บทที่ 585 อยู่พร้อมหน้ากันอย่างมีความสุข

หญิงสาวที่อยู่ข้างๆยังไม่ตื่น นางขมวดคิ้วเล็กน้อย มุดเข้าอกของลั่วชิงเหยียน จากนั้นจึงคลายคิ้วขมวดเล็กน้อย และผล็อยหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากของนาง

ลั่วชิงเหยียนชะงักเล็กน้อย ร่างกายของเขาแข็งทื่อครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เอื้อมมือไปโอบกอดหญิงสาวในอ้อมอกของเขาอย่างลังเล เหม่อไปชั่วขณะ คนในอ้อมอกของเขาอบอุ่นเสียจริง แม้ว่าการหายใจ ที่แผ่วเบา แต่มันไม่ใช่ฝัน

ประกายแห่งความสุขในดวงตาของลั่วชิงเหยียน และรอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูเหมือนจะห้ามไม่ได้จริงๆ และทันใดนั้นเขาก็กอดหยุนชางแน่นขึ้นเล็กน้อย หยุนชางยังคงหลับอยู่ แต่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ขยับตัวเบาๆ และขมวดคิ้วอีกครั้ง ลั่วชิงเหยียนรีบคลายมือเล็กน้อย แต่ไม่เคยกล้าที่จะหลับตาอีกเลย เอาแต่จ้องมองนางโดยไม่กระพริบตา

เมื่อหยุนชางตื่นขึ้น ลืมตาขึ้นก็มองเข้าไปในดวงตาสีดำเข้มคู่หนึ่ง นางสะดุ้ง หดตัวลง และผลัดตัวถอยห่างออกไป ใช้เวลาในการตอบสนองนานพอควร และรู้สึกขำกับปฏิกิริยาของตัวเองในเมื่อครู่

ลั่วชิงเหยียนก็หัวเราะเช่นกัน โอบหยุนชางอย่างเบาๆ และพูดติดตลกว่า "เจ้านี่ขี้เซาเสียจริง ข้าจ้องเจ้ามาเป็นเวลานานแล้ว แต่เจ้าไม่ยอมตื่นเลย" เสียงนั้นอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้

หยุนชางขดริมฝีปากและทำเสียเชอะ "เจ้าต้างหากที่ขี้เซา เจ้าหลับไปนานมาก จนข้าเฝ้าดูจนง่วง"

หลังจากทั้งสองพูด พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง

เสียงหัวเราะนี้ทำให้เฉี่ยนจั๋วที่เฝ้าอยู่ด้านนอกตกใจ เฉี่ยนจั๋วก็รีบเปิดประตูและเดินเข้าไป "ท่านอ๋อง พระชายา ต้องการจะลุกแล้วหรือเพคะ"

หยุนชางเหลือบมองที่ลั่วชิงเหยียนที่ไม่ตอบรับ พูดด้วยรอยยิ้ม "ลุกขึ้นเถอะ" พูดจบก็สั่งอีกครั้ง "เจ้าไปให้คนเตรียมน้ำอุ่นก่อน"

"เตรียมน้ำอุ่นอะไร" ลั่วชิงเหยียนมองดูท้องฟ้าด้านนอกมืดสลัวบ้าง แต่ไม่รู้ว่ากี่ยามแล้ว

เฉี่ยนจั๋วตอบรับ หันหลังออกจากประตู หยุนชางมองลั่วชิงเหยียน และพูดติดตลกเล็กน้อยว่า "องค์หญิงใหญ่และหลิ่วจิ้นต้องทารุนท่านอ๋องแน่ๆเลยเพคะ เกรงว่าพวกเขาจะไม่ให้น้ำอุ่นท่านอ๋องอาบน้ำเลย"

ลั่วชิงเหยียนยังคงไม่เข้าใจ หยุนชางยิ้มและลุกขึ้นนั่ง พลิกผ้าห่มขึ้นและลุกจากเตียง

ลั่วชิงเหยียนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วหัวเราะอีกครั้ง "เอาล่ะ หนิงหยุนชาง นับวันเจ้ายิ่งกล้านัก เจ้ากล้าที่จะรังเกียจข้าแล้วหรือ" พอพูดจบ ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาดม ขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมองหยุนชาง "เหม็นจริงๆหรือ?" หลังจากพูดเขาก็พึมพำกับตัวเองว่า "นานแล้วจริงๆที่ข้าไม่ได้อาบน้ำ"

หยุนชางเห็นในดวงตาของเขา มีความจริงจังและความคับข้องใจ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ใช่..."

ขณะที่นางพูด เฉี่ยนจั๋วเดินเข้ามา และลั่วชิงเหยียนก็ดึงผ้าห่มมาอย่างเงียบๆและหดตัวเข้าไปในผ้าห่ม หยุนชางมองเขาแบบนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งเบิกบานยิ่งขึ้น

เฉี่ยนจั๋วช่วยหยุนชางสวมชุดสีเขียวอ่อน ปักด้วยดอกมู่หลานสีขาวที่บานสะพรั่ง หยุนชางมองดูดอกไม้ที่บานสะพรั่ง และมุมปากของนางก็เปื้อนรอยยิ้มเล็กน้อย

เฉี่ยนจั๋วลืมตาขึ้นและเห็นมุมปากของหยุนชางด้วยรอยยิ้ม และนางก็มีความสุขเล็กน้อย "ดีจังเลยนะเพคะ หลังจากที่ท่านอ๋องกลับมา อารมณ์ของพระชายาก็ดีขึ้นมากเลยเพคะ"

หยุนชางได้ยินคำพูดนั้น ก็จ้องเฉี่ยนจั๋ว แต่แววตานั้นแฝงด้วยความเขินอาย ไม่มีการข่มขู่ใดๆ เฉี่ยนจั๋วยิ้มอย่างรู้ทัน ก้มศีรษะลงเพื่อช่วยหยุนชางสวมเข็มขัดสีเขียวอ่อน

หลังจากที่ช่วยหยุนชางสวมเสื้อผ้าเสร็จ น้ำอุ่นก็ได้ส่งเข้ามา หยุนชางสั่งให้คนเทน้ำร้อนลงในอ่าง วางเสื้อตัวในไว้ข้างๆและบอกสาวใช้ให้ถอยออกไปและเดินไปที่เตียง นั่งลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านอ๋อง น้ำอุ่นพร้อมแล้ว ไปอาบน้ำเถอะเพคะ"

ผ้าห่มไม่มีการขยับเป็นเวลานาน หยุนชางเรียกอีกครั้ง ทันใดนั้นผ้าห่มก็ถูกยกขึ้นและตกลงมาทางหยุนชาง หยุนชางเอื้อมมือออกอย่างรวดเร็วเพื่อจะไปจับ และทันทีที่ผ้าห่มถูกดึงลงมา ใบหน้าก็โผล่ขึ้นต่อหน้าต่อตาของหยุนชาง และจูบลงอย่างแนบเนียน ลงหน้าผาก จมูก และริมฝีปากของหยุนชาง

หยุนชางตกตะลึง แต่ผู้ที่จู่โจมคนนั้นได้ก้าวถอยหลังแล้ว พลิกตัวและลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว สวมรองเท้าและรีบเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำข้างๆ เสียงดังมาจากห้องน้ำ ด้วยความได้ใจเล็กน้อย "ข้าไม่ได้แปรงฟันมาสองสามวันแล้ว"

หยุนชางหัวเราะออกมา คิดในใจว่า คนจะเป็นพ่อคนแล้ว เขายังทำตัวเหมือนเด็กเช่นนี้ได้ แต่จู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่า เกรงว่าลั่วชิงเหยียนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางกำลังมีลูกอยู่ในครรภ์ จึงคิดอยากจะปิดเรื่องนี้กับเขา เพื่อลงโทษที่เขาและทำให้นางตกใจ

ลั่วชิงเหยียนออกมาจากห้องอาบน้ำ เฉี่ยนจั๋วก็ได้จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว หยุนชางเดินไปเอาผ้าคลุมที่สะอาดเช็ดศีรษะให้แห้งและสวมเสื้อคลุมให้เขาเอง กระซิบว่า "ข้าขอห้องเครื่องทำอาหารจานโปรดของท่านอ๋อง ท่านอ๋องลองดูว่าถูกใจไหมเพคะ"