บทที่ 6 พลิกผ่านความฝันอันล่องลอย

ทิวทัศน์ของตำหนักชิงซินนั้นดีจริงๆ หยุนชางอาศัยอยู่ที่นี่มาสองสามวันก็ตกหลุมรักที่นี่เข้าแล้ว และยังสั่งให้คนหาชิงช้ามาวางในสวนเป็นพิเศษ วันธรรมดานางมักจะชอบนั่งแกว่งไปมา

"องค์หญิง... " หยุนชางกำลังงีบอยู่บนชิงช้าก็ได้ยินเสียงของฉิงยี หยุนชางยกมือขึ้นปิดปากหาวเล็กน้อยและพูดว่า "ไม่ใช่เพียงแค่ไปเอาแบบลายปักหรือ ทำไมถึงได้นานนัก?"

ฉิงยีมองไปรอบๆแล้วเดินไปข้างหลังชิงช้าและเริ่มแกว่งพลางกระซิบว่า "ระหว่างทางไปข้าพบกับซิ่วซินกูกูที่เป็นคนสนิทของฮองเฮา นางพาข้าไปพบกับฮองเฮา... "

"อ้อ... " แววตาของหยุนชางมีร่องรอยแห่งความเย็นชา นางยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า "ฮองเฮา? นางต้องการซื้อตัวเจ้าเพื่อทำงานให้นาง?"

ฉิงยีพยักหน้า "ฮองเฮาเตรียมการไว้ก่อนแล้ว นางสืบประวัติของข้ามาอย่างละเอียด เพียงแต่ครอบครัวข้าเหลือเพียงแต่ท่านอา ความสัมพันธ์ของข้ากับเขาเดิมทีก็ไม่ดีนัก ตอนแรกก็เป็นพวกเขาที่ขายข้าเข้ามา แต่คนรับใช้ของฮองเฮาก็โง่เขลาเช่นกัน เข้าไปบอกท่านอาและอาสะใภ้ของข้าว่าข้าอยู่ในวังมีตำแหน่งใหญ่โต ดังนั้นจึงต้องการให้พวกเขาสบาย พวกเขาก็เชื่อและรีบบอกว่าพวกเขาเป็นญาติที่สนิทที่สุดของข้าและตามไป ฮองเฮาคิดว่าสามารถใช้พวกเขาสองคนข่มขู่ข้าได้ แต่กลับไม่รู้ว่าหากไม่ใช่เพราะข้าไม่สามารถออกจากวังได้ ข้าคงหาทางไปแก้แค้นด้วยตัวเองนานแล้ว... "

หยุนชางไม่ได้กล่าวอะไร ฉิงยีพูดขึ้นอีกครั้ง "ฮองเฮาบอกว่าถ้าข้าทำงานให้นาง ต่อไปข้าจะมั่งคั่งร่ำรวยเป็นแน่ มีของรางวัลมากมาย ดังนั้น... ข้าจึงตอบตกลง... " นางกล่าวและหัวเราะออกมา

หยุนชางก็หัวเราะตาม "ในเมื่อตงลกไปแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่รีบไปทำงานให้กับฮองเฮาของเจ้าอีก?"

ฉิงยีที่ได้ติดตามหยุนชางในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาก็ค่อยๆคุ้นเคยกับนิสัยของนาง นางรู้ว่าองค์หญิงองค์นี้ไม่ได้เหมือนที่คนอื่นๆลือกันว่าโง่เขลา แต่กลับค่อนข้างฉลาดและมีวุฒิภาวะไม่เหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอก เมื่อได้ยินหยุนชางพูดเช่นนั้นฉิงยีก็รู้ว่านางเข้าใจแผนการของนางแล้วจึงรีบพูดว่า "อย่าพูดเลยเจ้าค่ะ ฮองเฮาคราวนี้คงโกรธมาก แผนการคราวนี้ที่นางคิดร้ายกาจไม่เบา อีกทั้งนางข้าสงสัยว่าคราวนี้นางคงอยากทดสอบข้าเท่านั้น เรื่องร้ายกาจที่แท้จริงน่าจะอยู่ทีหลัง" นางพูดพลางโน้มตัวไปกระบอกแผนทั้งหมดของฮองเฮาที่ข้างหูของหยุนชางโดยละเอียด

คิ้วของหยุนชางขมวดเล็กน้อย ดวงตาของนางค่อยๆเย็นเยียบ "เป็นกลยุทธ์ที่ดีจริงๆ แต่หากมีเพียงแค่เจ้าที่เป็นหนอนบ่อนไส้ก็จะถูกพบได้ง่ายมาก ข้ารู้สึกว่าในเมื่อฮองเฮาต้องการซื้อตัวคนต้องไม่ใช่แค่เจ้าเพียงคนเดียวแน่ ข้าเคยอยู่ภายใต้การควบคุมของนางมาก่อน นางต้องรู้สึกว่าข้าคนนี้ไม่มีประโยชน์ หากอยากซื้อตัวคนรอบกายข้าก็เป็นเรื่องง่าย ช่วงสองสามวันนี้เจ้าจับตาดูอีกสามคนที่เหลือให้ดี หากมีอะไรก็รายงานข้าทันที คราวนี้ข้าจะต้องให้นางรู้ว่าในวังหลังนี้นางไม่ได้รับอนุญาตให้ทำตามอำเภอใจ... "

หยุนชางนั่งแกว่งชิงช้าอยู่ในลานเป็นเวลาตลอดทั้งบ่าย หลังรับประทานอาหารเย็นกำลังจะกลับไปพักผ่อนที่ตำหนัดด้านใน แต่เสี่ยวหลินจื่อขันทีที่วันนั้นนางนำกลับมาด้วยกลับเดินตามหลังของหยุนชางมาอย่างเงียบเชียบและกระซิบบอกนางว่า "องค์หญิง ข้ามีบางอย่างจะรายงานให้องค์หญิงทราบ แต่ไม่สะดวกที่จะบอกคนอื่น องค์หญิงได้โปรดอนุญาติให้ข้ารายงาน... "

"หืม?" หยุนชางชะงักฝีเท้าชั่วคราวและหันกลับมามองที่เสี่ยวหลินจื่อ ขันทีน้อยเป็นผู้ที่มีชีวิตชีวา ยามปกติเขามักจะคุยจ้อกแจ้กจอแจ ให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนตรงไปตรงมาแต่ก็ทำให้หยุนชางรู้สึกประทับใจ

หยุนชางเหลือบมองเขาและขอให้ฉิงยีพานางกำนัลอีกคนเข้าไปจัดเตียงในตำหนักด้านใน จากนั้นนางก็นั่งลงบนเก้าอี้ แต่กลับเห็นว่าขันทีน้อยลังเลไม่พูดอยู่นาน

หยุนชางยิ้มและพูดว่า "เสี่ยวหลินจื่อ เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้ามีอะไรจะบอกข้าหรือ ยามปกติมักจะเห็นเจ้าคุยจ้อ เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีธุระ ทำไมพอให้เจ้าพูดแล้วเจ้าไม่พูดแล้วล่ะ?"

นอกจากฉิงยี ต่อหน้าคนอื่นหยุนชางไม่เคยลืมว่านางยังเป็นเด็กอายุแปดขวบ เวลาพูดนางก็พยายามจะพูดให้สมกับอายุของนางมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้นางจ้องมองไปที่เสี่ยวหลินจื่อด้วยตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย