บทที่ 570 ทดสอบ

หลิวหมิงจ้องมองหยุนชาง เขาเงียบไปอยู่นานก่อนจะเอ่ยว่า "พระชายากล่าวมาเถอะ ในเมื่อตอนนี้ป้ายคำสั่งเคลื่อนพลราชองครักษ์อยู่ในมือของท่าน และท่านก็มาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่มีเรื่องเต็มใจหรือไม่เต็มใจให้เอ่ยถึงอีก"

หยุนชางยิ้มบางๆ และพยักหน้า นางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้หลิวหมิงฟังโดยละเอียดและหยิบแผนที่ที่ลั่วชิงเหยียนทิ้งไว้มอบให้หลิวหมิงดู "ทหารขององค์หญิงใหญ่ถูกไว้เป็นกว่าสิบกองซ่อนตัวอยู่ตามสถานที่เหล่านี้ แต่ละแห่งมีกำลังพลราวสองถึงสามหมื่นคน ระหว่างสถานที่เหล่านี้ก็มีการติดต่อกัน เมื่อมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นพวกเขาจะส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ในจุดอื่นสามารถมาช่วยเหลือได้ ดังนั้นเราจึงต้องมีคนมากพอที่จะล้อมจุดเหล่านี้ได้พร้อมๆ กันและทำลายพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว"

หลิวหมิงไม่ได้ตอบรับ เขาลากนิ้วผ่านแผนที่ สายตาของเขาจดจ่ออยู่บนแผนที่นั้นอยู่นานก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น "มันคงจะดีที่สุดถ้าเราจะสามารถทำลายพวกเขาได้ในคราวเดียว แต่หากทำไม่ได้เราก็ต้องพยายามขัดขวางไม่ให้พวกเขาส่งสัญญาณให้กัน เช่นนั้นเราจึงจะสามารถซื้อเวลาให้แก่ทหารของเราได้"

เมื่อหลิวหมิงพูดจบก็หันไปมองหยุนชาง นัยน์ตาของเขาแฝงแววประเมินเล็กน้อย "แผนที่นี้อยู่ที่นี่ พระชายาอธิบายหน่อยเถิดว่าหากท่านเป็นองค์หญิงใหญ่ ท่านจะส่งสัญญาณด้วยวิธีใดที่จะทำให้คนที่จุดอื่นมองเห็นได้พร้อมกัน?"

หยุนชางเลิกคิ้วขึ้นและยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย หลิวหมิงก็ไม่ยอมเสียเปรียบเช่นกัน เมื่อครู่นางแสดงป้ายคำสั่งให้เขาโยกย้ายกำลังทหารอวี้หลิน เขาก็เกรงใจนางมากแล้ว ด้วยเพราะเกรงอำนาจป้ายคำสั่งในมือนางแต่เขาไม่ได้เชื่อฟังนาง ครั้งนี้เขาจึงทดสอบนางเพื่อดูว่านางมีความสามารถที่จะทำให้หัวใจของทหารอวี้หลินยอมจำนนได้หรือไม่

หยุนชางมองดูแผนที่ นางดูแผนที่นี้มานับครั้งไม่ถ้วนจนแทบจะจดจำมันได้แล้ว เพียงแต่นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าทหารขององค์หญิงใหญ่ติดต่อกันอย่างไร

หากเป็นวิธีการติดต่อกันอย่างธรรมดาก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าสัญญาณพลุ จดหมาย นกพิราบหรือเสียงพิเศษที่นางใช้ติดต่อกับสายลับ เพียงแต่สัญญาณเหล่านี้มีข้อจำกัด หากจุดพลุในเวลากลางวันก็แทบจะไม่มีใครเห็นได้ การส่งจดหมายและนกพิราบก็ใช้เวลานาน ส่วนสัญญาณเสียงนั้นก็ต้องอยู่ใกล้พอที่จะได้ยิน

แน่นอนว่าไม่มีทางใดที่ทหารขององค์หญิงใหญ่จะติดต่อกันได้เลย

หยุนชางมองดูจุดที่ลั่วชิงเหยียนทำเครื่องหมายไว้อย่างละเอียด จุดเหล่านั้นไม่เป็นระเบียบและกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณใกล้เคียงของสำนักเชียนโฝ

มือของหยุนชางสั่นเล็กน้อย เมื่อครู่นางคิดอะไรได้? จุดเหล่านี้กระจายอยู่รอบสำนักเชียนโฝ หยุนชางหรี่ตาลง อาจเป็นเพราะองค์หญิงใหญ่มักจะใช้ข้อที่ว่านางเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในสำนักเชียนโฝ ดังนั้นกำลังพลเหล่านี้จึงถูกซ่อนไว้บริเวณรอบสำนักเชียนโฝ

มือของหยุนชางแตะลงที่จุดถัดจากสำนักเชียนโฝแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางเงยหน้าขึ้นและเอ่ยว่า "ข้ารู้แล้ว"

"หือ?" หลิวหมิงที่เดิมจ้องอยู่ที่ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะ เมื่อได้ยินเสียงของหยุนชางก็รีบหันมามองนาง "พระชายาโปรดว่ามาเถิด"

หยุนชางยิ้มและชี้ไปยังจุดที่อยู่ใกล้กับสำนักเชียนโฝ น้ำเสียงของนางนุ่มนวลแต่กลับแฝงไปด้วยความมั่นใจ "นี่คือจุดที่ใกล้กับสำนักเชียนโฝ เมื่อครู่ข้าพบว่าแม้ว่าจุดอื่นๆ จะดูไร้ระเบียบแบบแผน แต่กลับอาศัยจุดนี้เป็นจุดศูนย์กลางกระจายกำลังออกไปทั่วทั้งใกล้ไกล นอกจากนี้ข้ายังพบว่าสำนักเชียนโฝสร้างอยู่บนยอดเขาของเขากิเลน และเขากิเลนนั้นถือว่าเป็นหนึ่งในสถานที่เหล่านี้ซึ่งมีทหารซ่อนอยู่ การอยู่ในที่สูงย่อมได้เปรียบเพราะสามารถมองเห็นที่ต่ำโดยรอบได้และคนจากที่ต่ำกว่าโดยรอบก็สามารถมองเห็นเขานี้ได้ด้วยเช่นกัน"

หลิวหมิงพยักหน้า "เป็นความจริงดังที่พระชายาว่า เพียงแต่พระชายายังไม่ได้บอกข้าว่าพวกเขาสื่อสารกันอย่างไร"

"ไฟสัญญาณ" หยุนชางยิ้มบางๆ ใบหน้าสงบนิ่งด้วยความมั่นใจ "ที่จริงแล้วไฟสัญญาณนั้นถูกใช้ในสนามรบอย่างแพร่หลาย หากจุดใดถูกโจมตี ในเวลากลางวันให้จุดกิ่งไม้เปียกก็จะทำให้เกิดควันหนา หากเป็นกลางคืนใช้กิ่งไม้แห้งก็จะเกิดไฟขึ้น เมื่อจุดอื่นเห็นสัญญาณไฟจากบนภูเขากิเลนก็ย่อมรู้ได้ว่าเกิดเหตุขึ้นแล้ว หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่จุดใดก็เพียงจุดสัญญาณไฟ ผู้ที่อยู่บนเขากิเลนก็จะสังเกตเห็นและส่งสัญญาณต่อไปยังจุดอื่นๆ ทุกคนก็จะรู้เรื่อง"

หลิวหมิงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มบางๆ "ข้าเคยนึกมาตลอดว่าพระชายาที่อยู่นอกจิ้งหยางและคังหยางมาตลอดที่ถึงกับสามารถทำให้กุนซือหลิ่วแห่งแคว้นเซี่ยผู้เชี่ยวชาญในการวางกลยุทธ์การรบพ่ายแพ้นั้นจะเป็นเพียงข่าวลือเกินจริง แต่เมื่อดูความสามารถและการรับมือของพระชายาแล้วกลับทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจนัก"

ดวงตาของหยุนชางยังคงเยือกเย็น นางเอ่ยถามหลิวหมิงยิ้มๆ "เช่นนั้นผู้บัญชาการหลิวยินดีช่วยเหลือข้าหรือไม่?"

หลิวหมิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งประสานมือคารวะหยุนชาง "ข้าน้อยน้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางยิ้มและยื่นมือออกไปช่วยพยุงหลิวหมิงให้ลุกขึ้นยืน "ข้าเป็นเพียงแค่สตรีผู้หนึ่งเท่านั้น ไม่อาจรับการคารวะจากท่านได้ เพียงแต่เรื่องนี้จะรอช้าไม่ได้ ข้ารู้ว่าการเรียกระดมกำลังกองทหารอวี้หลินต้องใช้เวลาพอสมควร ผู้บัญชาการบอกข้าได้หรือไม่ว่าเราจะลงมือได้เมื่อไหร่?"

หลิวหมิงยืนขึ้น เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า "พรุ่งนี้พระชายาออกไปรอที่ป่าในเขตชานเมืองด้านตะวันตกก็พอพ่ะย่ะค่ะ"