บทที่ 581 จุดเปลี่ยนในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

หยุนชางหรี่ตาเล็กน้อย ด้วยดวงตาที่เผยความประหลาดใจ "นายหญิงของเจ้า ได้เห็นอะไรมาหรือ"

ร่างกายของหญิงสาวสั่นเทาเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น กัดริมฝีปากและตะโกนว่า "นายหญิงได้เห็น เห็นฝ่าบาทและรุ่ยอ๋อง!" พูดจบก็ดูเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง ร่างของนางก็ล้มลงกับพื้น และเสียงก็เบาไปพอสมควร "วันนั้น นายหญิงไปที่ห้องพักของนายท่าน เมื่อเห็นว่ามีความวุ่นวายอยู่ในห้องและมีหนังสือหลายเล่มกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ท่านจึงช่วยนายท่านทำความสะอาดห้องด้วยตัวเอง และบังเอิญชนกับบางอย่างบนชั้นหนังสือ แต่เพียงได้ยินเสียงดังลั่น และชั้นหนังสือทั้งหมดก็ขยับออกไป"

เสียงของหญิงสาวยังคงสั่นเทา และดูเหมือนนางจะมีความกลัวเล็กน้อย กลัว "หลังจากชั้นหนังสือขยับออกก็มีห้องมืด วันนั้นหม่อมฉันที่ติดตามนายหญิง นายหญิงตกใจ ดูจากด้านนอกครู่หนึ่ง แล้วจึงพาหม่อมฉันเดินเข้าไปพร้อมกัน ปรากฏว่าเดินไปไม่นานก็เห็นประตูเหล็ก นายหญิงอยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ในประตูเหล็ก จึงมองเข้าไปข้างในผ่านช่องเล็กๆ ก็เห็นฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องนั่งอยู่ข้างใน"

นายหญิงตกใจมาก ไม่กล้าอยู่นานกว่านี้ จึงรีบวิ่งออกมา แตะชั้นหนังสือหลายครั้งก่อนจะย้ายชั้นหนังสือกลับดังเดิมได้ ท่านกลัวว่าจะถูกนายท่านผิดสังเกต อาศัยความทรงจำในการฟื้นฟูห้องให้กลับเป็นสภาพเดิม"

หยุนชางสงสัยในคำพูดของหญิงสาว เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "หลิ่วฮูหยินเห็นฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องแล้วต้องการเข้าวังเพื่อไปทูลฮองเฮางั้นหรือ"

หญิงสาวส่ายหัว "ไม่ว่ายังไงนายหญิงและนายท่านก็เป็นสามีภรรยามาหลายปี ตอนแรกนายหญิงก็ตกใจ ตอนนั้น ข่าวลือเรื่องที่เกิดกับฝ่าบาทและการหายตัวไปของรุ่ยอ๋องทำให้เมืองจิ่นสั่นคลอน และนายหญิงก็ไม่เชื่อว่าสิ่งที่ท่านเห็นในห้องมืดของนายท่านคือฝ่าบาทและรุ่ยอ๋อง แต่นายหญิงไม่กล้าถามนายท่านเช่นนั้น วันที่สองเมื่อนายท่านไม่อยู่ในบ้าน ท่านจึงไปที่ห้องมืด คราวนี้ นายหญิงสนทนากับฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องผ่านประตู และยืนยันตัวตนของทั้งสองได้แล้ว รุ่ยอ๋องก็บอกกับนายหญิงว่า นายท่านอาจเกรงว่าจะถูกองค์หญิงใหญ่หลอก จึงได้กระทำการกบฏเช่นนี้ และขอให้นายหญิงเข้าวังเพื่อทูลฮองเฮา หรือมาที่จวนเพื่อบอกพระชายารุ่ย"

"หลังจากที่นายหญิงกลับไปห้อง ดูเหมือนท่านจะเหม่อลอย ไม่ได้ทานข้าวเย็นและนั่งอยู่ในบ้านทั้งวันทั้งคืน วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สางก็เรียกรถม้า จะเข้าวังเพื่อพบฮองเฮา แต่ท่านไม่ได้แม้แต่เข้าประตูวังได้ เมื่อนายหญิงไม่ได้พบฮองเฮาก็เกิดความลังเล ท้ายที่สุด นายหญิงและนายท่านก็อยู่กินกันมาเป็นเวลาหลายปี แต่แล้วท่านก็ตัดสินใจและมาที่จวน พ่อบ้านแจ้งว่าพระชายารุ่ยไม่สบายไม่สะดวกพบแขก นายหญิงวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้ามืด แต่ต้องกลับอย่างไม่ประสบความสำเร็จ ท่านจับมือหม่อมฉันในรถม้าและถามหม่อมฉันว่า เป็นโชคชะตาหรือไม่.." เสียงของหญิงคนนั้นสำลักและนางแทบจะไม่สามารถพูดได้

หยุนชางรีบให้คนนำชาร้อนมาให้นาง โดยครุ่นคิดว่าสิ่งที่หญิงคนนี้พูดนั้นสอดคล้องกับสิ่งที่พ่อบ้านสืบหามา

"แล้วหลังจากนั้นได้เกิดอะไรขึ้น ทำไมหลิ่วฮูหยินถึงได้เสียชีวิต ฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องยังอยู่ในจวนหลิ่วหรือไม่?" กั๋วกงฮูหยินรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยและถามอย่างรวดเร็ว

หญิงคนนั้นดื่มชาไปสองสามจิบ จึงหายใจคล่องขึ้นเล็กน้อย กล่าวขอบคุณหยุนชางแล้วพูดอีกครั้งว่า "นายหญิงมีเรื่องทุกข์ในใจ หลังจากกลับมาที่จวน ท่านเริ่มป่วย แต่เพราะเรื่องระหว่างความยิ่งใหญ่ของฝ่าบาท และรุ่ยอ๋อง คอยกังวลอยู่ตลอด และในวันนั้นอากาศดี ก็เลยไปเดินเล่นอยู่ในจวน ด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็เดินออกไปนอกลานบ้านของนายท่าน แต่เห็นว่านายท่านกำลังพูดกับหญิงคนหนึ่งด้วยท่าทางที่สนิทสนม หญิงคนนั้นหันหลังไปทางประตู และนายหญิงเห็นนางเพียงปิ่นปักผม ปิ่นปักผมที่มีลายนกฟีนิกซ์หยกม่วง ดูคุ้นเคยจากด้านหลังเล็กน้อย เพราะนายหญิงจับได้เรื่องของนายท่านและองค์หญิงใหญ่ในคราวที่แล้ว ท่านอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด จึงรีบเข้าไป ชี้ไปที่หญิงคนนั้นแล้วตะโกนใส่นาง พูดได้ไม่กี่คำ ท่านก็ตกตะลึง แต่กลับพบว่าหญิงคนนั้นเป็นองค์หญิงใหญ่"

"ครั้งนั้นนายท่านโกรธเล็กน้อยและทะเลาะกับนายหญิงจนใหญ่โต ท่านให้นายหญิงออกไป นายหญิงโกรธมากและรีบกลับไปที่ห้อง แต่หลังจากที่กลับมา จู่ๆนางก็จับมือหม่อมฉันและ กล่าวว่า องค์หญิงใหญ่กับนายท่านได้สมรู้ร่วมคิดทำเรื่องไร้คุณธรรมเช่นนี้ ถ้าไม่กลับใจจวนหลิ่วก็จะจบสิ้น วันนั้นนายหญิงจิตใจเหม่อลอยและทานอาหารเย็นเสร็จ ก็ให้หม่อมฉันอยู่ในบ้านพัก แล้วท่านก็พาหม่อมฉันอีกคนหนึ่งไปที่บ้านพักของนายท่าน แล้วนายก็เข้ามา หลังจากที่ข้าไปลานบ้านนายหญิงเข้าไปบ้านพักของนายท่าน แล้วท่านก็ไม่กลับมาอีกเลย ต่อมาคนรับใช้ในบ้านพักของนายท่านก็มาแจ้งว่า นายหญิงอาการกำเริญกะทันหันเสียชีวิตแล้ว แม้แต่คนรับใช้ที่ไปกับนายหญิงหายไป หม่อมฉันเดาว่า นายหญิงคงจะใจร้อน แล้วบอกนายท่านว่าได้รู้เรื่องฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องแล้ว จึงถูกองค์หญิงใหญ่และนายท่านฆ่าปิดปาก"

หญิงสาวคนนั้นน้ำตาอาบแก้ม และนางก็คำนับให้หยุนชางหลายครั้ง "หม่อมฉันขอร้องพระชายา ช่วยให้ความเป็นธรรมกับนายหญิงด้วยเพคะ! "

หยุนชางกล่าวอย่างเร่งรีบ "ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง ข้าจะให้ความเป็นธรรมกับนายหญิงของเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าเป็นคนส่งปิ่นปักผมลายนกฟีนิกซ์หยกม่วงมาหรือ? เจ้าได้ปิ่นนั่นมาได้อย่างไร? "

หลังจากที่นายหญิงจากไป หม่อมฉันคิดแต่อยากจะล้างแค้นให้นายหญิง หลายครั้งออกไปซื้อของในตอนเช้า ได้มาที่จวนรุ่ยอ๋องหลายครั้ง แต่ทุกครั้งประตูจวนก็ปิดไว้ตลอด และมีคนคอยเฝ้าอยู่ตลอด หม่อมฉันไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย หม่อมฉันจึงกลับจวน ขณะที่ไม่มีใครอยู่ในบ้านพักของนายท่าน หม่อมฉันจึงปลอมเป็นสาวใช้ไปส่งของ พอเข้าไปในบ้านแล้ว หม่อมฉันก็เห็นว่าปิ่นปักผมวางอยู่ที่ห้องด้านนอก จึงนำมันมา มีคนเฝ้าประตูห้องชั้นในอยู่ หม่อมฉันจึงเข้าไปไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องยังอยู่ในบ้านหรือไม่" หญิงสาวคนนั้นพูดเสียงเบา

หยุนชางพยักหน้าและถามว่า "นอกเหนือจากเรื่องนี้ เจ้ารู้อะไรอีกหรือไม่?" "

ผู้หญิงคนนั้นส่ายหัว "สิ่งที่หม่อมฉันทราบทั้งหมดได้บอกพระชายาหมดแล้ว ไม่มีเรื่องอื่นแล้วเพคะ"

หยุนชางใช้ดุลยพินิจ แล้วให้คนพาหญิงคนนั้นไปพักผ่อน แล้วหันไปมองกั๋วกงฮูหยิน กล่าวว่า "ท่านยาย เรื่องนี้ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรเจ้าคะ?"

กั๋วกงฮูหยินขมวดคิ้ว เงียบไปสักพัก "สิ่งที่นางกล่าวถึงเป็นเรื่องจริงก็จะแปลกมาก และข้าไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ"

หยุนชางพยักหน้าเบาๆ "มันฟังดูเหลือเชื่อ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นความจริง ตอนที่ฝ่าบาทหายตัวไป ข้าขอให้องครักษ์ลับคอยเฝ้าดูว่ามีสิ่งที่ผิดปกติในเมืองจิ่นหรือไม่ จุดแรกที่สังเกตเห็นคือจวนหลิ่ว เพราะการซื้อของในจวนหลิ่วมีการเพิ่มปริมาณขึ้นเล็กน้อย และอาหารหลายๆอย่างก็เป็นสิ่งที่ฝ่าบาททรงโปรด แต่ข้าขอให้คุณชายหลิ่วหยินเฟิงกลับไปที่จวนเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ คุณชายหลิ่วบอกว่าช่วงนี้ญาติของฮูหยินมาพักที่จวน"

"ยังมีเรื่องเช่นนี้" กั๋วกงฮูหยินพูดด้วยความประหลาดใจ