผ้าพันแผลมาพันให้หยุนชางแล้วจึงถอยกลับไปอีกด้าน

หยุนกุ้ยเฟยรีบคุกเข่าลงข้างเตียงและน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง "เชียนหลิงหายใจแล้ว หายใจแล้ว" เสียงนั้นเกือบจะแหบแห้ง

หยุนชางยิ้มน้อยๆ นางถอยออกไปและนั่งลง

องค์หญิงเชียนหลิงพ้นขีดอันตรายแล้วและคนที่หลิวเหวินอันนำไปค้นจวนก็กลับมาแล้วเช่นกัน เซี่ยหวนอวี่พาทุกคนออกไปจากตำหนักชั้นในแล้วจึงให้หลิวเหวินอันรายงาน "ตรวจค้นจวนรุ่ยอ๋องทุกซอกทุกมุมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีอะไรมีอะไรน่าสงสัย เพียงแต่..."

เซี่ยหวนอวี่ขมวดคิ้ว "แต่อะไร?"

หลิวเหวินอันเงยหน้าขึ้นกวาดตามองผู้คนในตำหนักแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "แต่หม่อมฉันพบพิษที่หมอหลวงบอกที่ตำหนักเซียงจู๋และตำหนักเว่ยยางพ่ะย่ะค่ะ"

ทุกคนในตำหนักต่างก็ตกใจ ตำหนักเซียงจู๋นั้นสามารถเข้าใจได้ นั่นเป็นตำหนักที่เซียงกุ้ยผินพำนักอยู่ เมื่อวานองค์หญิงเชียนหลิงก็ไปที่ตำหนักเซียงจู๋ด้วยเช่นกัน แต่ตำหนักเว่ยยางเป็นที่ประทับของฮองเฮา จะมียาพิษไปได้อย่างไร?

เมื่อฮองเฮาได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปก่อนที่นางจะตบโต๊ะอย่างโกรธจัด "เหลวไหล ตำหนักของข้าจะมีของที่ทำร้ายคนเช่นนั้นได้อย่างไร?"

หลิวเหวินอันหลุบตาลงและตอบเสียงเบา "หม่อมฉันไม่ได้พูดเหลวไหล ผงยาในถุงนี้พบในตำหนักจริงๆ ที่ด้านหลังของตำหนัก ได้ยินมาว่านั่นเป็นที่พักของเหล่านางกำนัล ถุงนี่ถูกพบในข้าวของของนางกำนัลที่ชื่อหย่านู๋"

"หย่านู๋?" เซี่ยหวนอวี่ขมวดคิ้วมองไปที่ฮองเฮา "นั่นเป็นนางกำนัลที่ช่วยเจ้าแต่งตัวหรือไม่?"

ฮองเฮาพยักหน้าพร้อมทั้งขมวดคิ้วมุ่น "หม่อมฉันไม่รู้ว่าทำไมสิ่งนี้จึงมาอยู่ในตำหนักเว่ยยางได้ เมื่อหม่อมฉันกลับไปแล้วต้องซักหย่านู๋ให้รู้เรื่องแน่ แต่เมื่อวานหย่านู๋อยู่ในตำหนักเว่ยยางตลอด หลังจากยามอู่นางก็ไม่ได้เจอเชียนหลิงอีก แต่หลังจากที่เชียนหลิงกลับมาที่วังเมื่อวานนี้ นางได้ไปที่ตำหนักเซียงจู๋ ไม่สู้ฝ่าบาทไปเรียกองครักษ์เงาของเชียนหลิงมาถามด้วยว่าในตำหนักเซียงจู๋มีใครบ้างที่ได้สัมผัสนาง"

เซี่ยหวนอวี่ไม่ได้แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย แต่เพียงส่งสัญญาณให้หลิวเหวินอัน หลิวเหวินอันจึงพยักหน้าและปรบมือ จึงมีองครักษ์เงาสองคนเดินเข้ามา

"เจ้าลองคิดให้ดี หลังจากยามอู่ องค์หญิงได้พบกับใครบ้าง?" เซี่ยหวนอวี่หมุนนิ้วหยกในมือและพูดเสียงเข้ม

องครักษ์เงาทั้งสองมองหน้ากันและพูดอย่างรวดเร็วว่า "รายงานฝ่าบาท หลังยามอู่ของเมื่อวานนี้ องค์หญิงไปที่จวนรุ่ยอ๋องพบเจอกับพระชายารุ่ยอ๋องแล้วกลับวัง จากนั้นจึงได้ไปที่ตำหนักเซียงจู๋ ฝ่าบาทอุ้มองค์หญิงนั่งตักอยู่พักหนึ่ง ตอนที่องค์หญิงกลับไป นางสะดุดล้มที่ประตูตำหนักเซียงจู๋ มีนางกำนัลคนหนึ่งช่วยพยุงนางขึ้น จากนั้นก็เป็นนางกำนัลของตำหนักหยุนซีที่คอยดูแลรับใช้นางพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาขมวดคิ้ว "เจ้าบอกว่าตอนที่องค์หญิงออกจากตำหนักเซียงจู๋ นางสะดุดล้มที่ประตูและมีนางกำนัลช่วยพยุงนางงั้นหรือ? นางกำนัลผู้นั้นท่าทางเป็นอย่างไรพวกเจ้าจำได้หรือไม่?"

องครักษ์เงาทั้งสองคนพูดพร้อมกัน "จำได้พ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองหนิงเชียนที่มีสีหน้าราบเรียบ คิ้วของนางขมวดมุ่นเล็กน้อย เมื่อครู่นางยังคิดว่าเรื่องนี้พุ่งเป้ามาที่นาง เพราะอย่างไรหลักฐานทุกอย่างต่างก็พุ่งเป้ามาที่จวนรุ่ยอ๋องเท่านั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อสืบหาความจริงแล้ว สถานการณ์กลับพลิกผันกลายเป็นเป้าหมายนั้นอยู่ที่หนิงเชียน

หยุนชางไตร่ตรองอย่างละเอียดจึงได้เข้าใจ เรื่องในวันนี้นางเป็นเพียงตัวล่อเท่านั้น