บทที่ 527 หนีจากความตาย(๑)

หยุนชางจ้องดูเป็นเวลานาน และนั่งลงอย่างระมัดระวัง วางมือบนผ้าห่ม แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ มีเสียงฝีเท้าดังมา ราวกับว่ากำลังเดินตรงมาที่หยุนชาง หยุนชางตกตะลึง และแยกแยะได้ว่ามันไม่ใช่ฝีเท้าของลั่วชิงเหยียน หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็นั่งลงและปิดตาลงอีกครั้ง แสร้งทำเป็นว่ากำลังหลับ แต่หลังของนางห่างจากผ้าห่มเล็กน้อย ถ้ามองจากนอกประตูห้องขัง ดูเหมือนว่ากำลังพิงผ้าห่มอยู่

ฝีเท้าใกล้เข้ามา และเบาลงด้วย หูของหยุนชางนั้นรับรู้ได้ไว และฟังได้ชัดเจนมาก เสียงฝีเท้าหยุดลงข้างห้องขังของหยุนชาง และอยู่ห่างจากห้องขังของหยุนชางประมาณสองถึงสามก้าวเท่านั้น

หยุนชางคิดอย่างละเอียด ตอนมาถึงที่นี่นางได้เห็นแล้วว่า ไม่มีผู้คนในห้องขังข้างๆนาง อีกทั้งเมื่อครู่ลั่วชิงเหยียนก็เดินเข้ามาแบบนั้น ถ้ามีคน เขาคงไม่พูดคำเหล่านั้นเป็นแน่

ขณะที่หยุนชางกำลังคิด ก็ได้ยินกลิ่นดอกท้อจางๆ หยุนชางกลั้นหายใจอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงฟังการเคลื่อนไหวรอบๆ หยุนชางได้ยินว่าคนผู้นั้นดูเหมือนจะขยับสองก้าวมายังห้องขังของนาง หลังจากนั้นไม่นานก็เดินจากไป

หลังจากที่คนๆนั้นจากไป หยุนชางก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว หยิบขวดเล็กๆออกมาจากเอวของนาง เทยาออกมากิน แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆสองครั้ง อากาศยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกท้อ หยุนชางเดินไปที่รั้วกรงเหล็กของห้องขัง และมองไปด้านข้าง และเห็นธูปหลายดอกอยู่บนพื้นข้างๆนาง และมีควันสีเขียวขดตัวขึ้น

ดูเหมือนว่าความกังวลของลั่วชิงเหยียนจะไม่ใช่ตีตนไปก่อนไข้ มีใครบางคนต้องการจะฆ่านางในขณะที่นางยังอยู่ในคุกหลวงจริง

หยุนชางยืนขึ้น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นสะบัดผ้าห่มออก ฉีกผ้าห่มออกอย่างแรง เอามือเข้าไปข้างในคว้าสำลี แต่ร่างกายของนางต้องชะงัก และถอยกลับไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว

หนอนสีเทาเขียวขนาดเล็กถูกเจาะออกมาจากสำลีหนา แต่แค่โผล่ออกมาและก็ถอยกลับ หยุนชางรู้สึกขยะแขยง ขมวดคิ้ว และคร่ำครวญเป็นเวลานาน ทันใดนั้นเอง เขาก็ยกมือขึ้นเอานิ้วเข้าปาก กัดอย่างแรงจนมีเลือดไหลออกมา หยุนชางรีบหยดเลือดลงบนผ้าห่มห้าหกหยดติดต่อกัน

หลังจากหยุนชางทำสิ่งนี้แล้ว นางก็รีบก้าวถอยหลัง และจ้องไปที่ผ้าห่มอย่างเขม้น หลังจากนั้นไม่นาน หยุนชางก็เห็นตัวหนอนตัวยาวสีเทาเขียวหลายตัวที่มีขนาดตัวเท่านิ้วหัวแม่มือ คลานออกมาจากที่เปื้อนเลือดบนผ้าห่มวนเวียนอยู่รอบๆคราบเลือด ในช่วงเวลาสั้นๆ ตัวหนอนเริ่มเยอะมากขึ้นเรื่อยๆและครอบคลุมผ้าห่มประมาณสามสิบหรือสี่สิบตัว

หยุนชางก้าวถอยหลังอีกสองก้าว และรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

นางรู้จักตัวหนอนตัวนี้ มันถูกเรียกว่าปลิง และมักพบในทะเลสาบและสระน้ำ แม้ว่ามันจะดูเล็กและไม่น่าแปลกใจ แต่มันก็ดุร้ายมากและสามารถดูดเลือดมนุษย์ได้ เมื่อดูดเลือดจะเข้าสู่ร่างกายของคนๆนั้น และเคลื่อนตัวไปมาในร่างกายทำให้ยากต่อการกำจัดออกมา

หากเพียงหนึ่งหรือสองตัว มันจะไม่ทำร้ายถึงแก่ชีวิต แต่ถ้ามีมากมายเหมือนบนผ้าห่มนี้ หากพวกมันทั้งหมดคลานเข้าไปในร่างของหยุนชาง เกรงว่านางจะเสียเลือดและตายในไม่ช้า

ในคุกหลวงไม่มีอะไรนอกจากผ้าห่ม หยุนชางทำได้แค่พักผ่อน เครื่องหอมที่คนเมื่อครู่มาจุดคือยาสลบ ถ้านางสูดดมเครื่องหอม นางก็จะผล็อยหลับไปทันที ตัวหนอนพวกนี้จะคืบคลานเข้าไปในร่างของนางอย่างเงียบๆ ตอนนางหลับ ถ้านางไม่ทันระวังตัว เกรงว่านางคงจะไม่ฟื้นแล้ว

หยุนชางหัวเราะอย่างเย็นชา มีคนต้องการชีวิตของตน แต่นางไม่สามารถทำในสิ่งที่นางต้องการได้ แต่ไม่รู้ว่า คนที่อยากจะกำจัดตนได้เห็นตนยืนอยู่ตรงหน้าในภายหลัง และไม่รู้ว่าจะมีท่าทียังไง

หยุนชางมองดูปลิงที่ยังคงอยู่รอบๆคราบเลือด นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบขวดเล็กสีขาวออกมาจากเอว มีผงแป้งอยู่ในขวดสีขาวเล็กๆ หยุนชางเดินไปช้าๆ และเทผงแป้งสีขาวทั้งหมดลงบนผ้าห่ม และปกคลุมไปทั่วตัวตัวหนอนตัวเล็กๆเหล่านั้นพวกมันดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หยุดเคลื่อนไหว

หยุนชางจับมุมผ้าห่ม เขย่าผ้าห่ม และเขย่าซากของตัวหนอนเหล่านั้นลงกับพื้น ตรวจสอบอย่างละเอียด และแน่ใจว่าพวกมันไม่มีชีวิตแล้ว จากนั้นก็พับผ้าห่มอีกครั้งและวางมันไว้ที่เดิม