บทที่ 552 สมคบคิด

พระรูปงามพาหยุนชางและลั่วชิงเหยียนเข้าจวนองค์หญิงใหญ่ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในประตูหยุนชางได้กลิ่นกลิ่นจันทน์หอมจางๆ แม้ว่ามันจะจางมาก หยุนชางก็สับสนจนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ปกติองค์หญิงใหญ่เป็นผู้ที่เชื่อในพระพุทธมาโดยตลอด ไม่ใช่เรื่องใหม่ที่จะมีพระพุทธรูปและกลิ่นจันทน์หอมในบ้าน แต่แม้แต่ลานก็มีกลิ่นของกลิ่นจันทน์หอม นี่เป็นครั้งแรกที่หยุนชางเคยพบเห็น

ผ่านลานที่ปลูกด้วยไม้ไผ่ จะมีโถงดอกไม้ที่สง่างามมาก ในโถงดอกไม้มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ที่ทำจากไม้จันทน์หอม มีภาพวาดเจ้าแม่กวนอิมแขวนไว้ตรงกลาง และมีรูปที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้าอยู่ทุกหนทุกแห่ง

พระรูปงามประสานมือไปทางลั่วชิงเหยียน และหยุนชาง แล้วพูดเบาๆว่า "อมิตตาพุทธ รุ่ยอ๋องและพระชายารุ่ยโปรดนั่งรอสักครู่ องค์หญิงใหญ่กำลังสวดมนต์อยู่ในห้องพระ พระองค์จะเสด็จถึงในอีกสักครู่ อาตมาจะไปเชิญ"

สวดมนต์? หยุนชางเลิกคิ้วขึ้น แม้ว่านางจะไม่เชื่อในพระพุทธ แต่นางอยู่ในวัดมาเจ็ดหรือแปดปีได้ โดยทั่วไปคนที่เชื่อในพระพุทธเจ้าจะมีเวลาสวดมนต์ตอนเช้าและเย็น แต่นี่ก็ช่วงบ่ายแล้ว จะว่าสวดวัตรเช้าก็สายไปสวดวัตรเย็นไปเร็วไป บทนี้สวดมนต์เป็นแบบไหนกัน?

หยุนชางและลั่วชิงเหยียนนั่งลง จากนั้นสาวใช้ก็รีบยกถ้วยชามาวาง หยุนชางเหลือบมอง และเห็นสาวใช้ที่อยู่ข้างๆนางกำลังเก็บถ้วยบนโต๊ะข้างๆ น้ำชาในถ้วยชาไม่มีไอร้อน ราวกับตั้งไว้นานแล้ว

หยุนชางเก็บสายตา และแอบเดาในใจว่า มีน้ำชาอยู่ในโถงดอกไม้ แสดงว่าต้องมีแขกมาก่อน อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วหลังจากที่แขกจากไป คนใช้ก็จะมาเก็บถ้วยน้ำชาไปอย่างแน่นอน แต่ถ้วยน้ำชานี้ยังคงถูกวางไว้ แสดงว่าแขกที่มาในก่อนหน้านี้ยังไม่ได้จากไป แต่สาวใช้มาเก็บถ้วยน้ำชาข้างๆในช่วงที่พวกเขาไม่ทันได้ใส่ใจ เกรงว่าองค์หญิงใหญ่คงจะไม่อยากให้รู้ว่าแขกคนนั้นเป็นใคร

หยุนชางหยิบถ้วยชาขึ้นมา และเป่าก่อนจะจิบชา หันกลับมาพูดกับลั่วชิงเหยียนว่า "น้ำชาที่นี่มีเอกลักษณ์มาก ไม่มีรสชา แต่มีกลิ่นหอมจางๆ ทำให้สดชื่นมากเพคะ"

ลั่วชิงเหยียนยิ้มและจับมือหยุนชาง "ถ้าเจ้าชอบ ประเดี๋ยวก็ขอวิธีวิธีการชงชานี้กับองค์หญิงใหญ่ พอกลับจวน เจ้าก็ให้คนชงให้เจ้าดื่มได้"

"วิธีการชงชา มันก็เป็นทักษะเช่นกัน ไม่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่จะทรงเผยความลับนี้หรือไม่" หยุนชางยิ้มแล้ววางถ้วยชาลง

ทันทีที่เสียงลดลง ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มดังมา "นี่มันทักษะอะไรกัน? ชานี้ชงง่ายมาก ถ้าชางเอ๋อร์ชอบมัน ข้าจะบอกเจ้าตอนนี้เลย"

หยุนชางและลั่วชิงเหยียนได้ยินเสียงที่แผ่วเบา ทั้งสองมองไปในทิศทางของเสียง และเห็นองค์หญิงใหญ่เดินมาจากด้านข้าง นั่งบนที่นั่งหลัก แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ชานี้ทำมาจากใบไผ่ที่ผลิมาใหม่หลังจากฝนตกแล้วนำไปตากแห้ง ตอนที่ข้าอยู่ในสำนักเชียนโฝเจ้าอาวาสชอบดื่ม ข้าก็ดื่มจนชินแล้ว รู้สึกมันสดชื่นมาก เลยทำที่จวนมาหลายปีแล้ว"

หยุนชางยิ้มและมองดูองค์หญิงใหญ่ สายตาของนางดูเบาบาง แต่เขารีบหรี่ตาลงอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดความประหลาดใจในดวงตาของนาง "ที่แท้เป็นใบไผ่ ชางเอ๋อร์ยังคงคาดเดาว่ามันทำมาจากอะไร พอเมื่อครู่ได้ฟังเสด็จป้าตรัส แล้วดื่มดู ก็รู้สึกว่ามีกลิ่นหอมของใบไผ่ลอยออกมาจริงๆ"

องค์หญิงใหญ่ก็ดื่มเช่นกัน ยิ้มและพูดว่า "ชางเอ๋อร์ชอบมันก็ดีแล้ว ประเดี๋ยวกับจวน ข้าจะให้พ่อบ้านเตรีมไว้ให้" ขณะพูดนางก็หันไปมองพระรูปหล่อที่มากับนาง "ไปเก็บชชชหญ่

พระตอบรับ แล้วก้าวถอยหลังกลับ หยุนชางหรี่เล็กน้อย พ่อบ้าน? พระที่หล่อรูปงามเช่นนี้เป็นพ่อบ้านหรือ? ช่างเป็นเรื่องที่แปลกใหม่

ลั่วชิงเหยียนไอเล็กน้อย หยุนชางดึงสติอย่างรวดเร็ว หยิบกล่องของขวัญจากมือของเฉี่ยนหลิ่วและมอบให้องค์หญิงใหญ่ด้วยตัวเอง พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง "ตอนนี้ที่หม่อมฉันสามารถปรากฏตัวที่นี่และได้พูดคุยกับเสด็จป้านั้น ต้องขอบพระทัยท่านป้าที่ขอร้องแทนท่านอ๋องต่อหน้าฝ่าบาท นี่คือของขวัญเล็กๆน้อยๆ ที่ท่านอ๋องเตรียมไว้ให้เสด็จป้า โปรดรับไว้ด้วยเถอะเพคะ"

องค์หญิงใหญ่พูดด้วยรอยยิ้มในดวงตาของนาง "พวกเจ้าทั้งสองเกรงใจมากเกินไปแล้ว จริงๆแล้วข้าไม่ได้ทุ่มเทอะไรมากนัก เพียงแค่เอ่ยถึงตอนเข้าวังพูดคุยสนทนากับฝ่าบาทเท่านั้น พระราชโองการนี้สั่งการโดยฝ่าบาทเอง หากต้องการจะขอบพระทัย ก็ต้องขอบพระทัยฝ่าบาท นอกจากนี้ นี่คือสิ่งที่ควรทำ มิจำเป็นต้องเกรงใจอะไรมากมาย จะทำให้รู้สึกห่างเหินกัน ข้าเป็นเสด็จป้าของพวกเจ้า และมิตรสหายของเสด็จแม่พวกเจ้า การดูแลพวกเจ้าเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้วนะ"

ลั่วชิงเหยียนเกี่ยวมุมเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า "ในราชวงศ์นี้ ข้าเห็นแต่พี่น้องทะเลาะแย่งชิงกันมากมาย พ่อลูกเป็นศัตรูกัน และการเติมแต่งสิ่งที่ไม่จำเป็นก็มีมากมาย น้อยคนนักที่จะเหมือนเสด็จป้าที่ใส่พระทัยในความเป็นครอบครัว ช่วยเหลือในยามวิกฤตเยี่ยงนี้"

องค์หญิงใหญ่ถอนหายใจเบาๆเมื่อได้ฟัง "ถึงแม้ข้าจะเกิดในราชวงศ์ แต่ข้าโชคดีที่เป็นผู้หญิง และข้าก็ไม่มีความคิดมากมายที่ไม่ควรคิด ในชีวิตนี้ เข้าหาพระพุทธ ก็ทำให้ข้ามีความสุขแล้ว"

หยุนชางเยาะเย้ยในใจ แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร หลังจากพูดคุยสนทนาองค์หญิงใหญ่สักพัก ลั่วชิงเหยียนก็ลุกขึ้นกล่าวคำอำลาว่า "เราได้รับบัตรเชิญงานเลี้ยงของวันมะรืนแล้ว จะต้องขอมารบกวนเสด็จป้าอีกครั้งในวันมะรืน วันนี้ขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ"