บทที่ 45 นางกำนัลเฉี่ยนอิน

หากคนของฝ่ายในทำงานอย่างจริงจังขึ้นมา ความเร็วนั้นว่องไวมากก็เร็วมากเช่นกัน เพียงหลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ขันทีฝ่ายในก็พานางกำนัลมา "องค์หญิง ฮองเฮาได้สั่งให้ข้าเลือกนางกำนัลที่ดูฉลาดเฉลียวมาให้องค์หญิง ข้าพามาให้แล้ว องค์หญิงพอใจนางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

หยุนชางมองดูนางอย่างละเอียด นางกำนัลคนนี้รูปลักษณ์น่าเอ็นดู เมื่อมองแวบแรกนางให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับฉินเมิ่ง บริสุทธิ์และสะอาดสะอ้าน

หยุนชางยิ้มและถามเบาๆ "เจ้าชื่ออะไร?"

สาวใช้พูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับดวงตากลมกลิ้ง "องค์หญิงกำลังถามข้าใช่หรือไม่? ข้าชื่อเฉี่ยนอิน ปีนี้อายุสิบสี่ปี"

ขันทีมองท่าทางการตอบคำถามของนางกำนัลแล้วพยักหน้าเล็กน้อย เขายิ้มพลางถามว่า "องค์หญิงเพียงแค่ถามชื่อของเจา เจ้าบอกอายุไปด้วยทำไม" หลังจากพูดแล้วเขาก็หันหน้าไปพูดกับหยุนชาง "องค์หญิง ท่านว่าใช้ได้ไหม? แม้ว่านางกำนัลคนนี้จะไม่ถูกใจองค์หญิงอย่างฉินเมิ่ง แต่นางก็คุ้นเคยกับการรับใช้คนเช่นกัน"

หยุนชางพยักหน้า "งั้นก็มาอยู่ที่ตำหนักชิงซินเถอะ ลำบากเจ้าพามาแล้ว"

ฉิงยีก้าวเข้ามาเอาถุงเงินยัดใส่มือของขันที จากนั้นก็ถอยหลังไป ขันทีผู้นั้นยิ้มกว้างขึ้นมาทันที "เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ หากองค์หญิงมีอะไรจะสั่งข้าน้อยก็เชิญบอกมาได้เลย"

หยุนชางเพียงกล่าว "อืม" แล้วขันทีผู้นั้นก็จากไป

ในห้องเหลือเพียงฉิงยีและเฉี่ยนอินสามคน หยุนชางยิ้มพลางโบกมือให้เฉี่ยนอิน "ไม่ได้เจอเจ้ามาสามปีแล้ว โตขึ้นมากจริงๆ"

เฉี่ยนอินยิ้มกว้างและเดินเข้ามายืนด้านหน้าหยุนชาง "องค์หญิงก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน ยิ่งสวยขึ้นเรื่อยๆ"

ฉิงยีได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองรู้สึกตามไม่ค่อยทัน สักพักจึงเข้าใจขึ้นมา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ที่แท้เฉี่ยนอินเป็นคนขององค์หญิงนี่เอง"

หยุนชางและเฉี่ยนอินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อพวกเขาได้ยินอย่างนั้น เฉี่ยนอินหันหน้าไปและยิ้มอย่างขี้เล่นให้กับฉิงยี "พี่ฉิงยี ข้าชื่อเฉี่ยนอิน เป็นคนขององค์หญิง สามปีที่แล้วก็ถูกส่งมาที่วังแล้ว หลายปีมานี้ข้าทำงานได้ไม่เลว ได้รับความโปรดปรานจากหัวหน้าขันทีและฮองเฮาและคอยช่วยฮองเฮาทำงานอย่างลับๆ ฮิๆ ได้ยินว่ากำลังเลือกคนมาอยู่กับองค์หญิงที่นี่ ข้าจึงอาสามา"

ฉิงยีมองไปที่เฉี่ยนอินอยู่นานก่อนที่จะพยักหน้า "ข้าคิดไม่ถึงว่าองค์หญิงจะวางแผนมานานแล้ว ดูเหมือนว่าองค์หญิงจะได้เรียนรู้มากมายจากท่านตา มีเฉี่ยนอินอยู่ ข้าก็โล่งใจมากขึ้น"

เฉี่ยนอินยิ้มบางๆ "หลายปีมานี้เฉี่ยนอินอยู่ในวังนั้นไม่ได้เสียเปล่า ตอนนี้มีคนของเราจำนวนมากแฝงอยู่ในพระราชวัง หลายวันมานี้ที่องค์หญิงกลับวัง ฮองเฮาให้คนเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด เฉี่ยนอินไม่กล้ามารายงานองค์หญิง หลังจากรออยู่หลายวัน ในที่สุดก็ได้โอกาส"

หยุนชางพยักหน้า "ไม่ต้องรีบร้อนไป พวกเรายังมีเวลาอีกมาก เจ้าตามฉิงยีไปทำความคุ้นเคยกับที่นี่ก่อนเถอะ"

เฉี่ยนอินได้ยินดังนั้นก็รีบรับคำ "เช่นนั้นก็ต้องรบกวนพี่ฉิงยีแล้ว"

ฉิงยีเดินออกไปพร้อมกับเฉี่ยนอิน หยุนชางค่อยๆเอนกายลงพิงเก้าอี้ รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง หัวใจของนางก็ค่อยๆสงบลง นางจะแข็งแกร่งขึ้นทีละเล็กทีละน้อย แข็งแกร่งพอที่จะแก้แค้นคนที่ทำผิดต่อนางในชาติที่แล้วและจะไม่ปล่อยใครไปสักคน

เฉี่ยนอินก็นับว่าน่าทึ่งเช่นกัน ภายในไม่กี่วันนางก็คุ้นเคยกับผู้คนทั้งในและนอกตำหนักชิงซินแล้ว ทุกคนพูดคุยกันไม่กี่คำ ใน ตำหนักชิงซินก็สามารถได้ยินเสียงหัวเราะของนางตลอดทั้งวัน

"เฉี่ยนอินนี่ก่งจริงๆ หากนางไม่ใช่คนขององค์หญิง ข้าคงจะหัวใจแตกสลาย" ฉิงยีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หยุนชางยิ้มเล็กน้อยและไม่ตอบอะไร ตั้งแต่เฉี่ยนอินเข้ามา นอกจากคำพูดสองสามคำที่หยุนชางพูดกับนางในวันแรก ต่อมานางก็ไม่ได้สนใจไยดีอีกเลย เพียงแต่ทุกคนก็ต่างมองออกว่าแม้หยุนชางจะไม่ได้การปฏิเสธเฉี่ยนอิน แต่ก็ปฏิบัติต่อนางด้วยความเฉยเมย

แม้ว่าฉิงยีจะไม่เข้าใจ แต่นางก็รู้ว่าการที่หยุนชางทำเช่นนี้ นางจะต้องมีแผนการอย่างแน่นอน นางจึงไม่ได้ถามอะไรมาก

"องค์หญิง วันนี้อากาศดีมาก พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ ข้าเห็นว่าดอกเบญจมาศในอุทยานหลวงกำลังบานอยู่พอดี องค์หญิงจะไม่ไปชมหน่อยหรือเพคะ?" เฉี่ยนอินเดินเข้ามาพร้อมกระถางกุ้ยฮวาที่ตากแห้งแล้ว ในมือยังถือถุงหอมอยู่อีกด้วย

เมื่อเห็นหยุนชางกำลังเหม่อลลอยและไม่ได้ตอบสนอง เฉี่ยนอินจึงพูดอีกครั้ง "องค์หญิงท่านดูสิ ดอกกุ้ยฮวาที่เก็บมาเมื่อไม่กี่วันก่อนตากแห้งแล้ว ที่เก็บมาล้วนเป็นดอกกุ้ยฮวาที่บานครั้งแรกและยังไม่โดนฝน หลังตากแห้งแล้วมีกลิ่นหอมมาก ข้าใช้ดอกกุ้ยฮวามาทำถุงหอม องค์หญิงลองดม... "