บทที่ 717 พบพิรุธ

หยุนชางพยักหน้าเบา ๆ เสียงของนางคลุมเครือเล็กน้อย " ก่อนหน้านี้ข้าง่วงมากเกินไปจึงลืมไปว่า ก่อนหน้านี้ข้าพบซีผิดที่ตำหนักหลักของตำหนักหมิงชุ่ย นางกล่าวว่านางกำนัลของนางพบเจอของบางอย่างในวันที่หลิวเกิงยีเกิดเรื่องขึ้น จึงบอกข้าว่าหากมีเวลาว่างให้ข้าไปหานางที่วังหมิงชุ่ย เจ้าพยุงข้าหน่อย........."

หยุนชางลืมตา จากนั้นก็เห็นแววตาของไฉ่ยีเผยความกังวลออกมา ฉินยีหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจแล้วว่าตอนนี้หยุนชางคงกำลังเริ่มวางแผนแล้วกระมั้ง

"รับทรายค่ะเพคะ" ฉินยีก้มลงแล้วพยุงหยุนชางขึ้นมา แล้วพาหยุนชางไปนั่งอยู่หน้ากระจก แปรงผมที่ยุ่งเหยิงของหยุนชางออกแล้วมวยผมขึ้นมาเป็นทรงมวยหลังม้า

หยุนชางมองเข้าไปในกระจก ดูเหมือนว่าไฉ่ยีจะเหม่อลอยเล็กน้อย หยุนชางจึงอมยิ้มขึ้นมา และเรียกเบาๆ ว่า "ดูเหมือนว่าเซียงเฟยเหนียงเหนียงจะชอบขนมกุ้ยฮวาอย่างมาก ช่วงนี้ข้าเองก็ได้รับการดูแลจากเซียงเฟยเหนียงเหนียงอย่างมาก ไฉ่ยีเจ้าไปสั่งให้ทางครัวทำขนมกุ้ยฮวาสักหน่อย ประเดี๋ยวนี้ข้าจะนำไปให้กับเซียงเฟยเหนียงเหนียง"

อาจเป็นเพราะได้ยินหยุนชางเรียกชื่อนาง ไฉ่ยีจึงได้สติขึ้นมา แล้วจึงเร่งตอบรับว่า " รับทราบค่ะเพคะ หม่อมฉันจะไปสั่งให้ทางครัวเตรียมประเดี๋ยวนี้เลยเพคะ" ขณะที่กล่าวนางก็เดินออกไป

เมื่อไฉ่ยีกลับมาถึงที่ห้องอีกครั้ง หยุนชางก็เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว

หยุนชางยืนขึ้นและสั่งฉินยีว่า" เจ้าตามข้าไปที่ตำหนักหมิงชุ่ยเถิด"

ฉินยีพยักหน้าเบา ๆ และพยุงหยุนชางกำลังจะออกจากบ้านไป หยุนชางเดินไปถึงหน้าประตูแล้วดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปหาไฉ่ยีและกล่าวว่า " วันนี้ฝ่าบาทอาจจะเสวยพระกระยาหารที่ตำหนักเซียงจู๋ เจ้าเตรียมให้เรียบร้อย พยายามส่งไปก่อนที่จะถึงเวลาเสวยพระกระยาหารค่ำ ให้ฝ่าบาทได้ชิมบ้าง"

หยุนชางเห็นร่างกายของไฉ่ยีสั่นสะท้านอย่างแรง สีหน้าของนางขาวซีดขึ้นมาทันที นางมิได้รอให้ไฉ่ยีตอบรับ นางก็เดินออกจากตำหนักบรรทมไปพร้อมฉินยี

หลังจากออกจากวังหลิงหลงไป ฉินยีจึงกล่าวเบาๆ ว่า " พระชายากลัวว่าไฉ่ยีจะแอบสะกดรอยตามเรามาใช่หรือไม่เพคะ?"

หยุนชางพยักหน้าเบา ๆ "หากว่าข้าคาดเดาไม่ผิด วันนั้นที่ไฉ่ยีลงมือกับหลิวเกิงยี นางอาจจะเตรียมการได้ไม่พร้อมเท่าไหร่ ข้ากล่าวว่ามีคนในตำหนักหมิงชุ่ยเห็นอะไรบางอย่าง แน่นอนว่านางจะต้องกระวนกระวายอย่างแน่นอน โบราณเขาว่าสุนัขจนตรอกกล้าทำทุกอย่าง แม้กระทั่งกระต่ายหากว่าจนตรอกก็กล้าทำทุกอย่างเช่นกัน ข้าอยากเห็นจริงๆ ว่านางจะจัดการกับมันอย่างไร"

อันที่จริงแล้วหยุนชางและซีผินมิได้สนิทกัน นางใช้ข้ออ้างเดินผ่านจึงเข้าไปที่ตำหนักหมิงชุ่ย นาง พูดคุยกับซีผินเรื่องเสื้อผ้าเครื่องประดับ แต่นางก็อยู่ในตำหนักนั้นนานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วจึงออกจากตำหนักหมิงชุ่ยไป

เมื่อกลับไปถึงตำหนักเฉาเซี่ย ไฉ่ยีก็ยังไม่กลับมา หยุนชางและฉินยีเดินเข้าตำหนักในไปพร้อมกัน ฉินยีเห็นว่ามีแจกันดอกไม้วางอยู่ข้างหน้าต่าง นางตงิดใจจึงเดินไปที่แจกันดอกไม้แล้วย้ายแจกันออก ข้างล่างนั้นมีจดหมายวางอยู่

ฉินยีหยิบจดหมายนั่นออกมา แล้วยื่นให้กับหยุนชาง หยุนชางคลี่ออกแล้วดู นางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วโยนจดหมายเข้าไปในเตาถ่านและเผาทิ้ง

"มีข่าวกระไรหรือเพคะ?" ฉินยีเห็นเช่นนี่จึงเร่งถาม

สีหน้าของหยุนชางเเปลกไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะสบายใจ แต่ก็เผยความเหลือเชื่อออกมา ผ่านไปครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า " เป็นสารจากหวังหว่านจือ นางกล่าวว่ามีสารลับจากทางชายแดนแจ้งมาว่าอ๋องเจ็ดและซูหรูไห่นำทัพไปถึงนอกเมืองหลิงซีแล้ว "

ฉินยีตกตะลึง ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับพระชายามากเท่าไหร่นัก

หยุนชางกล่าวต่ออีกว่า " กองทัพของเซี่ยหวนอวี่มีกองกำลังห้าแสนนาย แต่ทัพที่อ๋องเจ็ดและซูหรูไห่นำออกไปนอกเมืองหลิงซีไปมีเพียงแค่แสนห้านาย"

"หืม?" ฉินยียังคงไม่เข้าใจเล็กน้อย นางจ้องไปที่หยุนชางอย่างมึนงง

หยุนชางเงยหน้าขึ้น และมองไปที่แสงไฟจาง ๆ ในเตาถ่าน ดวงตาของนางมีเพลิงไฟสว่างไสวไปมา ผ่านไปครู่หนึ่ง หยุนชางจึงกล่าวด้วยเสียงเบาว่า "โดยปกติแล้วหากเกิดการสู้กันของกองทัพสองฝ่าย พวกเขาจะรายงานจำนวนกองทัพเท็จ อย่างเช่นอันที่จริงแล้วเดิมมีทหารเพียงแปดแสนนาย แต่กลับแจ้งไปว่าตนมีทหารแกร่งจำนวนล้านนาย ทำเช่นนี้เพื่อเป็นการข่มศัตรู แต่ก็ไม่สามารถแจ้งจนเกินจริงมากเกินไป เพราะภายในทัพฝ่ายเรามีเส้นสายอยู่ไม่น้อยอย่างแน่นอน หากว่าเราแจ้งเกินจริงไปแล้วศัตรูทราบขึ้นมา เช่นนั้นจะอันตรายอย่างมาก"