บทที่ 452 ความลับที่น่าตกใจ (ความลับขององค์หญิงไท่อัน)

องค์หญิงไท่อันหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาแดงก่ำ "หลี่หวาย เจ้าพูดจาเหลวไหล"

แต่หลี่หวายลากร่างของเขาอย่างสุดกำลังเพื่อเข้าใกล้เซี่ยหวนอวี่และลืมตาขึ้น มาชี้ไปที่องค์หญิงไท่อัน และกล่าวว่า "เป็นองค์หญิงไท่อัน พ่ะย่ะค่ะ" พูดจบเขาก็ไออีกครั้ง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ องค์หญิงไท่อันก็ก้าวเข้าไปทางหลี่หวาย ยกเท้าขึ้นและจะเตะลง

เซี่ยหวนอวี่เหลือบมองไปที่องค์หญิงไท่อัน และพูดอย่างเฉยเมยว่า "ในเมื่อองค์หญิงไท่อันไม่สามารถยืนฟังได้ ทหาร นำเก้าอี้มาให้องค์หญิงไท่อันนั่งฟัง"

แม้ว่าจะเป็นการประทานให้นั่ง แต่การกระทำของทหารรักษาการณ์ก็ไม่ปราณีใดๆ กดองค์หญิงไท่อันนั่งลงบนเก้าอี้โดยตรง หยุนชางมองดูองค์หญิงไท่อันขัดขืนครู่หนึ่ง แต่ดูเหมือนนางจะขยับตัวไม่ได้ จึงมองดูชายที่โกหกบนพื้นดินด้วยแววตาอันโกรธเกรี้ยว

จากนั้นหลี่หวายก็ผ่อนลมหายใจ แต่ลมหายใจของเขายังคงอ่อนแรงราวกับว่าเขาเสียชีวิตเมื่อใดก็ได้ "แม้ว่าหม่อมฉันจะไม่ใช่คนโปรดขององค์หญิงไท่อัน แต่ทว่า...ไท่อัน...องค์หญิงไท่อันเห็นว่าหม่อมฉันรูปงาม จงใจหลอกล่อหม่อมฉัน...จนเกิดความสัมพันธ์ที่ไม่อาจเปิดเผยได้ เรื่องนี้ดำเนินมามากกว่าสองปีแล้ว วันนี้หม่อมฉัน ได้ตุ๊กตาคุณไสยจากเสี่ยวอันจื่อกงกง... หม่อมฉันก็นำไปตำหนักที่เงียบสงบเพื่อตรวจสอบ แต่...แต่เมื่อตรวจได้ครู่หนึ่ง องค์หญิงไท่อันก็เสด็จมา"

"องค์หญิงไท่อันตรัสว่า...พระองค์ต้องรอในตำหนัก...รอเลี่ยวคงไต้ซือเข้าวัง รู้สึกน่าเบื่อมาก เลยอยากสนุกกับหม่อมฉัน หม่อมฉัน...หม่อมฉันปฏิเสธสองครั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมจำนนด้วย เกรงว่านางกำนัลที่องค์หญิงไท่อันนำมาจะฉวยโอกาส และฉวยโอกาสทำสิ่งเหล่านั้น"

หลี่หวายกล่าวจบ หลังจากนั้นเขาก็ไอเป็นเวลานานก่อนจะรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

เซี่ยหวนอวี่ไม่ได้มองที่องค์หญิงไท่อันที่กำลังหงุดหงิด แต่หันไปหาหลิวเหวินอัน "วันนี้องค์หญิงไท่อันนำนางกำนัลกี่คนเข้ามาในวัง"

หลิวเหวินอันครุ่นคิดสักครู่ก่อนที่จะตอบกลับไปว่า "สี่คน"

หยุนชางอดตกใจไม่ได้ โดยทั่วไปแล้ว การนำนางกำนัลแค่คนเดียวเข้ามาในวังก็มีขีดจำกัดแล้ว แต่องค์หญิงองค์นี้อาศัยการเป็นองค์หญิงคนโปรดทำเรื่องเยี่ยงนี้ได้

"พาทั้งสี่คนเข้ามา"เซี่ยหวนอวี่กล่าวอย่างเย็นชา

หลิวเหวินอันได้ยินคำพูดนั้น ก็รีบออกคำสั่งกับคนที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว หยุนชางจับมือลั่วชิงเหยียน และลั่วชิงเหยียนมองย้อนกลับไปที่หยุนชางอย่างเบาๆ ครุ่นคิดสักครู่แล้วจึงยืนขึ้น "เรื่องนี้ดูเหมือนจะมุ่งเป้าไปที่หม่อมฉัน ไม่ทราบว่าหม่อมฉันจะขอพูดอะไรได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

เซี่ยหวนอวี่ยกมือขึ้น และโบกมือให้หลิวเหวินอันรอ "พูดมา"

ลั่วชิงเหยียนไม่ได้พูดทันที แต่เงียบไปสักพัก ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ถึงแม้จะพานางกำนัลเข้ามาและพบว่านางกำนัลได้รับบาดเจ็บ มันทำได้แค่หมายความว่านางได้แตะต้องตุ๊กตาคุณไสย หม่อมฉันมีแผนที่จะทำให้เรื่องนี้ชัดเจน"

"โอ้? ลองพูดมา"

ลั่วชิงเหยียนเผยรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย "ตอนที่หม่อมฉันอยู่แคว้นหนิง ถูกคนอื่นใส่ร้ายโดยบอกว่าหม่อมฉันลอบฆ่ารัชทายาทของแคว้นเย้หลาง ชางเจียคังหนิง วิธีที่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังมีความแปลกใหม่ วันนี้เรามาชมวิธีนั้นดีกว่าไหมพ่ะย่ะค่ะ"

ดวงตาของเซี่ยหวนอวี่เป็นประกาย หยุดครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า "ดังนั้น ก็ให้รุ่ยอ๋องจัดการ แต่เจ้าก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยเช่นกัน หากเจ้าต้องการเตรียมการ เจ้าไม่สามารถออกไปจากห้องนี้ได้"

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ "พ่ะย่ะค่ะ"

นางกำนัลขององค์หญิงไท่อันทั้งสี่คนที่รออยู่หน้าประตูตำหนักไม่รู้ว่าภัยพิบัติใกล้เข้ามาแล้ว ปกติพวกนางอาศัยชื่อเสียงขององค์หญิงไท่อัน รังแกนางกำนัลมาไม่น้อย

"ข้าได้ยินจากทหารรักษาการณ์มาว่า ฝ่าบาทได้ออกคำสั่งแล้ว ถ้าไม่รู้ความจริงก็ไม่สามารถออกจากตำหนักได้ เกรงว่าต้องรอสักพัก หลี่หวายจะถูกโบยเกือบตายและถูกลากเข้าไป ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาหรือเปล่า พูดอะไรหน่อย" นางกำนัลร่างเล็กคนหนึ่งกระซิบ

อีกคนรีบพูดขึ้น "เป็นไปได้อย่างไรที่จะพูดอะไรออกมา เจ้ารู้ไหม เขามีจุดด้อยอยู่ในมือขององค์หญิง ชุนเถา ถ้ายังต้องรอสักพักจริงๆ เราก็ไปหาอะไรทานกันเถอะ ข้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย"

หญิงสาวที่ชื่อชุนเถาพยักหน้าซ้ำๆ "ไปที่ห้องเครื่องดูกันเถอะ"

หลังจากพูดจบ นางกำนัลทั้งสี่มองไปที่ประตูตำหนักที่ปิดสนิท และจากไปอย่างเงียบๆ แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าได้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว