บทที่ 516 สัมพันธ์พี่น้อง

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือนี่?" ลั่วชิงเหยียนนิ่งไปสักพัก เขาจูงมือหยุนชางแล้วกระซิบถามข้างๆหู "เจ้าได้ถูกตัวท่านชายน้อยหรือเปล่า?"

หยุนชางส่ายหน้า "เมื่อหม่อมฉันได้ยินฮองเฮาทรงกำชับเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกแปลกใจเพคะ ตำหนักเว่ยยางมีนางกำนัลและเหล่าสนมตั้งมากมาย เหตุใดจึงต้องเฉพาะเจาะจงให้หม่อมฉันคอยอยู่ดูท่านชายน้อยด้วย หม่อมฉันก็เลยสั่งให้นางกำนัลไปนำอาหารที่ท่านชายน้อยเสวยบ่อยๆมาให้ แล้วให้พวกนางเป็นคนถวายให้กับท่านชายน้อย หม่อมฉันไม่ได้ถูกตัวเขาเลยเพคะ"

"งั้นก็ดีแล้ว ข้าค่อยวางใจหน่อย เมื่อเจ้าไม่ได้ถูกตัวเขา หากเกิดอะไรขึ้นมาเจ้าจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน" ลั่วชิงเหยียนปลอบโยนหยุนชาง

หยุนชางพยักหน้า นางหวนคิดไปถึงคราก่อนที่อยู่ในตำหนักเว่ยยาง ตอนที่เสิ่นซู่เฟยถามนางเรื่องขนมเกาลัดที่ท่านชายน้อยเสวย เสิ่นซู่เฟยได้ยิ้มแปลกๆ

เสิ่นซู่เฟย......

หยุนชางมองไปที่เสิ่นซู่เฟยที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด ก็เห็นว่านางกำลังจิบน้ำชาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่านางไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวที่ได้เกิดขึ้นเลย

หยุนชางมองไปยังหนิงเชียน นางเอื้อมมือไปใต้โต๊ะแล้วส่งสัญญาณให้กับหนิงเชียน หนิงเชียนนิ่งไปสักพัก ก่อนจะให้นางกำนัลที่อยู่ข้างๆค้อมตัวลงมาหา นางสั่งการบางอย่างให้กับนางกำนัล แล้วนางกำนัลนางนั้นก็เดินออกไปจากตำหนัก

ดนตรียังคงบรรเลงต่อไปและมีการแสดงระบำรำฟ้อนไม่ขาดช่วง จากบรรยากาศที่เคยตึงเครียด ก็ค่อยๆเข้าสู่สภาวะปกติ เนื่องจากเซี่ยหวนอวี่และฮองเฮาไม่อยู่ บรรยากาศจึงเริ่มเป็นกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนต่างลุกจากที่นั่งตนเองไปชนแก้วดื่มร่วมกับผู้อื่น

พลันหยุนชางก็เห็นเสิ่นซู่เฟยลุกขึ้นยืน นางยืนไม่ค่อยมั่นคงเท่าใดนัก ราวกับว่ามีอาการมึนจากการดื่ม นางกำนัลที่อยู่ข้างๆจึงรีบมาประคองเสิ่นซู่เฟยแล้วเดินออกไปจากตำหนัก

หยุนชางรีบหันมากระตุกชายเสื้อของลั่วชิงเหยียน เขากำลังสนทนาอยู่กับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ หยุนชางมองดูแล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ลั่วชิงเหยียนขยับตัวเข้ามาใกล้กับหยุนชาง หยุนชางรีบบอกเขาว่า "เสิ่นซู่เฟยมีท่าทางแปลกๆตอนอยู่ที่ตำหนักเว่ยยาง เมื่อครู่นี้ นางเพิ่งจะเดินออกไปจากตำหนักไท่จี๋เพคะ......"

เมื่อลั่วชิงเหยียนได้ฟังหยุนชางพูดเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีว่านางต้องการสื่อว่าอย่างไร เขาหันไปมองขันทีที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขันทีผู้นั้นรับทราบความหมายของเขาแล้วเดินออกจากตำหนักไป

หยุนชางมองไปยังประตูตำหนัก ก็เห็นอ๋องเจ็ดกำลังถือจอกสุราเดินมา ดูเหมือนว่ากำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา หยุนชางขมวดคิ้วแล้วจ้องมองอ๋องเจ็ด ก็เห็นว่าเขากำลังส่งยิ้มมาให้นาง

"พี่ใหญ่......" อ๋องเจ็ดยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เขาเอ่ยปากเรียกลั่วชิงเหยียนเบาๆ

ลั่วชิงเหยียนขมวดคิ้วแล้วหันกลับมา ก็ได้พบกับอ๋องเจ็ด

"สุขภาพของหม่อมฉันไม่ค่อยสู้ดีนัก ตั้งแต่พี่ใหญ่กลับมาแคว้นเซี่ยก็ไม่ค่อยได้หาเวลาไปเยี่ยมเยียนท่านเลย ช่างไม่เอาไหนจริงๆ วันนี้หม่อมฉันขอดื่มคารวะให้ท่านพี่ใหญ่สักจอก หากท่านพี่ใหญ่ไม่รังเกียจ วันพรุ่งนี้ น้องชายคนนี้จะขอนำของกำนัลดีๆไปคารวะท่านที่จวน" อ๋องเจ็ดยิ้ม เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กิริยาท่าทางสมกับเป็นผู้ดี

ลั่วชิงเหยียนกลับเลิกคิ้ว เขายิ้มตอบเพียงเล็กน้อย "ยินดีต้อนรับเจ้าอยู่แล้ว" เขาเงียบไปสักพักก่อนจะพูดต่อไปว่า "แต่ดูท่าทางของเจ้าสิ แค่ลมพัดมาก็คงจะปลิวไปง่ายๆ ข้าเห็นแล้วไม่สบายใจเลย หากจะไปเยี่ยมข้าถึงที่ล่ะก็ เจ้าลองยืนให้มันสง่าผ่าเผยกว่านี้ดูซิ อย่าเอาแต่ก้มหน้าพูด ช่างดูลำบากนัก วันๆเอาแต่ป่วยกระเสาะกระแสะ ข้าเกรงว่าเจ้าจะไปทำให้คนในจวนข้าต้องรู้สึกหวาดกลัวเข้าน่ะสิ"