บทที่ 720 ความโกรธเคืองและการต่อสู้ (๑)

ทันทีที่หยุนชางพูดจบ สีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เปลี่ยนไปในทันที ฉินยีอ้าปากค้าง นางเงยหน้ามองไปที่หยุนชาง จากนั้นก็เหลือบมองสีหน้าของเซี่ยหวนอวี่ที่ยากที่จะแยกความรู้สึกของพระองค์ออก นางจ้องตากลม และไม่สามารถปกปิดความตะลึงบนสีหน้าของตนได้

"พระชายารุ่ยอ๋อง เจ้าทราบหรือไม่ว่าเจ้ากำลังกล่าวกระไรอยู่?" น้ำเสียงของเซี่ยหวนอวี่เย็นชาอย่างมาก เสียงนั้นมาพร้อมกับลมและละอองฝนยามค่ำคืน ทำให้หยุนชางรู้สึกว่าแม้ว่าเสื้อคลุมนี้ก็ไม่สามารถทนต่อความหนาวเหน็บเช่นนี่ได้

หยุนชางกัดริมฝีปากแล้วยิ้มขึ้นมา รอยยิ้มของนางค่อนข้างเยาะเย้ยเล็กน้อย และน้ำเสียงของนางยิ่งเจือปนไปด้วยความเย็นชา "แน่นอนว่าหม่อมฉันทราบดีเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันทนไม่ไหวจริงๆ เพคะ จึงอยากถามคำถามเหล่านี้กับฝ่าบาทว่าเพราะกระไรหรือเพคะ?"

ผ่านไปอยู่นานเซี่ยหวนอวี่ก็มิได้ตอบกลับ เสียงของฝนตกลงมา เสียงของลมในยามค่ำคืนที่พัดใบไม้ดังขึ้นในคืนที่เงียบงัน แต่รอบๆ ตัวเซี่ยหวนอวี่กลับเงียบจนสามารถได้ยินเสียงหายใจได้ชัดเจน

ดูเหมือนหลังจากผ่านไปนาน หยุนชางก็ได้ยินเซี่ยหวนอวี่หัวเราะออกมา " เยี่ยม ในเมื่อเจ้าถามคำถามเช่นนี้มา แต่อยากทราบว่าเพราะกระไร เช่นนั้นเจิ้นก็จะบอกเจ้า" พูดจบเขาก็กวาดสายตาไปที่หยุนชาง ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น "กลับตำหนักไท่จี๋"

เซี่ยหวนอวี่หันหลังและเดินจากไปแล้ว หยุนชางหันไปมองดูกำแพงสีแดงที่มีรอยดำนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของนางดูเยือกเย็นอย่างมาก มีคนมาจับมือของนางเอาไว้ นางรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมืออีกข้าง หยุนชางหันไปมองฉินยี ฉินยียิ้มและกล่าวด้วยเสียงต่ำว่า " พระชายามิต้องกลัวเพคะ ไม่ว่าอย่างไรหม่อมฉันก็จะคอยอยู่ข้างๆ พระชายาเพคะ"

ที่แท้ฉินยีคิดว่าตนกลัว นางรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาในทันที หยุนชางยิ้มให้กับฉินยีและกล่าวเบาๆ ว่า "ไปกันเถิด"

เมื่อทั้งสองมาถึงตำหนักไท่จี๋ เซี่ยหวนอวี่เพิ่งเข้าตำหนักไป หยุนชางตามหลังเซี่ยหวนอวี่มา เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่าหลิวเหวินอันถอดนำเสื้อคลุมของเซี่ยหวนอวี่ออกแล้วแขวนไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็เทน้ำชาแล้ววางตรงโต๊ะ

เซี่ยหวนอวี่เดินไปประทับที่เก้าอี้มังกร สายตาของเขาจับจ้องไปที่หยุนชาง น้ำเสียงของเขาเผยความโกรธเคืองที่ไม่อาจซ่อนไว้ออกมา "คุกเข่า"

หยุนชางตกตะลึงและตระหนักขึ้นมาได้ว่าเซี่ยหวนอวี่กำลังคุยกับนาง นางจึงเร่งคุกเข่าลง เพียงแต่แววตาของนางยังคงเผยความแกร่งกล้าออกมาเล็กน้อย

"สิ่งที่เข้าพูดมาเมื่อสักครู่นั้น ใครเป็นคนบอกกับเจ้า? ใครบอกกับเจ้าว่าเจิ้นเป็นคนลงมือเรื่องจวนรุ่ยอ๋อง?" เซี่ยหวนอวี่ถามพร้อมขมวดคิ้ว

หยุนชางหัวเราะ "ไม่มีใครบอกกับหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันคาดเดาเองเพคะ" หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหวนอวี่โดยไม่หลบสายตา เมื่อเห็นว่าเซี่ยหวนอวี่ไม่มีท่าทีจะเอ่ยปากกล่าวกระไร นางจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า " เรื่องในวันนั้นเกิดขึ้นช่วงงานเลี้ยงพระราชวัง หม่อมฉันอยู่ในพระราชวัง ดังนั้นหม่อมฉันจึงทราบว่าคนที่อยู่เบื้องหลังต้องเป็นคนสนิทอย่างแน่นอน อีกทั้งหม่อมฉันมิเคยกล่าวที่ไหนมาก่อนว่า วันนั้นหลังจากที่หม่อมฉันเข้าจวนไป หม่อมฉันพบของบางอย่างที่โถงทางเดิน ซึ่งเป็นแถบผ้า หม่อมฉันมักจะเดินไปมาอยู่ในพระราชวังเสมอ จึงทราบทันทีที่เห็นเพคะว่าแถบผ้านั้นเป็นสิ่งประดับประดาข้างเอวของขันทีที่รับใช้ฝ่าบาท ตอนนั้นหม่อมฉันก็สงสัยเล็กน้อยว่า ภายในจวนนั้นมีคนคอยทำความสะอาดตลอดเวลา และวันนั้นมิได้มีคนจากพระราชวังเข้ามา แล้วเหตุใดจึงมีของเช่นนี้ปรากฏอยู่ในจวน?"