บทที่ 590 ละครชั้นยอด

เสียงของฮองเฮาเงียบลงครู่หนึ่งแล้วจึงดังขึ้นอีกครั้ง "ในเมื่อนางไม่ใช่คนในจวนของอ๋องเจ็ดก็ใช้เกี้ยวที่นางนั่งมาหามนางกลับไปเถอะ บอกว่านางพบกับคนร้ายระหว่างทางและทุกคนที่มาคนนางล้วนไม่มีใครรอดมาได้"

หยุนชางหยุดเดินและหันไปทำท่าทางจุ๊ปากให้ลั่วชิงเหยียนที่อยู่ด้านหลังเงียบลง แล้วจึงได้ยินเสียงพ่อบ้านพูดอย่างไหลไปตามน้ำ "แต่ฮองเฮา เช่นนี้จะมากไป..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบฮองเฮาก็ขัดขึ้น "เจ้าบ่าวสลบในโถงพิธี แค่นี้ก็พอให้คนเล่าลือกันไปทั่วแล้ว หากมีเรื่องพระชายารองของอ๋องเจ็ดเสียชีวิตอีก ผู้คนจะไม่ลือกันไปว่าท่านอ๋องของเจ้าเป็นกาลกิณีหรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้นหัวใจของหยุนชางก็กระตุกวูบ มุมปากของนางกระตุกยิ้มเล็กน้อย นับว่าเป็นวิธีที่ไม่เลวเลย

หยุนชางฟังพ่อบ้านเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงรับคำเสียงเบา "พ่ะย่ะค่ะ" และรู้ว่าพ่อบ้านกำลังจะออกมาแล้ว หยุนชางรีบดึงลั่วชิงเหยียนถอยไปเล็กน้อยและเดินไปที่ประตูกำแพงเรือน จากนั้นก็เห็นพ่อบ้านเดินออกมาจากห้องจริงๆ

ทันทีที่พ่อบ้านเห็นพวกเขาก็ชะงักไปก่อนจะรีบปั้นยิ้ม "รุ่ยอ๋อง พระชายา ในที่สุดพวกท่านก็มาถึง เมื่อกี้ข้าเพิ่งคิดว่าถ้าพวกท่านยังไม่มาจะส่งคนไปเชิญ"

หยุนชางพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "หลังจากกลับไปกินยาลูกกลอนเฮยหลงที่จวนแล้วก็ยังรู้สึกไม่สบายนักจึงได้นั่งพักผ่อนชั่วครู่ เมื่อหายปวดท้องแล้วจึงได้รีบมา ให้ฮองเฮาและท่านอ๋องเจ็ดต้องรอนานแล้ว..."

พ่อบ้านรีบพาลั่วชิงเหยียนและหยุนชางเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ฮองเฮาเหลือบมองหยุนชางและพูดอย่างเฉยเมย "มาแล้วหรือ? รีบไปดูอาการของอ๋องเจ็ดเถิด"

หยุนชางรับคำและตามพ่อบ้านไปที่เตียง หน้าตาขององค์ชายเจ็ดดูซีดเซียวเล็กน้อย หยุนชางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ในขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปจับชีพจรที่ข้อมือของเขา แต่นิ้วของเขาก็ขยับเล็กน้อยและลืมตาขึ้น

ดูเหมือนว่าเพราะเขาลืมตาขึ้นก็เห็นหยุนชาง ดวงตาของเขาจึงฉายแววสงสัย "พี่... พี่สะใภ้?"

มุมปากของหยุนชางยกขึ้นเล็กน้อย นางพยักหน้าเบาๆ แล้วจึงชักมือกลับ

เมื่อพ่อบ้านได้ยินเสียงขององค์ชายเจ็ด เขาก็รีบก้าวมาข้างหน้า "ท่านอ๋อง ฟื้นแล้วหรือ..."

ความงุนงงในดวงตาขององค์ชายเจ็ดก็ยิ่งมากขึ้น "เกิดอะไรขึ้น? ข้าอยู่ที่ไหน?"

พ่อบ้านรีบกล่าวว่า "ท่านอ๋อง เมื่อครู่ท่านเป็นลมไปในพิธีคำนับฟ้าดิน ที่นี่คือห้องของท่านเอง พระชายารุ่ยอ๋องกำลังจะตรวจชีพจรของท่าน ท่านฟื้นได้เสียทีนะขอรับ"

"ข้าหมดสติไป?" องค์ชายเจ็ดยกมือขึ้นนวดขมับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

หยุนชางที่นั่งอยู่ด้านข้างมองเขาอย่างเย็นชาและคิดในใจว่าคนอย่างอ๋องเจ็ดนั้น เกรงว่าคงมีแต่โรงงิ้วเท่านั้นจึงจะเหมาะสมสำหรับเขา หากเขาไปเล่นละครคงได้กลายเป็นตัวเอกแน่

นางกำนัลประคองฮองเฮาแล้วเดินไปที่ข้างเตียง "ทำให้ข้าตกใจเสียแทบแย่ ข้ายังไม่ได้ให้คนไปส่งข่าวถึงเสด็จพ่อของเจ้า หากเขารู้เข้าไม่รู้ว่าจะกังวลมากมายเพียงใด"

องค์ชายเจ็ดจึงรีบพูดว่า "หม่อมฉันขอให้เสด็จแม่เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เสด็จพ่อเพิ่งอาการดีขึ้น ไม่อาจให้เขาเป็นกังวลด้วยเรื่องของหม่อมฉัน"