บทที่ 461 รวบตัวผู้คนและสร้างความวุ่นวาย

ประชาชนที่มาล้อมรอบได้ยินเช่นนี้ แล้วมองดูศพที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว พวกเขาต่างก็กระซิบและพูดคุยกันว่า " ถึงแม้จะสงสัยจวนกั๋วกง แต่ก็ไม่ควรทำเช่นนี้ เอาศพมาตากแดดเช่นนี้ จะไม่สามารถกลับชาติมาเกิดได้เลยนะ" "ใช่ นายน้อยตระกูลหลิ่วเป็นคนไม่ดีอยู่แล้ว และเขาก็ทำเรื่องแย่ๆ มาตั้งมากมาย ไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาคิดจะทำอะไรไม่ดีอีก" "สงสารจวนกั๋วกงเสียจริง ที่อยู่ดีๆ ก็มาเจอปัญหาที่เฮงซวยเช่นนี้"

เสิ่นอี๋หลานเป็นฉลาด นางรู้วิธีเอาชนะใจผู้คนก่อน หยุนชางคิดและหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยของกั๋วกงฮูเหรินปรากฏอยู่หลังประตู ตรงนั้นถูกกั้นด้วยประตู หากว่าหยุนชางไม่ยืนอยู่ตรงนั้นก็คงไม่เห็นนางหรอก หยุนชางมองไปและเห็นว่ากั๋วกงฮูเหรินยืนอยู่ตรงนั้น และไม่มีท่าทีที่จะออกมาปรากฏตัว

หยุนชางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ นางเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ

หลิ่วฮวานเชิงถูกทุกคนกล่าวหาเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็ไม่พอใจเล็กน้อย "ไม่ว่าอะไรก็ตาม ลูกสะใภ้ของข้าเสียชีวิตหลังจากที่ออกจากจวนกั๋วกง ฉะนั้นพวกเจ้าต้องรับผิดชอบ มิเช่นนั้นอย่าได้หาว่าข้าใจดำแล้วกัน"

"เช่นนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าพวกข้าควรรับผิดชอบอย่างไร? แล้วเจ้าจะใจดำอย่างไรหรือ?" เสิ่นอี๋หลานส่งเสียงไม่สบอารมณ์ เลิกคิ้วและจ้องที่หลิ่วฮวานเชิงราวกับมองคนโง่เขลา และสีหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ชดใช้ให้ข้าเป็นทองคำ 1 แสนตำลึง แล้วมอบสาวงามที่ยืนอยู่หลังเจ้ามาให้ข้า เช่นนี้ข้าก็จะให้อภัยพวกเจ้า มิเช่นนั้นข้าก็จะให้คนไปปล่อยข่าวเรื่องที่จวนกั๋วกงวางยาพิษฆ่าคน" ดวงตาของหลิ่วฮวานเชิงเป็นประกาย แต่กลับแสร้งทำเป็นสูงส่ง เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วกล่าวช้าๆ

"เหลวไหล!" "เหลวไหล!" เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เสียงหนึ่งเสียงเป็นของเสิ่นอี๋หลาน และอีกเสียงหนึ่งนั้น หยุนชางเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วมองออกไป และเห็นรถม้าจอดอยู่ข้างนอกฝูงชน คนที่ส่งเสียงคือหลิ่วหยินเฟิง ส่วนชายชราที่กำลังเตรียมจะลงจากรถนั้นโกรธเคืองจนมีเส้นเลือดขึ้นที่หน้าผากอย่างเห็นได้ชัด ก็มือที่ถือไม้เท่านั้นสั่นเล็กน้อย เขาคือหลิ่วจิ้น

เมื่อเห็นหลิ่วฮวานเชิงเห็นหลิ่วจิ้นมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีหลิ่วหยินเฟิง หยุนชางเห็นว่าผ้าขาวนั้นเคลื่อนตัวและทันใดนั้นผ้าก็ถูกเปิดออก คนที่นอนอยู่คือบ่าวใช้ เขาก็วิ่งตามหลิ่วฮวานเชิงไปอย่างเร่งรีบ

หลิ่วจิ้นและหลิ่วหยินเฟิงนำทหารตามมาเพียงสองสามคน หลิ่วจิ้นเห็นเช่นนี้ จึงกระทืบไม้เท้าและกล่าวอย่างเสียงดังว่า "ไป ไปตามจับลูกชายสารเลวนั้นกลับมา บ้าไปแล้วหรือ?"

ทักษะการต่อสู้ของทหารยอดเยี่ยมอย่างมาก เพียงไม่นานพวกเขาก็วิ่งไปอยู่ตรงหน้าหลิ่วฮวานเชิง และจับหลิ่วฮวานเชิงเอาไว้ และนำตัวไปยืนข้างๆ เปลที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวที่ทุกคนเลิกสนใจไปแล้ว หลิ่วฮวานเชิงถูกกระแทกลงพื้น เขากัดฟันและมองไปยังคนที่แต่งกายเป็นบ่าวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ " ข้าให้พวกเจ้าจับตาดูไว้มิใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่บอกข้าว่าพวกเขามา"

หลิ่วจิ้นและหลิ่วหยินเฟิงได้เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาภายใต้การดูแลของทหารแล้ว พวกเขาเดินไปข้างๆ หลิ่วฮวานเชิง หลิ่วจิ้นยกไม้เท้าขึ้นด้วยสีหน้าที่โกรธเคืองแล้วตีลงไปที่หลิ่วฮวานเชิง หลิ่วฮวานเชิงถูกทุบตีจนคลานหนีไปทั่ว แต่เขาก็โดนตีไปหลายที

หลิ่วจิ้นเหนื่อยหลังจากตีไปสักพัก แล้วจึงเดินไปหน้าจวนกั๋วกงแล้วประสานมือขึ้นราวกับว่ากำลังจะคารวะเสิ่นอี๋หลาน เสิ่นอี๋หลานเห็นเช่นนี้จึงรีบหลีกออกไป และผลักหยุนชางออกมา นางมิอาจรับคารวะจากขุนนางในพระราชวังหรอก

ของหยุนชางรับไว้อย่างไม่แยแส หลิ่วจิ้นจึงรีบกล่าวว่า " เป็นความผิดของหม่อมฉันที่สอนลูกไม่ดี จนเป็นเหตุทำให้พระชายาตกใจ และขอความกรุณาพระชายาโปรดให้อภัยด้วยเถิด"

เมื่อ หลิ่วฮวานเชิงได้ยินสิ่งที่หลิ่วจิ้นกล่าว เขาจึงเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงงและกล่าวว่า" เจ้าสับสนกระไรหรือ? ผู้หญิงบ้านั่นจะเป็นพระชายาได้อย่างไร" แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าคนที่หลิ่วจิ้นคารวะนั้นคือหยุนชาง จากนั้นเขาก็ตะลึงแล้วยกมือขึ้นอย่างสั่นๆ แล้วชี้ไปทางหยุนชาง "พระ.....พระชายา?"