บทที่ 47 ฉิงเมิ่งขอความช่วยเหลือ

"องค์หญิง ฉิงเมิ่งจะมาจริงๆหรือเพคะ?" เฉี่ยงอินมองไปที่หยุนชางอย่างสงสัย

ฉิงยียิ้มเล็กน้อยและวางจานในมือลงบนโต๊ะ "องค์หญิงเพคะ ท่านลองชิมเสาวรสที่ฮ่องเต้สั่งคนส่งมาให้ท่าน สดมากเลยเพคะ" หลังจากพูดแล้วนางก็หันศีรษะและยิ้มและมองไปที่เฉี่ยงอิน "ไม่ต้องกังวล องค์หญิงบอกว่านางจะมา นางก็จะมาแน่นอน ข้าคุ้นเคยกับฉิงเมิ่ง ข้าเข้าใจนิสัยใจคอของนางดี ถ้านางได้ยินสิ่งที่เจ้าจงใจให้นางได้ยิน นางจะต้องมาพบองค์หญิงแน่"

เฉี่ยงอินพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ การนั่งรอความตายไม่ใช่แนวทางของคนฉลาด จากการสังเกตของข้า ฉิงเมิ่งนับว่าเป็นคนฉลาด แต่ว่า เป็นเวลาสองวันแล้วที่ข้าส่งข้อความนี้ไป ทำไมยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลย"

หยุนชางยิ้มและหยิบเสาวรสขึ้นมา "นางกำลังรอโอกาส"

"โอกาส? โอกาสอะไรเพคะ?" เฉี่ยงอินไม่เข้าใจ

หยุนชางไม่ตอบ แต่สั่งฉิงยีเท่านั้น "ไปถามสิว่า วันนี้ฮ่องเต้ไปประทับที่ตำหนักไหน"

ฉิงยีพยักหน้าและเดินออกไป

เพียงครู่หนึ่งก็กลับมารายงาน "ทูลองค์หญิง วันนี้ฮ่องเต้ไปที่พระราชวังชีอู๋ ได้ยินมาว่าเป็นฮองเฮาส่งคนไปทูลเชิญที่ตำหนักฉินเจิ้งเพคะ"

"ฮองเฮาไปเชิญด้วยตัวเอง หรือว่าฮองเฮาหาหญิงที่สามารถมัดใจฮ่องเต้ได้แล้ว?" เฉี่ยงอินได้ยิน ก็มองไปที่ฉิงยีด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หยุนชางยิ้มและกล่าวว่า "เสด็จพ่อไม่ได้ไปที่พระราชวังชีอู๋ของนางเป็นเวลาสองเดือน ตำหนักอื่นๆ ถูกปกคลุมไปด้วยฝนและน้ำค้าง ฮองเฮาจะไม่ร้อนรนได้อย่างไร นี่เรียกว่าการรักษาพยาบาลฉุกเฉิน แต่ว่า นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเรา เพราะ โอกาสที่ฉิงเมิ่งรออยู่มาแล้ว คืนนี้ เตรียมตัวให้พร้อม"

เฉี่ยงอินยังคงอยากรู้อยากเห็นมาก แต่ไม่ได้ถามอะไรอีก รีบตอบกลับและถอยไปเตรียมตัวไป

หลังจากทะเลท้องฟ้าก็มืดสนิท พระราชวังก็ค่อยๆเงียบลง มีเสียงชัดเจนสองสามครั้งดังมาจากด้านนอกประตูตำหนัก ทันทีที่เฉี่ยงอินได้ยินเสียงนางก็ยื่นศีรษะออกไป มองออกไปนอกตำหนัก

"องค์หญิง มีคนมาเคาะประตู"

หยุนชางถือถ้วยชาและพยักหน้า "อืม" นางไม่ตอบ เปิดฝาถ้วยชาอย่างไม่รีบร้อนและสูดกลิ่นหอมของชาเบาๆ

ฉิงเมิ่งที่นอกประตูวิตกกังวลมาก หัวใจของนางก็กระวนกระวายมาก การมาเยือนของฮ่องเต้ในวันนี้ ผู้คนในพระราชวังชีอู๋ต่างก็วุ่นวาย ไม่มีใครสังเกตความเคลื่อนไหวของนาง นางสามารถหนีออกมาได้ แต่นางไม่สามารถอยู่ที่นี่นานเกินไป เกรงว่าจะถูกจับได้ นอกจากนี้ก็มีคนของฮองเฮาในตำหนักชิงซินไม่น้อย กลัวว่าตอนนี้จะซื้อใจของเฉี่ยงอินไปหมดแล้ว ทันทีที่ตนเข้าไปในตำหนักชิงซินจะถูกเฉี่ยงอินรู้ได้ ถ้านางแอบไปรายงานฮองเฮา จะเป็นเรื่องใหญ่แน่ ดังนั้น จึงมีเวลาไม่มากนัก

เคาะประตูอีกครั้ง ประตูก็เปิดออก คนที่เปิดประตูคือใบหน้าที่ฉิงเมิ่งคุ้นเคย "เอ๊ะ ฉิงเมิ่งกูกู ท่านไม่ได้อยู่ในวังของฮองเฮาเหรอ ทำไมท่านมาที่นี่"

ฉิงเมิ่งกัดฟัน นางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้ม "ฮองเฮามีเรื่องให้มาแจ้งองค์หญิง องค์หญิงยังไม่บรรทมใช่ไหม?"

"ดึกขนาดนี้?" ขันทีลังเล

เมื่อฉิงเมิ่งได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของนางเปลี่ยนไป ขมวดคิ้วและกล่าวว่า "ฮองเฮาให้ข้าออกมาทำธุระ ถ้าล่าช้า เจ้าจะรับผิดชอบได้หรือไม่"

ขันทีคิดสักครู่ ก่อนที่จะให้ฉิงเมิ่งเข้ามา ปิดประตูและหันไปพูดกับฉิงเมิ่งว่า "ข้าน้อยไม่รู้ว่าองค์หญิงกำลังพักผ่อนอยู่หรือไม่ ข้าน้อยไปถามเฉี่ยงอินกูกู... "

"โอ้ ตอนนี้รู้จักเพียงเฉี่ยงอินกูกูสินะ เป็นความจริงที่ว่าแขกยังไม่ทันไปชาก็เย็นแล้ว" ฉิงเมิ่งยิ้ม แต่ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย็นชา นางเดินเข้าไปหาขันทีและพูดว่า "อย่าลืมว่าเจ้ามีจุดอ่อนอยู่ในมือของข้าด้วย"