บทที่ 628 การข่มขู่

หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม เฉี่ยนหลิ่วก็ได้เข้ามาปลุกหยุนชาง เมื่อล้างหน้าและรวบผมเสร็จแล้ว หยุนชางก็ได้พาสาวใช้จำนวนหนึ่งไปที่ลานรับแขกพร้อมกับมามาทั้งสอง

เมื่อหยุนชางเดินมาจนเกือบถึงลานรับแขก เมื่อมองไปข้างหน้านางก็ได้พบกับชายอายุประมาณ 50 ปีและหญิงสาวอายุราวๆ 40 กำลังนั่งอยู่ที่ลานรับแขก คนทั้งสองมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

หญิงสาวมองไปที่ประตูเข้าลานรับแขก แล้วขมวดคิ้วบ่นขึ้นมาว่า "ท่านพี่คะ พระชายารุ่ยอ๋องผู้นี้ก็ทำเกินไป นี่มันจะครบ 1 ชั่วยามแล้วนะคะท่านพี่......"

หยุนชางได้เห็นและได้ยินทุกสิ่งทุกอย่าง นางก้าวเท้าเดินเข้าไปในลานรับแขก "หากหวังฮูหยินคิดว่าข้าทำเกินไป จะกลับไปก่อนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องอยู่รอ จวนเล็กๆเช่นจวนรุ่ยอ๋องนี้ คงจะให้การต้อนรับเศรษฐีผู้มั่งมีเช่นพวกท่านได้ไม่ดีพอ"

คนทั้งสองถึงกับสะดุ้ง เมื่อหันมาพบกับหยุนชางที่กำลังเดินเข้ามา หยุนชางหน้าตาสะสวย ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ส่งมาให้อย่างสุภาพ ทว่าสายตาของหยุนชางกลับดูดุดันไม่เป็นมิตรกับพวกเขาเลย

"คารวะพระชายารุ่ยอ๋อง" หยุนชางเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ สองสามีภรรยามองหน้ากันไปมา แล้วทำการคารวะต่อหน้าหยุนชาง

"ลุกขึ้นเถอะ ท่านทั้งสองเป็นผู้มีเกียรติ ข้าคงรับการคารวะจากพวกท่านไม่ได้จริงๆ" หยุนชางพูดในขณะที่จ้องมองคนทั้งสอง

เมื่อทั้งสองคนได้ฟังก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ผู้คนพูดถึงเรื่องพระชายารุ่ยอ๋องกันไปต่างๆนานา พวกเขาพูดกันว่าพระชายารุ่ยอ๋องรูปโฉมงดงาม มีความอ่อนโยนและใจดี ด้วยคำเล่าลือเช่นนี้ ผู้คนจึงพากันคิดว่าพระชายารุ่ยอ๋องเปรียบเสมือนแจกันดอกไม้แสนสวยที่ได้แต่อยู่นิ่งๆ แต่มาวันนี้แค่เพียงสนทนากันได้ไม่เท่าไร กลับทำให้หวังฉงเหวินรู้สึกอึดอัดได้ภายในระยะเวลาอันสั้น

แล้วยิ่งตอนที่หยุนชางส่งยิ้มที่อ่อนหวานออกมา แต่คำพูดคำจากลับจิกกัดความรู้สึก ทำให้หวังฉงเหวินและหวังฮูหยินไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

"ท่านทั้งสองอุตส่าห์มาเยือนข้าถึงจวน ไม่ทราบว่าพวกท่านมีธุระอะไรหรือ?" เฉี่ยนหลิ่วรินน้ำชาแล้วยกมาให้หยุนชาง หยุนชางเอ่ยถามพวกเขาในขณะที่กำลังรับถ้วยน้ำชา

เมื่อหวังฉงเหวินได้ฟังจึงรีบพูดว่า "ธิดาของหม่อมฉันมิได้ระมัดระวังตัว พูดจาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงต่อพระชายา เป็นความผิดของหม่อมฉันที่มิได้ให้การอบรมที่เหมาะสม แต่สิ่งที่ท่านอ๋องทรงทำไปเมื่อวานก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ตอนนี้ธิดาของหม่อมฉันกำลังสลบอยู่ หม่อมฉันอยากจะให้หมอหลวงมาตรวจดูอาการของนาง แต่หมอหลวงไม่มา หม่อมฉันเองก็อับจนปัญญา จึงต้องมาขอความช่วยเหลือจากพระชายาพ่ะย่ะค่ะ ขอพระชายาโปรดทรงเมตตา เห็นใจธิดาของหม่อมฉันด้วย......"

"อะไรนะ?" หยุนชางยิ้มแล้วมองไปที่หวังฉงเหวิน "ท่านบอกว่าคุณหนูหวังพูดจาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกับข้างั้นหรือ? ไม่ทราบว่าใครเป็นคนไปบอกท่าน?"

หวังฉงเหวินไม่คิดว่าหยุนชางจะจับผิดคำพูดของเขาเช่นนี้ เขารู้สึกเกร็งเล็กน้อย

หยุนชางยิ้ม "ท่านคงลืมไปเสียแล้วว่าผู้ใดเป็นคนไปบอกท่าน?"

หวังฉงเหวินยิ้มเจื่อนๆแล้วค่อยๆกราบทูลว่า "บ่าวไพร่ที่ส่งธิดาของหม่อมฉันกลับจวนเป็นคนพูดพ่ะย่ะค่ะ"

"อย่างนั้นหรือ?" หยุนชางวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ "หากเป็นสิ่งที่บ่าวไพร่พูด ข้าขอแนะนำให้ท่านไล่บ่าวไพร่คนที่พูดจาเพ้อเจ้อคนนี้ออกไปจากจวนเสีย ต่อไปจะได้ไม่พูดจาสร้างความเข้าใจผิดให้กับท่านได้อีก เรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ อุทยานหลวงเมื่อวานนี้มีนางกำนัลผู้อยู่ในเหตุการณ์เป็นพยานรู้เห็นมากมาย ท่านลองไปถามพวกนางดูก็ได้ ข้าเองก็มีเรื่องอยากจะถามท่านอยู่เหมือนกัน"