บทที่ 546 องค์หญิงใหญ่กลับวัง

ขณะที่อากาศค่อยๆ เย็นลง หยุนชางก็เรียกช่างตัดเสื้อมาวัดตัวเพื่อทำเสื้อผ้าอีกสองสามชุด ขณะที่กำลังวัดตัวของหยุนชาง คนในห้องก็เงี่ยหูฟังเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น

หยุนชางขมวดคิ้วและฟังเสียงรอบข้างเบาๆ มีคนกำลังเข้ามาใกล้อย่างเงียบเชียบจากด้านนอก หยุนชางขยิบตาให้เฉี่ยนหลิ่วและเฉี่ยนจั๋ว สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากัน พวกนางเดินไปที่หน้าต่าง เปิดหน้าต่างออกแล้วพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ จากนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างตกใจและคนที่มาเยือนก็ถูกจับได้

หยุนชางเดินไปที่หน้าต่างและมองออกไปก็เห็นหวังจิ้นฮวนในชุดสีแดงถูกสาวใช้สองคนกดไว้กับกำแพงในท่าทางที่บิดไปบิดมา

หยุนชางอดไม่ไหวจึงได้หลุดเสียงหัวเราะออกมา

"โอ๊ยๆๆ พระชายาน้อย ข้าหวังจิ้นฮวนไง หวังจิ้นฮวน ข้าไม่ใช่ขโมยเก็บดอกไม้*เสียหน่อย อีกอย่างดอกไม้ของเจ้าข้าก็ไม่กล้าขโมยหรอก ไม่เช่นนั้นลั่วชิงเหยียนคงได้หักกระดูกข้าเป็นท่อนๆ เจ้ารีบให้สาวใช้ของเจ้าปล่อยข้าได้แล้ว เป็นสาวน้อยอย่างนี้ไม่นุ่มนวลเอาเสียเลย อนาคตจะออกเรือนได้ยังไงกัน" ทันทีที่สิ้นเสียงเขาก็ร้องอุทานออกมาอีก "ข้าผิดไปแล้วๆ ข้าไม่พูดแล้วๆ พอใจหรือยัง?" (*คำเปรียบเปรยหมายถึงผู้ที่จะเข้ามาทำมิดีมิร้ายต่อหญิงสาว)

"ทางดีๆ เจ้าไม่เดิน ทำตัวลับๆ ล่อๆ แล้วยังจะโทษใครได้อีก?" หยุนชางกลอกตาและโบกมือให้สาวใช้ทั้งสองรามือ

หวังจิ้นฮวนยืดตัวตรงและโอดครวญอยู่นาน จากนั้นก็ถูแขนและกระโดดเข้ามาจากทางหน้าต่าง เขามองไปรอบๆ ห้อง "เอ๊ะ ลั่วชิงเหยียนไม่อยู่หรือ?"

หยุนชางเลิกคิ้ว "เขาอยู่ที่ลานประลองยุทธ์ ที่นั่นขาดหุ่นไม้ฝึกมืออยู่พอดี เจ้ารีบไปเถอะ"

หวังจิ้นฮวนก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วและมองไปที่หยุนชางด้วยท่าทางเกินจริง "พระชายาน้อย เจ้าเริ่มนิสัยเสียเหมือนลั่วชิงเหยียนแล้ว แม้แต่คำพูดประหลาดของเขาเจ้าก็เรียนรู้มาด้วย เช่นนี้แย่แน่ๆ แย่แล้วแน่ๆ"

ขณะที่เขาก็ได้ยินเสียงมาจากนอกประตู "เจ้าว่าอะไรไม่ดี?" นั่นก็คือลั่วชิงเหยียนนั่นเอง...

หวังจิ้นฮวนรีบกระแอมสองสามที เขาหัวเราะแหะๆ และเดินเข้าไปหาลั่วชิงเหยียนที่แหวกม่านประตูเดินเข้ามา เขาอ้าแขนออกกอดลั่วชิงเหยียน "โอ๊ะ รุ่ยอ๋องนี่เอง หลายวันมานี้ข้าอยู่ด้านนอกคอยทำง่ายให้ท่านเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ทุกวันได้นอนเพียงสองถึงสามชั่วยามเท่านั้นเอง ก่อนหน้านี้ยังอากาศร้อนอยู่ ข้าถูกยุงกัดไปทั้งตัว ดูสิ ช่วงนี้ข้าต้องกรำแดดทนฝน ผิวของข้าเสียหมดแล้วใช่หรือไม่?"

ลั่วชิงเหยียนแค่นเสียงเฮอะ "งั้นหรือ? เหตุใดข้าจึงได้ยินสายลับรายงานว่าเจ้าเอาแต่เที่ยวเตร่ในถนนดอกไม้ตรอกต้นหลิ่ว*จนลืมเรื่องที่ต้องทำไปเสียจนหมดเล่า แล้วยังบอกอีกว่ายามพวกเขาเกลี้ยกล่อมเจ้า เจ้ายังคุยโวอีกว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าด้วย จะทำอะไรก็ให้สายลับทำก็พอแล้ว" (*หมายถึง แหล่งบันเทิงต่างๆ เช่น หอคณิกา)

หวังจิ้นฮวนก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย เขากระแอมและเอ่ยว่า "ท่านอ๋อง องค์หญิงใหญ่เข้าเมืองจิ่นมาแล้ว"

หยุนชางยิ้มพลางฟังมุกตลกของหวังจิ้นฮวน แต่เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้อย่างกะทันหันก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไป "องค์หญิงใหญ่?"

ลั่วชิงเหยียนหันไปมองหยุนชางและพยักหน้า "ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินเจ้าบอกว่าที่หนิงเชียนเข้าวังเป็นเพราะองค์หญิงใหญ่เป็นผู้แนะนำ ข้าก็รู้สึกได้ว่านางไม่ธรรมดา ข้าจึงขอให้หวังจิ้นฮวนคอยตามนางดูว่านางต้องการจะทำอะไรกันแน่"

หยุนชางนิ่งไป ลั่วชิงเหยียนคิดเหมือนกับที่นางคิด หวังจิ้นฮวนก็พูดต่อ "พระชายาน้อยก็ดูจะสนใจองค์หญิงมากเช่นกันนี่ ข้าเห็นสายลับของท่านด้วย"

"อืม ไม่กี่วันก่อนหน้านี้หนิงเชียนบอกว่าองค์หญิงใหญ่จะกลับมาที่จวนแล้ว ข้าจึงส่งคนไปตามดูนาง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย" หยุนชางพูดอย่างเรียบเฉย "นางเอาแต่ไหว้พระขอพร คงไม่มีจุดอ่อนอะไรให้จับได้"

"อธิษฐานขอพร?" หวังจิ้นฮวนเยาะเย้ย "องค์หญิงใหญ่ผู้นั้นหน้าเนื้อใจเสือแท้ๆ ต่อหน้านางทำเป็นสวดมนต์ขอพร แต่พอตกกลางคืนแล้ว ทุกคืนก็จะมีพระในวัดเข้าไปในเรือนรับแขกอย่างเงียบเชียบเพื่อร่วมเสพสุขกับนาง อีกทั้งยังเปลี่ยนคนไปทุกคืนเสียด้วย นางอยู่ในวัยสี่สิบห้าสิบแล้ว ชิ ยังจะเสเพลเช่นนี้อีก ข้าแทบอยากจะควักลูกตาตนเองออกมาเสียด้วยซ้ำ"

"ควักสิ" ลั่วชิงเหยียนพูดเสียงเย็น "หลายวันมานี้เจ้าเห็นแค่นี้หรือ?"

หวังจิ้นฮวนถอนหายใจ "ก็ไม่ เกรงว่าองค์หญิงใหญ่ผู้นั้นจะมีใจคิดอยากได้บัลลังก์ ข้าพบว่าคนที่เข้าไปพบนางในช่วงนี้มีสถานะพิเศษบางอย่างจึงได้ให้คนไปตรวจสอบ มีทั้งขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ แม้แต่ที่ปรึกษาในจวนของท่านอ๋องเจ็ดและข้ายังพบข้ารับใช้ของจวนรุ่ยอ๋องด้วย นอกจากนี้ข้ายังพบว่ามีนางให้คนลอบซ่องสุมฝึกกำลังทหารในหุบเขาที่ไม่ไกลจากวัดนัก ที่นั่นมีกำลังพลประมาณสามหมื่นคน ไม่เพียงแต่ทหารเท่านั้น ยังมีอาวุธอีกด้วย

ดวงตาของหยุนชางฉายแววประหลาดใจ "อยากได้บัลลังก์หรือ?"

ก่อนหน้านี้หยุนชางรู้สึกว่าที่องค์หญิงใหญ่แนะนำสตรีให้แก่เซี่ยหวนอวี่ย่อมมีจุดประสงค์ที่ไม่ธรรมดา แต่นางไม่เคยคิดเลยว่านางจะต้องการตำแหน่งนั้น

"ข้าสะกดรอยตามนางได้ไม่นานนักจึงพบเพียงเท่านี้ ไม่รู้ว่านางยังซ่อนทหารไว้ที่อื่นอีกหรือไม่ ผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดาเลย จิตใจของนางลึกล้ำยากหยั่งถึง แต่กลับมีความทะเยอทะยานแรงกล้ามาก ต้องระวังนางให้ดี" หวังจิ้นฮวนกล่าว

ลั่วชิงเหยียนครางเบาๆ อย่างใช้ความคิดแล้วจึงพยักหน้า "เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว เจ้าว่านางมาที่เมืองจิ่นแล้วหรือ?"