บทที่ 509 ท่านชายน้อย

แค่คิดข้าก็ได้ยินใครบางคนพูดว่า "เซียงกุ้ยผินเสด็จ"

เมื่อได้ยิน หยุนชางก็หันไปมองที่ประตูของตำหนักเว่ยยาง ก็เห็นหนิงเชียนเดินมาอย่างช้าๆในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อน หลังจากนางเข้ามา ดวงตาของหนิงเชียนเป็นประกายเมื่อนางเห็นหยุนชาง นางเดินอย่างเร่งรีบ เดินขึ้นไปหาหยุนชางและยิ้ม "คราวนี้เจ้าถือว่ารอดตายได้ ดังนั้นอย่าได้ทำเยี่ยงนี้ในครั้งต่อไป รู้ไหมว่าข้าอยู่ในวังกังวลแค่ไหน"

หยุนชางหัวเราะเบาๆแล้วเอื้อมมือไปจับมือหนิงเชียน "ข้ารู้แล้ว คราวนี้ข้าผลีผลามเกินไป ครั้งต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว"

แต่ไม่รู้เลยว่าการกระทำของหยุนชางอยู่ในสายตาของผู้คนรอบตัว ที่ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

"โอ้ วันนี้ได้เห็นภาพที่สะดุดตาในที่นี้ มันช่างน่ายินดีจริงๆ ที่หญิงงามทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน" เสียงที่มีอารมณ์ขันดังขึ้น

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย ดึงมือของนาง หันไปมองหญิงคนนั้น และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง"

หยุนกุ้ยเฟยพยักหน้าเล็กน้อย และเดินขึ้นไปหาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มแต่ลดเสียงลงแล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามีมิตรภาพที่ดี แต่เหตุใดถึงได้ทำสิ่งที่สะดุดตาที่นี่ ชางเอ๋อร์ เจ้าคือพระชายารุ่ย เมื่อมีคนเห็นเจ้าจับมือเซียงกุ้ยผิน เกรงว่ามันจะชักนำให้คนอื่นสงสัยโดยไม่มีเหตุผล และทำให้รู้สึกว่ารุ่ยอ๋องกำลังสมรู้ร่วมคิดกับฮองเฮา"

หยุนชาวครุ่นคิดแล้ว ก็ยิ้มเบาๆและพูดด้วยน้ำเสียงอันดังว่า "กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงมิทรงทราบสินะเพคะ ช่วงก่อนที่หม่อมฉันอยู่ในเมืองเยว่เฉียน เจอทั้งลมและแดดทั้งวัน ใบหน้าหยาบขึ้นมาก ได้ยินมาว่าเซียงกุ้ยผินมีวิธีที่ดีในการทำให้ผิวนุ่มขึ้น รู้สึกดีใจมาก ก็อดไม่ได้ ทำอะไรอย่างกะทันหันไปจริงๆเพคะ"

"ปากของเจ้า ช่างหวานราวกับน้ำหวาน ทำเอาเซียงกุ้ยผินไม่รู้จะตอบเจ้าได้อย่างไรแล้ว" หยุนกุ้ยเฟยหัวเราะและพูดกับทั้งสองคนว่า "ถึงแม้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่อากาศก็ยังอบอ้าวอยู่ ค่อนข้างร้อนและวันนี้ไม่มีลม ดังนั้นเราไปนั่งกันที่ห้องโถงกันเถอะ"

หยุนชางและหนิงเชียนชำเลืองมองกันและกันและทั้งสองก็ตอบรับและเดินตามหลังเซียงกุ้ยผินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของตำหนักเว่ยยาง

หลังจากที่ทั้งสามเข้าไป ก็เกิดเสียงกระซิบอีกครั้งว่า "เมืองเยว่เฉียน นางคือพระชายารุ่ย?"

"คิดว่าน่าจะเป็นเยี่ยงนั้น ข้าได้ยินมาว่าความงามของพระชายารุ่ยและเซียงกุ้ยผินไม่ได้ต่างกันมากนัก พอเห็นแล้วก็คู่ควรกับข่าวลือนี้"

หญิงที่กำลังพูดอยู่ก็ถอนหายใจ และกำลังจะพูดต่อ แต่ถูกกระแทกจากด้านหลังจนเกือบล้มลงกับพื้น

"ใครกัน บังอาจนัก!" หญิงผู้นั้นขมวดคิ้ว หันมาต่อว่า แต่นางเห็นเด็กเล็กๆ ยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าซีดเล็กน้อย แต่ดวงตาที่เบิกกว้าง ขมวดคิ้วและมองดูหญิงคนนั้น

หญิงสาวดูอย่างละเอียด และนางไม่ใช่ลูกของสนมในวัง นางจึงพูดอย่างเย็นชาว่า "เด็กป่าเถื่อนนี้เป็นใครกัน มาวิ่งเล่นที่นี่ได้อย่างไร นางกำนัลอยู่ไหน ยังไม่รีบพาออกไป ประเดี๋ยวฮองเฮาจะเสด็จกลับมาแล้ว ถ้าเกิดไปรบกวนฮองเฮาเข้าจะเกิดอะไรขึ้น!"

หญิงที่สนทนากับนางรีบดึงแขนเสื้อออกแล้วกล่าวว่า "ผู้ที่เข้ามาในวังได้ควรเป็นลูกของเหล่าขุนนางในราชสำนัก สถานะก็ไม่ต่ำด้อยอะไร เจ้าอย่าได้... "

ก่อนที่ข้าจะพูดจบก็ถูกขัดจังหวะ "ข้าเป็นถึงสนมของฝ่าบาท ข้าถูกลูกของขุนนางชนเข้าก็ไม่ควรให้บทเรียนหรือ" ขณะที่พูด เขายกนิ้วชี้ไปที่เด็กน้อย "มานี่ นำเด็กป่าคนนี้ออกไป อย่าให้มาขวางทางที่นี่"

"หยวนเหม่ยเหรินบอกว่าใครขวางทางหรือ?" เสียงแผ่วเบามา แต่ด้วยคำสั่ง ความยิ่งใหญ่ที่คนแทบไม่อาจละเลย

ทุกคนก้าวถอยออกไปอย่างรวดเร็วและเห็นฮองเฮายืนอยู่ที่ประตูตำหนักเว่ยยาง มองหยวนเหม่ยเหรินอย่างเฉยเมย