บทที่ 473 จดหมายจากเผ่าหย่า

"ซูฉีผู้นี้เป็นคนใจแคบ เจ้าไม่ควรออกหน้าเลย ตอนนี้ในราชสำนักจวนรุ่ยอ๋องยังไม่มั่นคงนัก หากถูกฮองเฮาและตระกูลซูกดดัน เกรงว่าต่อไปเจ้าจะลำบาก" กั๋วกงฮูหยินพูดเบาๆ น้ำเสียงมีแววตำหนิเล็กน้อย แต่แววตาของนางกลับซาบซึ้ง

หยุนชางจับมือนางและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ข้ามักจะคิดว่าทำไมผู้คนถึงต้องต่อสู้เพื่ออำนาจ ต่อมาข้าก็รู้สึกว่าเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือการปกป้องคนที่ตนเองต้องการปกป้อง หากปกป้องคนที่อยากจะปกป้องไม่ได้แล้วจะมีอำนาจไปเพื่ออะไร?"

"ดี ดีมาก..." ดวงตาของกั๋วกงฮูหยินชื้นขึ้นเล็กน้อย "ก่อนหน้านี้ข้าเคยอธิษฐานต่อหน้าพระโพธิสัตว์ หวังให้หลิงเอ๋อร์กลับมา หลิงเอ๋อร์นั้นหาไม่พบ แต่ได้ชิงเหยียนกลับมา และพวกเจ้าทั้งสองยังกตัญญูมาก ข้าพอใจแล้ว"

เมื่อกลับมาถึงจวนกั๋วกง กั๋วกงฮูหยินก็ปิดประตูจวนและค้นจวนครั้งใหญ่และพบว่ามีจดหมายฉบับหนึ่งอยู่ในเรือนของฮูหยินสาม มันถูกเขียนขึ้นด้วยการเลียนแบบลายมือของฮวากั๋วกง ข้างในจดหมายนั้นเขียนถึงแผนภาพป้องกันจุดยุทธศาสตร์ของแคว้นเซี่ยและผู้รับคือชางเจียชิงซูแห่งแคว้นเย้หลาง

ในอีกห้องหนึ่งพบผงยาพิษพร้อมจดหมายที่ขอให้ฮวากั๋วกงกำจัดฮูหยินหลิ่วและหลิ่วฮวานเซิง

หยุนชางยิ้มอย่างเย็นชา หากคิดด้วยตรรกะตามปกติแล้ว จดหมายทั้งสองฉบับนี้หากปรากฏขึ้นในห้องของฮูหยินชราจะน่าเชื่อถือยิ่งกว่า แต่เป็นเพราะห้องของหญิงชรานั้นได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาและยากที่คนธรรมดาจะเข้าไปได้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหาสถานที่อื่นที่ดีรองลงมาแล้วจึงเอามันมาเก็บไว้

หลังจากที่กั๋วกงฮูหยินทำลายจดหมายทั้งสองทิ้งแล้ว นางก็สั่งให้ตรวจสอบทุกคนในจวนและไล่ผู้ต้องสงสัยทั้งหมดไปยังจวนนอกเมือง

หลังจากลำบากมาทั้งวัน หยุนชางก็กลับไปที่จวนรุ่ยอ๋อง เฉี่ยนอินช่วยหยุนชางเปลี่ยนชุดและไปฟังรายงานประจำวันจากสายลับ หยุนชางนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ หลังอ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงของเฉี่ยนอินดังแว่วมาและดูราวกับจะแฝงแววกังวลเล็กน้อย "พระชายา พระชายา"

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองนางก็เห็นว่านางถือจดหมายฉบับหนึ่งอยู่ในมือ "เกิดอะไรขึ้น?"

ดูเหมือนเฉี่ยนอินจะวิ่งมาไกลพอสมควร นางหอบเล็กน้อยและรีบละล่ำละลักกล่าวว่า "พระชายา มีจดหมายมาจากคนที่เราส่งไปยังเผ่าหย่า..."

"หือ?" หยุนชางลุกขึ้นเดินไปหาเฉี่ยนอินและรับจดหมายมาเปิดอ่าน

เฉี่ยนอินพูดอย่างร้อนรนเล็กน้อย "สายลับรายงานว่าเขาได้ค้นหาทั้งเผ่าหย่าแล้วและไม่มีข่าวเกี่ยวกับท่านอ๋องเลย เพียงพบว่าก่อนหน้านี้มีคนหลายคนบุกเข้าไปในเขตหวงห้ามของเผ่าหย่า แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้บุกรุกคนใดกลับออกมา ในจดหมายบอกว่าเขตหวงห้ามของเผ่าหย่าเป็นป่าทึบที่เต็มไปด้วยมีอากาศพิษ ข้างในเต็มไปด้วยพิษทุกชนิด คนที่หลงเข้าไปไม่เคยได้กลับออกมาเลย หลังจากตามหาดูรอบๆ เขตหวงห้ามอยู่ระยะหนึ่งก็พบเสือคาบรองเท้าคู่หนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นรองเท้าที่ท่านอ๋องมักสวมอยู่เสมอ เขากลัวว่าท่านอ๋องจะบุกเข้าไปในเขตหวงห้าม แต่เขาไม่สามารถเข้าใกล้เขตหวงห้ามได้จึงได้ส่งจดหมายมาให้พระชายาตัดสินใจเพคะ"

หยุนชางกัดริมฝีปากพลางฟังเฉี่ยนอินพูดและอ่านจดหมายในมือ เพราะวันนี้นางมีเรื่องขัดแย้งกับซูฉี หยุนชางยังเกรงว่ามันจะเป็นกับดักที่ซูฉีวางเอาไว้ นางจึงตรวจดูกระดาษจดหมายอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นกระดาษจดหมายเฉพาะสำหรับสายลับ รอยประทับลับใดๆ ก็ไม่มีให้เห็น

เมื่อเฉี่ยนอินเห็นหยุนชางลูบกระดาษจดหมายก็เงียบไป ในใจกังวลเล็กน้อยจึงรีบกระตุกแขนเสื้อของหยุนชางและเอ่ยเบาๆ "พระชายา?"

หยุนชางจึงได้สติขึ้น ริมฝีปากนางซีดลงเล็กน้อย นางรู้สึกว่าหัวใจราวกับถูกรัดแน่นด้วยแถบผ้าจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก "ข้าต้องไปที่เผ่าหย่า"