บทที่ 612 ไปอวยพรปีใหม่ที่จวนกั๋วกง

"ไม่ใช่ว่าข้าไม่ชอบ ข้าแค่รู้สึกว่าช่วงนี้มีเรื่องมากมายเหลือเกิน เรื่องขององค์หญิงใหญ่ยังไม่ได้รับการจัดการเลย ก็มีเรื่องของจวนอ๋องเจ็ดเกิดขึ้นอีก ในวังก็ไม่สงบเช่นกัน เรื่องทีละเรื่อง เกรงแต่ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นในงานพระราชพิธีหมื่นพรรษา" เสียงของหยุนชางแผ่วเบา

ลั่วชิงเหยียนยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า "ข้าจำได้ว่า เจ้ามักจะพูดว่าทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน มีอะไรต้องกลัว แม้สวรรค์จะพังลงมา และข้าก็สูงกว่าเจ้าเล็กน้อย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหยุนชางก็หัวเราะออกมา และทั้งสองคนก็พูดคุยกัน จนผล็อยหลับไป

เมื่อหยุนชางตื่น ก็เป็นยามเหม่าแล้ว ลั่วชิงเหยียนไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว หยุนชางลุกขึ้นนั่งทันที เปิดม่านเตียงแล้วเรียก "ฉินยี?"

ฉินยีเดินมาอย่างรวดเร็ว เมื่อนางเข้ามา หยุนชางถามอย่างทันทีว่า "ท่านอ๋องอยู่ไหน สถานการณ์ในจวนอ๋องเจ็ดตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

ฉินยีส่ายหัว "ท่านอ๋องออกไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้วเพคะ และเฉี่ยนจั๋วก็ยังไม่กลับมา ตลอดทั้งคืน สถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไรหม่อมฉันไม่รู้อะไรมากเพคะ"

หยุนชางขมวดคิ้วและลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ให้ฉินยีสวมเสื้อผ้าให้นาง จากนั้นก็มวยผม แล้วสวมเสื้อคลุม เดินออกจากห้อง

พ่อบ้านยืนอยู่ที่ลานบ้าน และหยุนชางก็รีบพูดขึ้นว่า "เตรียมรถม้า ข้าจะไปจวนอ๋องเจ็ด"

ทันทีที่หยุนชางเดินไปที่ประตูจวน นางก็ได้ยินเสียงเกือกม้า หยุนชางรีบหันไปดู เป็นลั่วชิงเหยียนพาเฉี่ยนจั๋วและองครักษ์ลับหลายคนมาจากความมืด

เมื่อลั่วชิงเหยียนเห็นหยุนชาง เขารีบหันหลังลงจากหลังม้า เหลือบมองที่รถม้า หันศีรษะไปที่หยุนชางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เวลาเช่นนี้ เจ้าออกมาทำไม เหลวไหล"

หยุนชางถอนหายใจและรีบพูดขึ้นว่า "เห็นว่าพวกเจ้าออกไปนานเยี่ยงนี้แล้วไม่กลับมาสักที ข้ารู้สึกเป็นห่วง เลยอยากไปดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง?"

ลั่วชิงเหยียนมองไปรอบๆ แล้วเดินไปโอบหยุนชางเข้าไปในจวน "กลับเข้าไปจวน ค่อยคุยกันเถอะ"

พอเข้าไปที่จวน ลั่วชิงเหยียนก็โยนเสื้อคลุมให้เฉี่ยนจั๋วและสั่งว่า "สั่งให้องครักษ์ลับทั้งหมดถอนตัว นี่ก็เช้าแล้ว กลับมาพักผ่อนก่อน"

เฉี่ยนจั๋วตอบรับแล้วถอยออกไป ลั่วชิงเหยียนก็เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำและล้างมือ จากนั้นค่อยเดินออกมาดึงหยุนชางไปนั่งลงบนเบาะ แล้วกล่าวว่า "คราวหน้าห้ามออกไปกลางดึกเช่นนี้อีก วันนี้ หากข้าไม่กลับมาได้ทัน เกรงว่าข้ากับเจ้าคงจะพลัดหลงกัน หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร"

หยุนชางตอบอย่างรับ แล้วรีบถามขึ้นว่า "เป็นอย่างไรบ้าง?"

ลั่วชิงเหยียนส่ายหัวและยิ้มเยาะเย้ย "เจ้าเจ็ดไม่ง่ายเลยจริงๆ องครักษ์ทั้งสองกลุ่มยังไม่ได้ออกจากเมือง เขาก็สั่งคนไปปล้นพวกเขา เมื่อพวกเขาพบว่าไม่มีอะไรที่พวกเขาต้องการ ก็รีบกลับไปที่จวนอ๋องเจ็ดอย่างรวดเร็ว เขากลับไปที่จวนก่อนที่องครักษ์ลับจะวางของเสร็จ องครักษ์ลับจึงรีบถอยกลับไป"

หยุนชางขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาประมาทเกินไป ในความคิดเบื้องต้นของพวกเขา ถ้าถูกพบเห็นในเมืองจะอันตรายเกินไป ดังนั้น พวกเขาทั้งหมดจึงคิดว่าอ๋องเจ็ดจะสั่งให้คนตามองครักษ์ลับออกไปนอกเมืองก่อนที่จะเริ่มลงมือ แต่ไม่คิดว่าอ๋องเจ็ดจะใจกล้าเยี่ยงนี้ ทำเอาแผนการเดิมของพวกเขายุ่งเหยิงหมด

"แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไร?" หยุนชางขมวดคิ้ว "องครักษ์ลับวางอะไรในจวนอ๋องเจ็ดบ้าง?"

ลั่วชิงเหยียนครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ศพ"

เขาขมวดคิ้วอีกครั้ง "แต่ว่าเพลิงนี้ไม่ได้ไหม้ ก็เท่ากับว่าไม่มีศพนั่น ตรงกันข้าม มันจะทำให้เจ้าเจ็ดเกิดความสงสัย ถึงเวลานั้นเราอยากทำอะไร ก็จะไม่ง่ายแล้ว"

หยุนชางก็ถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนว่าสิ่งต่างๆจะแย่ลงเล็กน้อย

ลั่วชิงเหยียนลุกขึ้นยืนและยิ้มเบาๆ "ดึกดื่นป่านนี้มานั่งคิ้วขมวดก็คิดอะไรไม่ออกหรอก ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว นอนพักก่อนจะว่ากันอีกที"