บทที่ 792 นักฆ่าบุก!

ในเดือนหก ท้องฟ้าเริ่มร้อนอบอ้าว และในตอนเย็นฟ้าร้อง จางฮูหยินรีบหยิบโป๊ะเคลือบแก้วมาด้วยตัวเอง เปลี่ยนโป๊ะจากผ้าที่ปักรูปหญิงสาวที่เดิมครอบตะเกียงไว้ พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เมื่อครู่ข้าเพิ่งได้ยินเสียงฟ้าร้อง โป๊ะตะเกียงในห้องรับแขกล้วนทำด้วยผ้า แม้มันจะดูดี แต่ถ้ามีลม ตะเกียงก็จะดับง่าย จึงรีบเอาที่เป็นโป๊ะเคลือบแก้วมาเปลี่ยนเพคะ"

หยุนชางพยักหน้าเบาๆ ยิ้มและพูดว่า "รบกวนฮูหยินแล้ว"

สีหน้าของจางฮูหยินเปลี่ยนเป็นสีแดง หลับตาลงเล็กน้อยและยิ้มเบาๆ ตอบกลับว่า "มิบังอาจ มิบังอาจเพคะ" จากนั้นก็สั่งให้คนตรวจดูร่องน้ำรอบบ้านให้ละเอียด แล้วค่อยจากไป

จ้าวฮูหยินมองตามหลังจางฮูหยินที่จากไป พูดพร้อมรอยยิ้ม "จางฮูหยินผู้นี้ช่างมีวาสนาดีจริงๆ ถึงแม้จะเคยแต่งผิดคน แต่ตอนนี้ใต้เท้าจางก็ดีกับนางอย่างมาก"

หยุนชางยิ้มและพูดว่า "รองเท้าจะพอดีกับเท้าหรือไม่นั้น ตนเองเท่านั้นที่รู้ คนรอบข้างอาจพูดว่าจางฮูหยินวาสนาดี ความอัปยศในเมื่อก่อน โชคดีที่นางได้แต่งงานกับชายที่ดี แต่ข้าได้ยินมาว่า จางฮูหยินมีลูกกับอดีตสามี เด็กอยู่กับอดีตสามี มักจะถูกเฆี่ยนตีทำร้ายร่างกาย จางฮูหยินผู้เป็นแม่ แน่นอนว่าทุกข์ระทมปวดใจยิ่งนัก หลายครั้งได้ยื่นข้อตกลง หวังจะรับเด็กมาอยู่ข้างตน แต่ใต้เท้าจางไม่อนุญาต"

จ้าวฮูหยินเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ถอนหายใจเบาๆ "ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่สายเลือดตนเอง การที่จะช่วยชายอื่นเลี้ยงลูกนั้น ต้องใจกว้างขนาดไหนถึงจะทำได้"

หยุนชางชะงัก และตระหนักได้ว่าตนพูดบางอย่างผิด อยากจะเปลี่ยนเรื่องพูด แต่หวังจิ้นฮวนก็เดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี ดูเหมือนเขาจะได้ยินการสนทนาระหว่างพวกนางทั้งสองในเมื่อสักครู่นี้ และต่อคำพูดอย่างเป็นกันเองว่า "นี่ไม่ได้เกี่ยวกับใจกว้างพอหรือไม่ มันขึ้นอยู่ว่า ชายคนนั้นรักหญิงคนนั้นมากพอหรือไม่แค่นั้น ถ้าเป็นข้า ขอเพียงแค่เป็นเด็กที่เกิดมาจากหญิงที่ข้ารัก เขาก็เป็นลูกของข้าด้วย"

หยุนชางรู้สึกว่าหาได้ยากที่จะเห็นหวังจิ้นฮวนพูดเรื่องจริงจังเช่นนี้ หัวเราะออกมา "ดูเหมือนคำพูดของคุณชายหวังจะกลั่นมาจากความรู้สึก"

หวังจิ้นฮวนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะยกมุมปากและหัวเราะออกมา "ใช่ แต่น่าเสียดายที่หญิงที่ข้าชอบ นางไม่เชื่อเลย"

หยุนชางนึกถึงความข้องเกี่ยวระหว่างเขากับหนิงเชียน และนิ่งเงียบอยู่นาน ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นคนนอก และตอนนี้หนิงเชียนที่เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่จะไม่เกี่ยวอะไรกับนางเลย ถ้าไม่ใช่เพราะการเตรียมการของนาง หนิงเชียนก็คงจะไม่ต้องใช้เวลาหลายปีในหอนางโลม และไม่ต้องเข้าสู่วังหลังของเซี่ยหวนอวี่

จ้าวฮูหยินหาว แล้วลุกขึ้นยืน พูดขึ้นว่า "นี่ก็ดึกแล้ว ข้าจะกลับไปพักผ่อนก่อนแล้ว"

หยุนชางพยักหน้า ตอบรับว่า "เจ้าค่ะ"

จ้าวฮูหยินจากไป หวังจิ้นฮวนก็จากไปด้วย หยุนชางจึงลุกขึ้นยืน กำลังจะเข้านอน ฟ้าร้องข้างนอกไม่หยุด ล้างหน้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงฝนกระทบใบตองข้างนอก เสียงที่กระทบมันชัดมาก

ฝน ตกหนักมาก! หยุนชางตั้งใจฟังเสียงฝนข้างนอก ขมวดคิ้ว หันไปทางเฉี่ยนจั๋วและกล่าวว่า "คืนนี้ให้องครักษ์ลับระวังตัวมากขึ้น อากาศแบบนี้ ก็ยิ่งง่ายที่จะเกิดเรื่องขึ้น"

สัญชาตญาณของหยุนชางนั้นแม่นยำมาโดยตลอด และครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น อาจเป็นเพราะฝนตกต้องปิดประตูหน้าต่างแน่น หยุนชางหลับไม่สนิทเล็กน้อย พลิกตัวไปมาเกือบทั้งคืน กำลังงัวเงียจะหลับ แต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงกระทบในอากาศ

แม้ว่าหยุนชางจะสะลึมสะลือเล็กน้อย แต่นางอยู่ในสภาวะตื่นตัว และรีบจับผ้าห่มที่ด้านข้างขึ้นแล้วยกขึ้น

เสียงของบางอย่างตกลงสู่พื้นดังขึ้น เกือบพร้อมกัน ไฟในห้องก็เปิดขึ้น จากนั้นเสียงจากห้องด้านข้างก็ดังขึ้น "มีนักฆ่า!"

หยุนชางยกม่านของเตียงขึ้นแล้วลงจากเตียง เฉี่ยนจั๋วถือดาบไว้หน้าเตียง หยุนชางก้มศีรษะลงและเห็นลูกธนูถูกตัดเป็นสองท่อนบนพื้น เมื่อเงยหน้าขึ้น กระดาษที่ติดอยู่บนหน้าต่างก็มีรู