บทที่ 77 หาหลักฐาน(หนึ่ง)

หยุนชางตกตะลึง คำพูดสนมซู่หมายความว่าอย่างไร เมื่อใดก็ตามที่มีเหล่านางสนมตั้งครรภ์ จิ้งอ๋องจะสั่งให้สนมซู่กำจัดเด็กนั้นงั้นหรือ? หยุนชางเพียงรู้สึกได้ถึงคลื่นความเย็นที่แผ่ออกมาจากหัวใจของนาง

ใช่แล้ว แม้ว่าจิ้งอ๋องจะเป็นเพียงโอรสบุญธรรมของอ๋องเต้องค์ก่อน แต่เขาก็ยังเป็นท่านอ๋องวันยันค่ำ เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเขาไม่มีความคิดเกี่ยวกับราชบัลลังก์ นอกจากนี้ จิ้งอ๋องยังเก่งเรื่องการออกศึก และแคว้นหนิงส่วนใหญ่พึ่งเขาออกศึกแย่งชิงมาหรือได้รับการปกป้องจากเขา แต่ว่า ถ้าเสด็จพ่อมีรัชทายาท บัลลังก์น่าจะเป็นของรัชทายาท จิ้งอ๋องโลภบัลลังก์ในใจของเขา ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือ ให้เสด็จพ่อไม่มีรัชทายาท จิ้งอ๋องอายุน้อยกว่าเสด็จพ่อ 20ปี ถ้าเสด็จพ่อไม่มีรัชทายาท อีกร้อยปีต่อมา บัลลังก์จะเป็นของจิ้งอ๋องเท่านั้น

เมื่อก่อนข้าคิดมาตลอดว่า คู่ต่อสู้ที่ใหญ่ที่สุดของจิ้งอ๋องในราชสำนักคืออำนาจของตระกูลหลี่ แต่ว่า กลับไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆของเขา แต่กลับกลายเป็นว่า เขาวางหมากอย่างสนมซู่ไว้ในวังหลังอย่างละเอียดรอบคอบ ทั้งหมดนี้เพื่ออะไร ตอนนี้ ก็ค้นพบว่าจิ้งอ๋องเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่สุด และเขารู้อย่างลึกซึ้งถึงวิธีบรรลุเป้าหมายของเขาอย่างใจเย็น

ถ้าเป็นแค่คนอื่น หยุนชางรู้สึกว่าตนอาจจะแค่นั่งบนภูเขาดูเสือต่อสู้กัน แต่ตอนนี้ มันแตกต่างออกไปเล็กน้อยเพราะในขณะนี้สนมจิ่นก็กำลังตั้งครรภ์ ในวังแห่งนี้ หากใครก็ตาม แม้แต่ฮองเฮา ต้องการที่จะปองร้ายเด็กในท้องของสนมจิ่น ตนสามารถป้องกันได้อย่างแน่นอน แต่ว่า หากบุคคลนั้นคือจิ้งอ๋อง ตนก็ไม่มีความมั่นใจในชัยชนะนี้จริงๆ

สนมซู่และนางกำนัลของนางเดินห่างออกไปเรื่อยๆ แต่หยุนชางไม่ได้ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน จิตใจของนางเต็มไปด้วยสิ่งที่นางเพิ่งได้ยิน และหัวใจของนางก็พัวพันกับวิธีที่จัดการกับมันอย่างไรดี หลังจากนั้นไม่นาน หยุนชางก็เดินออกมาจากด้านหลังต้นไม้ กลับไปที่ตำหนักชิงซิน

วันรุ่งขึ้น เมื่อหยุนชางไปถวายพระพรฮองเฮาที่พระราชวังชีอู๋ ก็พบว่าหัวจิ้งอยู่ที่นั่นด้วย หยุนชางถวายพระพรอย่างเหมาะสม และยืนฟังสองแม่และลูกคุยกัน บางทีอาจเป็นเพราะฮองเฮาตั้งครรภ์ หัวจิ้งก็มีความสุขมาก จึงไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงเมื่อวานนี้ หยุนชางยืนอยู่ที่นั่นชั่วขณะหนึ่ง แล้วจึงถอยออกมา เดิมทีตั้งใจที่จะกลับตำหนักชิงซิน พอเดินไปได้ครึ่งทาง แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ และมุ่งหน้าไปที่ประตูวัง

หลังจากออกจากวังแล้ว หยุนชางก็ตรงไปที่จวนจิ้งอ๋อง เมื่อมาถึงจวนจิ้งอ๋อง ผู้ดูแลที่ประตูเห็นหยุนชาง ก็ไม่ถามอะไร ปล่อยเข้าไปโดยง่าย หลังจากเข้าไปในจวนจิ้งอ๋องแล้ว หยุนชางพบว่าจิ้งอ๋องได้ไปที่สนามฝึกนอกเมือง เพื่อฝึกทหารของเขา

"องค์หญิง ท่านอ๋องจะกลับมาในอีกสักครู่ ท่านนั่งรอสักครู่ กระหม่อมจะเตรียมชาให้ท่าน" พ่อบ้านพูดด้วยเสียงแผ่วเบา แล้วหันกลับมาสั่งผู้ติดตามให้ชงชา

หยุนชางนั่งอยู่ที่นั่นประมาณครึ่งชั่วโมง ก่อนที่จิ้งอ๋องจะกลับมาที่จวน และหวังจิ้นฮวนก็อยู่ด้วยเช่นกัน

หยุนชางมองทั้งสองคน ในวันนี้จิ้งอ๋องสวมชุดฝึกยุทธสีดำ ขณะที่หวังจิ้นฮวนเป็นสีแดงเสมอ หลังจากดูหลายครั้งแล้ว หยุนฉางก็แปลกมาก เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนนี้มีบุคลิกที่แตกต่างกันมาก พวกเขากลายเป็นสหายได้อย่างไร

"องค์หญิงน้อยมาแล้วหรือ ได้ยินมาว่า เมื่อวานจ้าวฮูหยินเอาจดหมายเลือดเข้าวังเฝ้าฝ่าบาท? ต้องการให้ฝ่าบาทสั่งหัวจิ้งหย่าสามี ผลเป็นอย่างไรบ้าง น่าเสียดายจริง ข้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ มันต้องเป็นฉากที่สนุกมากแน่ๆ" เมื่อหวังจิ้นฮวนเห็นหยุนชาง เขารีบนั่งข้างๆหยุนชาง

จิ้งอ๋องพยักหน้าไปทางหยุนชางและกล่าวว่า "ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อก่อน"

และใช้ "ข้า" คำสามัญอีกครั้ง หยุนชางคิดในใจ เหม่อเล็กน้อย

"เฮ้ เฮ้ ข้าถามเจ้าอยู่ ผลเป็นอย่างไร" หวังจิ้นฮวนคว้าแขนของหยุนชาง