บทที่ 583 ช่วยให้ได้พบกันใหม่

เสียงของหยุนชางไม่ดัง ดังนั้นหลิ่วจิ้นจึงเห็นเพียงปากของนางขยับไปมา แต่ไม่ได้ยินอะไร ขณะที่กำลังคาดเดาสิ่งที่นางพูด เขาก็เห็นว่า ทหารองครักษ์ยกโลงศพขึ้นจากรถขนศพ แล้วก็ยกศพออกมา จากนั้นโลงศพถูกยกขึ้น สีหน้าของหลิ่วจิ้นเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และตะโกนว่า "พระชายารุ่ย เจ้าจะทำอย่างไร"

หยุนชางเมินเฉยเขา สั่งคนให้สอดดาบจากขอบโลงศพอย่างระมัดระวัง

เส้นเลือดที่นูนขึ้นบนหน้าผากของหลิ่วจิ้น หน้าแดงด้วยความโกรธ เสียงของเขาแหบแห้ง "พระชายารุ่ย เจ้าไม่รู้ที่จะทำความดีเพื่อลูกของเจ้าเลยหรือ! คอยดูเถอะ......"

ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็ถูกฮวากั๋วกงใช้ผ้าที่ยังติดคราบเลือดยัดปากไว้ หยุนชางหันไปมองหลิ่วจิ้นพร้อมกับเจตนาฆ่าแวบวาบในดวงตาของนาง

ทหารองครักษ์นำกระดานไม้ใต้หีบโลงศพออกมาอย่างระมัดระวัง และจู่ๆ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนสี "พระชายา คือหลิวกงกง"

เมื่อได้ยิน หยุนชางจึงรีบเดินอ้อมรถขนศพ และเดินไปด้านข้างของโลงศพ เห็นหลิวเหวินอันนอนนิ่ง หลับตาอยู่ในโลงศพโดยไม่ขยับ หยุนชางรีบเอามือไปแตะจมูกของหลิวเหวินอันชั่วขณะหนึ่ง และรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่าเขายังคงหายใจอยู่ และจู่ๆก็แวบขึ้นในใจ นางก็รีบหันหน้าไปทางทหารองครักษ์ "รถขนศพ! เอาแผ่นไม้ออกจากรถขนศพเร็ว ระวังด้วย!"

เมื่อเห็นท่าทีของหยุนชาง ฮวากั๋วกงรีบเดินเข้าไปและมองเข้าไปในโลงศพ แววตาของเขาเริ่มตื่นตระหนก หันหลังกลับแล้วสอดดาบเข้าไปในฝักอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือไปจับกระดานไม้ที่ขอบรถขนศพ แล้วหักมันทันที และกระดานไม้ก็ขาดออกจากกัน

ฮวากั๋วกงและหยุนชางรีบย่อตัวลง มองเห็นได้อย่างเลือนลางว่าด้านในมีช่องว่างจริงๆ แต่มันสลัวเกินกว่าจะมองเห็นสถานการณ์ภายในได้

ทหารองครักษ์จึงใช้โอกาสนี้เปิดแผ่นกระดานด้วยมือของพวกเขาจากจุดที่ฮวากั๋วกงได้แยกไว้ พอเห็นสถานการณ์ภายในแล้ว หัวใจของหยุนชางก็รัดแน่นและเปิดปากของเขาขึ้น แต่นางกลับพูดไม่ออก

"มานี่! ทหาร ฝ่าบาทและรุ่ยอ๋องอยู่ในนี้!" ฮวากั๋วกงตะโกนเสียงดัง แต่ดูเหมือนเขาจะรอไม่ไหวให้ทหารองครักษ์ลงมือ เขานั่งลงและเอามือเข้าไปรับร่างหนึ่งออกจากข้างใน

คือเซี่ยหวนอวี่

หยุนชางหยุดชั่วคราว สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลั่วชิงเหยียนซึ่งยังคงนอนอยู่ในรถขนศพ กัดฟันแน่น และหลังจากนั้นนางก็นั่งลงและเหยียดมือออกจับชีพจรของเซี่ยหวนอวี่

ฮวากั๋วกงใช้โอกาสนี้นำลั่วชิงเหยียนออกไปและวางไว้ข้างเซี่ยหวนอวี่ มองหยุนชางด้วยท่าทีที่ค่อนข้างไม่สบายใจ เขาถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?"

หยุนชางไม่ตอบ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวว่า "ไม่เป็นไร แค่ถูกคนให้ยากล่อมประสาทมากเกินไป พักผ่อนสักสองสามวันก็ดีขึ้นเจ้าค่ะ"

หลังจากหยุนชางพูดจบ นางก็ปล่อยมือของเซี่ยหวนอวี่ และยกมือของลั่วชิงเหยียนขึ้น แต่มือของนางสั่นเล็กน้อย และใช้เวลานานพอสมควรจึงหาตำแหน่งชีพจรได้ถูกต้อง แต่ใจยังไม่สามารถนิ่งสงบลงได้

ฮวากั๋วกงเห็นว่าหยุนชางจับมือลั่วชิงเหยียนเป็นเวลานานโดยไม่พูดอะไร สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปแต่ก็ไม่กล้าถาม หลังจากกลั้นไว้ครู่หนึ่ง เขาก็กระทืบเท้าและพูดว่า "ชิงเหยียนเป็นยังไงบ้าง เจ้าพูดอะไรบ้างสิ!"