บทที่ 565 เบาะแส

ฮองเฮาพลันกวาดสายตาไปทั่วร่างหยุนชาง เพียงครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากถามว่า "เจ้ารู้ได้เช่นไรว่าผู้ที่ลักพาตัวรุ่ยอ๋องเป็นคนเดียวกลับที่ลักพาตัวฝ่าบาท ?"

หยุนชางได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวออกมาว่า "หม่อมฉันเติบโตในพระราชสำนักมาตั้งแต่เล็กจนโต เรื่องราวในพระราชสำนักหม่อมฉันล้วนแต่รู้เรื่องเป็นอย่างดี สิ่งที่ชัดเจนที่สุดของแรงจูงใจในการลักพาตัวฝ่าบาท เป็นไปได้ว่าคนผู้นั้นต้องการตำแหน่งที่ใหญ่โต ฝ่าบาทถูกลักพาตัว และยังมาเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกับท่านอ๋องอีก ฝ่าบาทและท่านอ๋องล้วนเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับบัลลังค์เป็นอย่างมาก เกรงว่าผู้ที่ลงมีจะมีแค่คนเดียว"

เนื่องจากว่าหยุนชางมิได้ระมัดระวังคำพูด จึงหลุดปากถึงเรื่องที่เซี่ยหวนอวี่หายตัวไปขึ้นมา ประโยคที่ต่อหลังจากนั้น จึงต้องทำการคิดให้รอบคอบก่อนจะพูดออกไป เพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยข้อมูลบางอย่าง เมื่อพูดจบพลางใช้น้ำเสียงที่ดูร้อนรนในการอธิบายเสมือนกับเป็นสตรีที่ถูกทะนุถนอมจนเสียนิสัย

ฮองเฮามิได้หลบสายตาไปไหนเลย เพียงครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมาว่า "เรื่องนี้ เปิ่งกงจักให้เจ้ากรมอาญาตรวจสอบเป็นอย่างดี พระชายารุ่ยอ๋องอย่าได้กังวลไป"

กรมอาญา หยุนชางพลันเลิกคิ้วขึ้น หากแต่มิได้เอ่ยอันใดออกมา พลันได้ยินเสียงหลิ่วหยินเฟิงเปิดปากพูดเข้ามาว่า "เหนียงเหนียง เรื่องนี้หากส่งไปที่เจ้ากรมอาญาเกรงว่าจะไม่ปลอดภัยพะยะค่ะ หากว่าเหตุการณ์ของท่านอ๋องจะเกี่ยวข้องกับการลักพาตัวฝ่าบาทไปจริง ๆ เกรงว่าเรื่องนี้จะถูกกระจายข่าวออกไปได้"

"โอ้ ?" ฮองเฮาจึงหันมาทางหลิ่วหยินเฟิง. สายตาฉายแววครุ่นคิดเล็กน้อย "แล้วเจ้าคิดว่าผู้ใดจักสามารถมาตรวจสอบเรื่องนี้ได้ ?"

หลิ่วหยินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยออกมาว่า "หากฮองเฮาเหนียงเหนียงและพระชายารุ่ยอ๋องไม่ถือสาอันใด กระหม่อมจะลองตรวจสอบเรื่องนี้ดูพะยะค่ะ"

ภายในตำหนักไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดขึ้นมา. เพียงครู่หนึ่ง จึงได้ยินน้ำเสียงที่นิ่งเงียบของฮองเฮาดังขึ้นมาว่า "น่าแปลกใจยิ่งนักที่เจ้าอาสาด้วยตนเองเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นก็ให้เจ้าเป็นคนตรวจสอบแล้วกัน"เมื่อพูดจบ จึงโบกมือไปมา "พวกเจ้าไปหารือกันที่ท้องพระโรงเสีย ที่นี่ส่งให้เปิ่นกงเป็นผู้ดูแล หากพวกเจ้าอยู่ที่นี่นานเกินไป จักมีคนสงสัยเอาได้ "

ผู้คนภายในตำหนักลอบมองหน้ากัน พร้อมคำนับแล้วจึงถอยกายจากไป เมื่อเปิดประตูตำหนักไทจี๋ออกมา กลับเห็นเป็นเสื้อคลุมสัตว์สีม่วงเงิน เดินออกมาจากด้านข้าง พร้อมทั้งเห็นรอยเท้าสองสามรอยที่หยุดฝีเท้าลง รวมทั้งรอยยิ้มที่ส่งออกมา "พระชายารุ่ยอ๋องและใต้เท้าทั้งหลายก็อยู่งั้นหรือ "

สตรีผู้นี้หยุนชางได้เห็นนางเพียงสองสามครั้ง เป็นเสียนฮูหยิน นางเป็นบุตรีของจวนตระกูลฟู่ ก่อนหน้านั้นเคยเป็นแขกของหนิงเฉี่ยน หยุนชางลอบสังเกตุนางดูแล้ว คงจะมาเยี่ยมเยือนเซี่ยหวนอวี่ จึงเปิดปากพูดคุยว่า "เสียนฮูหยินคงจะมาเยี่ยมเยียนฝ่าบาทกระมัง เมื่อครู่ฝ่าบาทเข้าประชุมกับใต้เท้าอยู่นาน จึงเกิดอาการเหนื่อยเล็กน้อย ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังพักผ่อนอยู่ ฮองเฮาเหนียงเหนียงคอยดูแลอยู่ข้างกายในตำหนักเพคะ"

เสียนฮูหยินได้ยินดังนัน ร้อนยิ้มพลันแห้งเหี่ยวลง พร้อมรีบร้อนพยักหน้าว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้น หม่อมฉันค่อยมาเยี่ยมเยียนใหม่จะดีกว่า ทำไมพระชายารุ่ยอ๋องถึงอยู่ที่นี่ละเพคะ ?"

หยุนชางพลันส่งยิ้มเล็กน้อย "หม่อมฉันมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง ฮองเฮาเหนียงเหนียงคิดว่าการแพทย์ของแคว้นหนิงและแคว้นเซี่ยมีความต่างกัน จึงเรียกให้หม่อมฉันเข้ามาตรวจอาการฝ่าบาทดูเพคะ"

"โอ้. โอ้. " เสียนฮูหยินพลันพูดงึมงำ ครู่หนึ่งจึงกล่าวออกมาว่า "ถ้าเช่นนั้นเชิญหวางเฟยและใต้เท้าไปทำงานต่อเถอะเพคะ หม่อมฉันขอตัวลาไปก่อน " เมื่อพูดจบ พลันรีบร้อนหันกายเดินจากไป

หยุนชางและหลิ่วหยินเฟิงเดินทางมาที่ท้องพระโรงพร้อมกัน หยุนชางมิได้เล่าเรื่องให้อ๋องเจ็ด ซูฉีและหลิ่วจิ้นฟัง หากแต่สายตาของอ๋องเจ็ดกวาดสายตาไปรอบ ๆ พร้อมมาหยุดที่หยุนชาง "ถ้าเช่นนั้นหยิ่นเฟิงก็ตรวจสอบเรื่องของเสด็จพี่เถอะ เปิ่นหวางและซูไท่เว่ยกับหลิ่วจิ้นจักไปตรวจสอบตำหนักหยุนชีอีกครั้ง ฮวากั๋วกงก็เป็นท่านตาของเสด็จพี่ เกรงว่าภายใจคงจะเป็นห่วงเป็นอย่างมาก อยู่ที่นี่คอยช่วยเหลือพระชายารุ่ยอ๋องเถิด"

การวางแผนเช่นนี้เป็นไปตามที่หยุนชางคาดหวัง เมื่ออ๋องเจ็ดพูดจบ พลางลุกขึ้นเดินออกไปจากท้องพระโรง ซูไท่เว่ยและหลิ่วจิ้นจึงเดินตามไป ภายในท้องพระโรงจึงมีแต่คนของหลิ่วหยินเฟิงและฮวากั๋วกง