บทที่ 637 แจ้งเบาะแส

ลั่วชิงเหยียนได้ยินเช่นนี้ จึงเงยหน้าและเคาะหัวหยุนชางเบาๆ พร้อมกล่าวว่า "หากว่าแค่ดูเช็กบัญชีข้าเองก็ไม่สนหรอก แต่ในวังนั้นคนที่เล่ห์เหลี่ยมเยอะมีมากจนเกินไป ตอนนี้ร่างกายของเจ้าไม่เหมือนเก่าข้ากลัวว่าข้าจะเผลอหลงกลคนอื่นเขา ฉะนั้นข้าจึงมิอยากให้เจ้าเข้าวังเท่าไหร่นัก ในวังนั้นมีหนิงเฉี่ยนอยู่ ตอนนี้มีเหล่าหลินโยวหรานและคนอื่นๆ คอยช่วยเจ้า ฉะนั้นหากว่าเจ้าวางมือลงได้ก็วางเถิด ถึงอย่างไรแล้วฮองเฮามิใช่คนที่น่าคบหาเท่าไหร่ อีกทั้งยังมีศัตรูอีกมากมายที่เราไม่ทราบ ตอนนี้สิ่งที่ข้าเป็นห่วงมากที่สุดคือความปลอดภัยของเจ้า"

หยุนชางรู้สึกอบอุ่น นางยิ้มแล้วเอนกายพิงไปที่อกของลั่วชิงเหยียน เสียงของนางอ่อนโยนกว่าเดิม " ข้าทราบแล้ว ข้าจะระวังให้มาก เมื่อจบเรื่องนี้แล้วข้าก็จะพักผ่อนอยู่ในบ้านอย่างสบายใจ ตอนนี้มีคนของเราอยู่ในวังมากขึ้น ข้าเองก็จะได้พักผ่อนเสียที"

ลั่วชิงเหยียนยิ้มเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาจูบลงที่หน้าผากของหยุนชาง "ดีมาก"

จู่ๆ หยุนชางก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา นางพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านอ๋องอยากจะลองเดาดูหรือไม่ว่าครั้งนี้ ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง"

ลั่วชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "จะเป็นใครได้อีก ก็คงเป็นฮองเฮากระมั้ง"

"ฮองเฮาหรือ?" หยุนชางเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว "ข้าเดาว่าไม่ใช่ฮองเฮา เรามาพนันกันดีกว่า หากว่าใครแพ้ คนนั้นต้องยอมอีกฝ่ายหนึ่งเรื่อง"

ลั่วชิงเหยียนได้ยินเช่นนี้ก็หัวเราะขึ้นมา "ตกลง ข้ายอมรับการเดิมพันของเจ้า"

ด้วยเหตุที่นอนดึกมาก วันรุ่งขึ้นหยุนชางก็ตื่นสายเล็กน้อย นางเพิ่งจะลุกขึ้นและรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย พ่อบ้านก็ส่งสมุดบัญชีมาให้ " สมุดบัญชีวันนี้เป็นบัญชีทรัพสินย์ที่นา บัญชีที่นานี้ก็ค้างมานานพอสมควรแล้วขอรับ นี่เป็นบัญชีทั้งหมดที่เรารับมาหลังจากที่มาถึงแคว้นเซี่ยขอรับ พระชายามิจำเป็นต้องเร่งตรวจหมดทั้งหมดภายในหนึ่งวันขอรับ"

หยุนชางพลิกดูไปมา แล้วพยักหน้า "ได้ ข้าเข้าใจแล้ว"

ทันทีที่เปิดสมุดบัญชีมา ก็เห็นเฉี่ยนหลิ่วเข้ามาและพูดว่า " พระชายาเพคะ คนเฝ้าประตูมารายงานว่า พระชายาอ๋องเจ็ดเสด็จเพคะ"

"อวี้ถง?" หยุนชางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งแต่ครั้งนั้นที่อ๋องเจ็ดคุกเข่าในตำหนักไท่จี๋เป็นเวลานาน ฮวาอวี้ถงก็ไม่มาหานางอยู่หลายวันแล้ว สุดท้ายเรื่องของอ๋องเจ็ดก็เป็นไปตามสิ่งที่หยุนชางคาดคิดเอาไว้ เรื่องได้จบลงไปอย่างไม่มีการจัดการ

"เชิญพระชายาอ๋องเจ็ดเข้ามาด้านในเถิด" หยุนชางตอบด้วยรอยยิ้ม

เฉี่ยนหลิ่วตอบรับ จากนั้นก็เดินออกไป ไม่นานก็พาฮวาอวี้ถงเข้ามา

เมื่อหยุนชางเห็นว่าฮวาอวี้ถงเข้ามา หยุนชางก็ปิดบัญชีในมือแล้ววางไว้ข้าง ๆ นางยิ้มและยืนขึ้นกล่าวว่า " เจ้าคงรู้จักนิสัยของข้าจนหมดแล้ว ข้าเพิ่งจะตื่นนอนเจ้าก็มาถึงพอดี"

ฮวาอวี้ถงอมยิ้ม แต่กลับถอนหายใจเบา ๆ " จู่ๆ อากาศของวันนี้ก็เย็นลงอย่างมาก เมื่อสักครู่ขณะที่เดินทางมารู้สึกว่าลมที่พัดบนใบหน้านั้นเจ็บปวดราวกับโดนบาด"

เมื่อหยุนชางได้ยินเช่นนี้ ก็มองดูฮวาอวี้ถงดีๆ จากนั้นก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในใจ ฮวาอวี้ถงแต่งงานได้ไม่ถึงเดือน แต่กลับดูแตกต่างไปจากก่อนแต่งงานเยอะมาก ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

"หนาวไปอีกสักเดือนกว่าก็จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว ได้ยินมาว่าฤดูที่งามที่สุดของแคว้นเซี่ยก็คือฤดูฤดูใบไม้ผลิ ดอกท้อทั้งหมดเบ่งบานพร้อมกัน ราวกับสวรรค์บนพื้นดิน ปีที่แล้วที่ข้าเดินทางมาแคว้นเซี่ยข้าพลาดไปพอดี ปีนี้จะต้องชมให้ได้" หยุนชางดึงฮวาอวี้ถงนั่งลงและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฮวาอวี้ถงตอบ ดูเหมือนว่าเขาจะเหม่อลอยเล็กน้อย " ใช่สิ ทั้งภูเขาและที่ราบเต็มไปด้วยดอกท้อ สวยงามยิ่งนัก " ขณะที่พูด แต่แววตากลับมองไปรอบๆ "เมื่อสักครู่ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังดูบัญชีอยู่ ใช่หรือไม่? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นเจ้าตรวจดูมาก่อน ข้าคิดว่าเจ้าไม่ชอบอะไรเหล่านี้เสียอีก"