บทที่ 795 อ่าวแสงจันทร์

สามคำสุดท้ายที่ยังไม่ได้พูดออกมา ซูหรูจีก็ดึงกริชออกจากแขนเสื้อทันที พุ่งแทงไปที่จ้าวฮูหยินอย่างสุดกำลัง

เฉี่ยนจั๋วที่ยืนอยู่ข้างจ้าวฮูหยินตลอดเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงพุ่งไปยังซูหรูจี จับซูหรูจีล้มลงไปที่พื้น กระแทกมือของนางและแย่งกริชจากมือนางทันที จากนั้นเปิดหน้าต่างและโยนออกไป

หลังจากถูกแย่งอาวุธในมือ ซูหรูจีดูเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง นั่งลงบนพื้นและพึมพำกับตัวเองซ้ำๆว่า "เป็นไปได้อย่างไร..."

หยุนชางขมวดคิ้ว และกำลังจะสั่งเฉี่ยนจั๋วช่วยพยุงนางลุกขึ้น แม้ว่าตำแหน่งของซูหรูจีจะถูกปลด แต่นางก็ยังคงเป็นของตระกูลซู และนางยังต้องคำนึงอิทธิพลของตระกูลซู

แต่มือของเฉี่ยนจั๋วยังไม่ทันได้สัมผัสถูกเสื้อผ้าของซูหรูจี ก็ถูกซูหรูจีสะบัดทิ้ง หยุนชางเห็นว่าสีหน้าของซูหรูจีค่อยๆกลับสู่ปกติ แม้ว่าจะมีแววตายังคงตกตะลึงอยู่ แต่ดูเหมือนว่านางจะสงบสติอารมณ์ได้แล้ว

ซูหรูจีไม่ให้เฉี่ยนจั๋วพยุงนาง ค่อยๆลุกขึ้นด้วยตนเอง ดวงตามองไปที่จ้าวฮูหยินอย่างนิ่งๆ ผ่านไปสักครู่ จึงพูดอย่างเฉยชา "ฮวาหลิง เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ข้าแพ้เจ้าไปครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ ข้าซูหรูจีจะไม่แพ้ให้กับเจ้าอีก เข้าคอยดูเถิด ครั้งนี้ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะตัดสินแพ้ชนะกับเจ้าอย่างแน่นอน"

พูดจบ สายตาก็กวาดไปทั่วผู้คนในห้องอย่างช้าๆ หันหลังกลับและออกจากบ้านไป ราวกับนกยูงที่พ่ายแพ้แต่ยังจะเชิดหัวขึ้น

หลังจากที่ซูหรูจีจากไป หยุนชางก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย "ช่างเป็นศัตรูในความรักจริงๆ อิจฉาริษยา แต่ในตอนที่อยู่เมืองจิ่น รู้สึกว่านางยังอดทนได้ ทำไมครั้งนี้ถึงใจร้อนไม่ทนมาถึงที่ มันช่างเป็นการทำให้ตนเองอับอายเสียจริง"

จ้าวฮูหยินหันกลับมามองนาง แต่ไม่ได้พูดอะไร

หยุนชางครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะกล่าวว่า "อาจเป็นเพราะ ฮองเฮาฮวา เป็นอุปสรรคในใจของซูหรูจีที่ไม่อาจผ่านพ้นไปได้ แต่ว่า…"

ทุกคนเงี่ยหูฟัง แต่ก็ได้ยินหยุนชาง พูดอย่างเรียบเฉยว่า "ฝ่าบาทคงจะเสด็จใกล้ถึงแล้ว"

สองสามวันต่อมา ทุกอย่างสงบตามปกติ

ตอนนี้หยุนชางและฮองเฮาฮวาอยู่ในเมืองหลิงซีไม่เป็นความลับอีกต่อไป หยุนชางก็มิอยากจะปกปิดอีกต่อไป ต้นเดือนเจ็ด อากาศกำลังพอดี ไม่มีแดด แต่มีลมพัดโชยมาเบาๆ

จางฮูหยินไปที่สวนลานบ้านในตอนบ่ายและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "วันนี้เป็นเทศกาลชีเฉี่ยว ในเมืองครึกครื้นเป็นพิเศษ พระชายาอยู่ที่เมืองหลิงซีมาระยะหนึ่งแล้ว แต่มิเคยเข้าเมืองเดินเล่นมาก่อนเลย วันนี้ออกไปดูกันดีกว่าไหมเพคะ"

เทศกาลชีเฉี่ยว

หยุนชางขมวดคิ้ว นางเงยหน้าขึ้นมองจางฮูหยิน จางฮูหยินยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า "เทศกาลชีเฉี่ยวนี้มีการลอยโคมประทีป ภาวนาให้คนในครอบครัวปลอดภัยเพคะ"

หยุนชางยิ้ม พยักหน้าและกล่าวว่า "เช่นนี้ก็ออกไปลองดูกันเถิด" หันไปมองจ้าวฮูหยินที่นอนพิงบนเก้าอี้ในสวนลานบ้าน เก็บท่าทีเล็กน้อย จากนั้นออกประตูตรงหน้าคนจ้าวฮูหยินและกล่าวว่า " วันนี้เทศกาลชีเฉี่ยว ฮูหยินออกไปเดินเล่นกับพวกเราด้วยกันดีไหมเจ้าคะ"

จ้าวฮูหยินมองหยุนชาง ไม่ได้ปฏิเสธ

หยุนชางจึงพาจ้าวฮูหยินไปเดินเล่นในเมืองหลิงซีอย่างตามใจชอบ โดยที่มีจางฮูหยินอยู่ข้างๆ เมืองหลิงซีเมื่อเทียบกับเมืองหวายอินและเมืองชางหนานแล้ว ดูเหมือนว่าจะครึกครื้นกว่ามาก และมีความปราณีตและอ่อนโยนเหมือนเมืองทางใต้ ซึ่งต่างจากเมืองหวายอินและเมืองชางหนานเล็กน้อย

หยุนชางมองไปที่ผู้คนที่ไปมา คิดในใจ ไม่น่าแปลกใจชางเจียชิงซูต้องการเมืองหลิงซี

สถานที่ที่จางฮูหยินพาหยุนชางและจ้าวฮูหยินมา คืออ่าวแสงจันทร์ จางฮูหยินได้จองห้องส่วนตัวในโรงเตี๊ยมชื่อหอชมจันทร์ข้างอ่าวแสงจันทร์ไว้ ในห้องส่วนตัว มีความฟุ่มเฟือยเล็กน้อย ใช้ราวระเบียงล้อมไปด้วยราวไม้ หยุนชางเดินออกไปดู ได้เห็นถึงทิวทัศน์ทั้งหมดของอ่าวแสงจันทร์ อ่าวแสงจันทร์มีสีเขียวฟ้า มีรูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยว เหมือนไข่มุกที่ฝังอยู่ในเมืองหลิงซี

หยุนชางอดไม่ได้ที่จะชื่นชม จางฮูหยินยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า "โดยทั่วไปแล้ว ผู้คนในเมืองหลิงซีจะลอยโคมประทีปที่อ่าวแสงจันทร์นี้ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา คนยังไม่มากนัก ผู้คนต้องครึกครื้นที่เจียติงฝางสักพัก ที่นั่นมีการแข่งขันที่น่าสนใจ เมื่อการแข่งขันจบลง ผู้คนก็จะมาที่อ่าวแสงจันทร์มากขึ้น เมื่อฟ้ามืดลง บนอ่าวแสงจันทร์จะเต็มไปด้วยแสงประทีปหลากสี งามยิ่งนัก"