บทที่ 712 ตำหนักอู๋เหยียน

มือของหยุนชางที่ถือถ้วยน้ำชาอยู่พลันแน่นิ่งไปชั่วครู่ แทบจะไม่ต้องคิดก็สามารถลงข้อสรุปได้แล้ว นับตั้งแต่หยุนชางตั้งครรภ์ ทุกคนในจวนต่างก็รู้ดีว่าหญิงที่ตั้งครรภ์นั้นไม่สมควรให้ดมกำยาน ในห้องของนางไม่มีการจุดกำยานมานานมากแล้ว แต่ว่า เหตุใดนางจึงบอกว่าฉินยีไปเบิกกำยานที่กรมวังล่ะ?

แต่ทว่า หากแม้นว่านางพูดปด รอให้ฉินยีกลับมาแล้ว หยุนชางเพียงถามฉินยีดูด้วยตัวเอง ก็สามารถรู้ความจริงได้อย่างง่ายดายมิใช่หรือ?

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมามองไฉ่ยี นางวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ ครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่าง แล้วจึงถามไฉ่ยีขึ้นมาว่า "นางออกไปนานหรือยัง?"

ไฉ่ยียืนนึกอยู่สักพัก แล้วจึงตอบไปว่า "ราวครึ่งชั่วยามได้แล้วเพคะ"

หยุนชางเอามือขึ้นมานวดขมับ เพื่อให้ตนเองรู้สึกตื่นตัว "นี่ข้าหลับไปนานถึงเพียงนี้เชียวหรือ จริงสิ สถานการณ์ทางกรมวังเป็นอย่างไรบ้าง? เรื่องของเฉี่ยนจั๋วได้ความว่าอย่างไร?"

ไฉ่ยีส่ายหน้า แล้วตอบเสียงเบาๆว่า "เมื่อคืนนี้จู่ๆก็มีฝนตกลงมา ร่องรอยต่างๆจึงถูกชะล้างออกไป หม่อมฉันได้ไปดูที่กรมวังมาแล้ว ขันทีฉีดูจะยังกลัดกลุ้มอยู่เลยเพคะ"

หยุนชางเคาะที่วางแขนของเก้าอี้เบาๆ แล้วพูดออกมาว่า "คนทั้งคนหายตัวไปในวังหลัง จะมีการค้นวังหรือเปล่านะ?"

เมื่อไฉ่ยีได้ยินเช่นนั้นก็รีบส่ายหน้าทันที "คงจะไม่สามารถทำการค้นวังได้เพคะ วังหลังมีตำหนักเป็นร้อยๆ จะนำใครสักคนไปซ่อนก็ไม่ใช่เรื่องยาก หากจะให้ค้นวังจริงๆก็คงจะลำบากไม่น้อย ภายในเขตวังหลัง ยังมีสถานที่บางแห่งที่ถือเป็นเขตหวงห้าม คงไม่อาจค้นจนเจอได้หรอกเพคะ"

หยุนชางยังคงนวดขมับต่อไป เมื่อไฉ่ยีเห็นดังนั้นแล้ว จึงรีบบอกกับหยุนชางว่า "น้ำต้มโป่งรากสนและชะเอมเทศต้มเสร็จแล้วเพคะ พระชายาจะทรงดื่มตอนนี้เลยไหมเพคะ?"

หยุนชางส่ายหน้า ความจริงแล้วนางเพียงแค่หาข้ออ้างให้ไฉ่ยีออกไปข้างนอกสักพักก็เท่านั้น "ข้าลืมไปว่าตอนนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์ ยาต้มเหล่านี้ข้าต้องพยายามหลีกเลี่ยงจะดีที่สุด แต่ไม่เป็นไรหรอก อีกสักพักข้าคงจะรู้สึกดีขึ้น"

ไฉ่ยีพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากนั้นไม่นาน ฉินยีก็กลับมาจากข้างนอก ในมือของนางว่างเปล่า ไฉ่ยีจึงรีบเอ่ยขึ้นมาว่า "เอ๋ ฉินยีกูกูไม่ได้บอกว่าจะไปเบิกกำยานที่กรมวังหรอกหรือ? หรือว่ากำยานหมดแล้วล่ะคะ?"

หยุนชางมองไปยังฉินยีก็เห็นว่านางพยักหน้า และแสดงสีหน้าเหนื่อยหน่าย "ขันทีที่กรมวังบอกว่าจะเบิกของได้ต้องมีพระราชเสาวนีย์อนุญาตจากฮองเฮามาแสดง หม่อมฉันไม่มีพระราชเสาวนีย์นั้น จึงต้องกลับมามือเปล่าเพคะ"

หยุนชางนั่งฟังนิ่งๆ ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่า แท้จริงแล้ว ทั้งฉินยีและไฉ่ยีต่างก็โกหกนาง ดีที่นางยังไม่ได้เปิดเผยความเคลือบแคลงใจของนางออกมา

ไฉ่ยีได้ฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว "คนที่กรมวังช่างบังอาจนัก ประเดี๋ยวหม่อมฉันจะไปนำกำยานมาถวายพระชายาเองเพคะ"

หยุนชางครุ่นคิด แล้วจึงเอ่ยขึ้นมาว่า "ตอนนี้กำยานไม่จำเป็นหรอก ข้าอยากได้เสื้อผ้ามากกว่า เสื้อผ้าของข้าถูกเผาอยู่ในจวนรุ่ยอ๋องไปเป็นจำนวนมาก หลังจากที่เข้าวังมา เสื้อผ้าที่มีอยู่ก็เป็นเสื้อผ้าที่ได้มาอย่างฉุกละหุก หาใช่ขนาดของตัวข้า ตอนนี้ท้องของข้าก็โตมากขึ้นเรื่อยๆ เสื้อผ้าเหล่านี้ไม่พอดีกับตัวข้าเลย"

ไฉ่ยีรับคำ แล้วเดินออกไปจากตำหนัก

ฉินยียืนมองดูไฉ่ยีเดินออกไปจากตำหนักเฉาเซี่ย แล้วนางก็ได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหยุนชาง นางพูดกับหยุนชางว่า "พระชายาเพคะ หวังหว่านจือได้ตอบกลับมาแล้ว โดยบอกว่าชายผู้ที่เดินเข้าไปในตำหนักหลังจากที่พวกเราเดินออกมาแล้วนั้น เป็นหัวหน้าสายลับประจำพระองค์ของฮ่องเต้เพคะ"

เมื่อหยุนชางได้ฟังแล้ว นางกำมือแน่น แล้วค่อยๆพยักหน้าเบาๆพลางพึมพำออกมาว่า "เป็นเช่นนี้นี่เอง"

ฉินยีไม่รู้ว่าหยุนชางกำลังพูดอะไร นางมองไปที่หยุนชางแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า "พระชายาทรงพบเจออะไรบางอย่างงั้นหรือเพคะ?"