บทที่ 444 ดวลหมากกับท่านตา (ท่านอ๋องจะต้องไปออกศึกอีกแล้ว)

หยุนชางยิ้มและตอบตกลง นางมองบ่าวไพร่ยกกระดานหมากเข้ามา แล้วจึงเดินไปนั่งเพื่อเตรียมเล่นหมาก คนอื่นๆพากันมาห้อมล้อมเพื่อชมการดวลหมาก หยุนชางหันไปเห็นท่านป้าเล็กมองมาที่นาง สายตาของนางเหมือนกำลังรู้สึกสงสารหยุนชางอย่างบอกไม่ถูก

ไม่นานนักหยุนชางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดพวกเขาจึงรู้สึกตื่นเต้นกันเช่นนี้ เป็นเพราะว่า ฮวากั๋วกงชื่นชอบการถอยหมากกลับมามากๆนั่นเอง

"ไม่ได้ๆ เจ้าจะวางตรงนี้ไม่ได้" เมื่อหยุนชางวางหมาก ฮวากั๋วกงก็หยิบหมากที่นางเพิ่งวางลงขึ้นมา "เจ้าวางตรงนี้ดีกว่า" เขาพูดพลางชี้ไปที่จุดๆหนึ่ง

"......" หยุนชางค่อยๆวางหมากลงบนจุดที่ฮวากั๋วกงชี้

"ไม่เอาๆ เจ้าวางตรงนี้ดีกว่านะ" เขาตัดสินใจใหม่อีกครั้ง

"......" หยุนชางเงียบไปแล้วจึงถามขึ้นมาว่า "ปกติท่านตาจะใช้มือซ้ายและมือขวาเล่นหมากคนเดียวใช่ไหมคะ?"

ทุกคนได้แต่เงียบแล้วจึงค่อยๆพยักหน้า

หยุนชางครุ่นคิด นางควรจะแกล้งป่วยแล้วขอตัวกลับไปดีหรือไม่ ทันใดนั้นเอง ผู้ที่ยืนเฝ้าประตูอยู่หน้าห้องก็ตะโกนเข้ามาว่า "นายท่าน ท่านฮูหยิน รุ่ยอ๋องเสด็จมาขอรับ"

ทุกคนรู้สึกตกใจ หยุนชางเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองไปที่ประตูทางเข้า นางดีใจราวกับสวรรค์มาโปรด

ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาด้วยชุดสีน้ำหมึก ท่าทางองอาจภูมิฐาน เขากวาดสายตามองทุกๆคน แล้วมาหยุดสายตาลงที่หยุนชาง เขาค่อยๆขมวดคิ้ว

หยุนชางรีบยืนขึ้นแล้วเอ่ยถาม "ท่านอ๋องเสวยพระกระยาหารเย็นมาแล้วหรือยังเพคะ?"

กั๋วกงฮูหยินได้ฟังดังนั้น จึงรีบสั่งการ "ข้าจะให้คนไปเตรียมมาให้ ท่านอ๋องชอบกินอะไรล่ะ?"

หยุนชางหันมายิ้มให้ท่านฮูหยินแล้วตอบว่า "ท่านอ๋องเสวยอะไรก็ได้ค่ะ แต่ไม่ชอบเสวยรสหวาน"

"ได้ๆๆ" กั๋วกงฮูหยินพูดจบก็หันไปสั่งบ่าวไพร่ให้ไปจัดการ

ลั่วชิงเหยียนยังคงยืนหน้าขรึม หยุนชางจึงไปพาเขามานั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ลั่วชิงเหยียนมองหยุนชางแล้วนั่งลง เขามองคนอื่นๆที่อยู่ในห้องนั้นแล้วมองไปที่ฮวากั๋วกงที่กำลังก้มหน้ามองดูกระดานหมาก เขาเอ่ยขึ้นมาว่า "ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้ท่านนำทหารไปจัดการเหตุการณ์ความไม่สงบของชาวหย่าแล้ว แต่ว่า ครั้งนี้ทรงให้ข้าเป็นคนตรวจตราเหล่าทหาร"

ฮวากั๋วกงเงยหน้าขึ้นมามองลั่วชิงเหยียน เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแต่อย่างใด พลันก็เอ่ยปากว่า "แล้วอย่างไร เจ้ากลัวหรือ? ถ้าหากว่าเจ้ากลัว ไม่กล้าไป ข้าจะไปทูลฮ่องเต้ให้ การตรวจตราเหล่าทหารแม้จะไม่ต้องลงสนามทำศึก แต่ก็ต้องอาศัยความกล้าหาญ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องไปแล้ว"

รุ่ยอ๋องรู้สึกฉุน เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก "กลัว?" ข้าลั่วชิงเหยียน ชีวิตนี้ไม่เคยมีคำนี้ปรากฏขึ้นในใจ"

"อะไรนะ ลั่วชิงเหยียน แม่ของเจ้าแซ่ฮวา พ่อแซ่เซี่ย เจ้าไปเอาแซ่ลั่วมาจากไหนกัน" ฮวากั๋วกงไม่พอใจ เขาปัดหมากบนกระดานจนกระจัดกระจาย แล้วเดินมานั่งข้างหน้าลั่วชิงเหยียน "ข้าหิวแล้ว ไปนำของว่างมาให้ข้าที"

หยุนชางเห็นว่าท่าทีของฮวากั๋วกงช่างเหมือนเด็กน้อยยิ่งนัก เห็นๆอยู่ว่าอยากใกล้ชิดหลานชาย แต่ดันกลัวเสียหน้า คนหนึ่งแก่คนหนึ่งเด็ก นิสัยพอกันทั้งคู่ คิดดังนั้นแล้วก็แอบยิ้ม เมื่อนางมองไปที่กั๋วกงฮูหยิน ก็เห็นว่านางกำลังแอบยิ้มอยู่เช่นเดียวกัน