บทที่ 523 ใส่ร้ายป้ายสี (๑)

หยุนชางเข้าไปในพระราชวังพร้อมกับเฉี่ยนหลิ่วและเฉี่ยนจั๋ว จากนั้นก็ถูกเรียกตัวไปที่วังซู่หย่า

เป็นครั้งแรกที่หยุนชางมาที่วังซู่หย่า วังซู่หย่าแตกต่างจากวังอื่นๆ เล็กน้อยในด้านความงดงามหรูหรา การตกแต่งในวังไม่เหมือนกับวังอื่นๆ ที่เต็มไปด้วยเครื่องตกแต่งที่ทำจากไม้ลูกแพร์และไม้มะฮอกกานี แต่ภายในวังซู่หย่าส่วนมากจะเป็นโต๊ะเก้าอี้และโต๊ะขิมจีนเปียโนที่ทำจากไม้ไผ่ ม่านประตูไม่ใช่ม่านลูกปัด แต่เป็นผ้าสีซีดธรรมดาๆ ดูมีความสง่าโดดเด่นอยู่เล็กน้อย

ทันทีที่หยุนชางเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก็เห็นเซี่ยหวนอวี่ประทับอยู่บนที่นั่งหลักและขมวดคิ้วเอาไว้ รอยแผลเป็นยาวๆ บนใบหน้าของเขาดูน่ากลัวเล็กน้อย ฮองเฮานั่งถัดจากเซี่ยหวนอวี่ นางไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา ส่วนเสิ่นซู่เฟยนั่งอยู่ที่นั่งทางซ้ายมือ นางก้มหน้าไว้มองไม่เห็นสีหน้าของนาง ส่วนคนที่คุกเข่าร้องไห้และหันหลังให้ประตูห้องโถงนั่นก็คงเป็นชิงหมิงกระมั้ง

หยุนชางขมวดคิ้วและเดินเข้าไปในห้องโถงถวายบังคม จากนั้นก็มองไปที่ชิงหมิงอย่างสงสัยเล็กน้อยซึ่งดูเหมือนจะมีรอยฝ่ามือจาง ๆ อยู่บนใบหน้านาง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งนางก็ถามเบา ๆ ว่า " เกิดอะไรขึ้นหรือ? เหตุใดแม่นางชิงหมิงจึงร้องไห้เสียใจเช่นนี้?"

แววตาของฮองเฮาจ้องไปที่หยุนชาง นางถอนหายใจและกล่าวอย่างเฉยเมยว่า "ตอนนี้ต้องเรียนว่าชิงกุ้ยเหรินแล้ว"

"กุ้ยเหริน?" หยุนชางตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้และกล่าวด้วยความเร่งรีบว่า "ชิงกุ้ยเหรินนี่เอง"

เซี่ยหวนอวี่เอ่ยปากขัดจังหวะทั้งสองคนและพูดอย่างเย็นชาว่า " เมื่อวานนี้ชิงหมิงวางยาเจิ้น แม้ว่ามิใช่ยาอันตรายถึงชีวิตกระไร แต่ก็เป็นความผิด ไม่สามารถให้อภัยได้ คนที่มีเจตนาเลวร้ายเช่นนี้ จะแต่งตั้งเป็นกุ้ยเหรินได้อย่างไร?"

เมื่อฮองเฮาได้ยินเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว สีหน้าของนางกังวลเล็กน้อย "ฝ่าบาทกล่าวเช่นนี้เท่ากับว่าเข้าใจชิงกุ้ยเหรินผิดไปเพคะ เมื่อสักครู่นี้นางกำนัลของเสิ่นซู่เฟยที่ชื่อว่าหวายหย่ายอมรับสารภาพแล้วเพคะ ว่านางเป็นคนวางยา เรื่องนี้มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชิงกุ้ยเหรินเพคะ"

เซี่ยหวนอวี่ยิ้มเยาะเย้ย มิได้กล่าวกระไรต่อ แต่หยุนชางเห็นเจตนาฆ่าที่ค่อยๆ แพร่กระจายในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน

ฮองเฮารีบไปที่หยุนชางและกล่าวว่า "ชางเอ๋อร์ หวายหย่าบอกว่าเจ้าเป็นคนให้โอสถนั้นกับนาง ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ และเชื่อคำกล่าวเพียงฝ่ายเดียวของนางกำนัลนั้นมิได้ จึงได้ตามตัวเจ้ามา เรื่องนี้ชางเอ๋อร์ว่าอย่างไรหรือ?"

สีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดปรากฏที่ใบหน้าของหยุนชาง "ข้าหรือ?" หลังจากที่ถามเช่นนี้ไปยิ้มมุมปากขึ้นมา แต่ก็ถอนหายใจออก "น่าแปลกใจเสียจริง ข้าและนางกำนัลที่มีชื่อว่าหวายหย่าอะไรนั่นมิเคยรู้จักกัน แล้วเหตุใดข้าจึงให้โอสถนี้กับนาง? ไม่ทราบเพราะเหตุใดช่วงนี้จึงมีปัญหาเช่นนี้เข้ามาอยู่ตลอด หรือว่าปีนี้เป็นปีชงของข้าหรือ?"

ฮองเฮายิ้มเล็กน้อยและพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ไม่เป็นกระไร เรื่องนี้ไม่ซับซ้อนมากนัก ข้าให้คนไปนำตัวหวายหย่าเข้ามาพูดคุยกับเข้าต่อหน้ากันตรงนี้ดีกว่า" หลังจากที่ฮองเฮากล่าวจบก็หันไปมองเซี่ยหวนอวี่และเสิ่นซู่เฟย ทั้งคู่ต่างก็ทำหน้าเฉยเมย ฮองเฮาจึงสั่งให้นางกำนัลออกไปส่งสาร ไม่นานนางกำนัลนั้นก็นำตัวเข้ามา ดูเหมือนว่านางจะถูกทรมานมาบ้างแล้ว สภาพของนางน่าสังเวชเล็กน้อย ผมของนางปล่อยกระเซอะกระเซิง หน้าเปียกแฉะไม่รู้ว่าเป็นหยาดเหงื่อหรือน้ำตา เขาถูกทหารโยนเข้าไปในห้องโถง ขาของนางสั่นอย่างแรงและนางก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที

เมื่อฮองเฮาเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสงบ นางเพียงพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าโอสถนั้นพระชายารุ่ยอ๋องให้เจ้ามา ตอนนี้พระชายารุ่ยอ๋องอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้าลองกล่าวต่อหน้านางอีกครั้งว่า พระชายารุ่ยอ๋องนำของสิ่งนี้มาให้เจ้าเมื่อใดที่ใด"

นางกำนัลนั้นเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ ห้องโถง จากนั้นแววตาของนางก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของหยุนชาง และจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วร้องไห้ขึ้นมา "พระชายาช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ หม่อมฉันทำทุกอย่างตามที่พระชายาสั่งเพคะ พระชายาโปรดช่วยหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ"

เป็นการแสดงที่ดีเสียจริง หยุนชางมองไปที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ของหญิงสาวคนนี้ แล้วขมวดคิ้ว "ช่วยเจ้าอย่างนั้นหรือ? ข้ามิเคยพบเจ้ามาก่อนแต่เจ้ากลับใส่ความข้าเช่นนี้ แล้วเหตุใดข้าจะต้องช่วยเจ้า?"

นางกำนัลตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนี้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ผ่านไปครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า "พระชายาจะปล่อยให้หม่อมฉันไปตายเช่นนี้มิได้เพคะ หม่อมฉันทำตามทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อยแล้วนะเพคะ"