บทที่ 800 มิพบหน้าคิดถึงคะนึงหา

ผ่านเวลาเที่ยงมาแล้ว เมื่อวานหยุนชางรีบเร่งเดินทางมาตลอด ยังไม่ได้กินอาหารเลยสักคำ ก่อนหน้านี้ที่ยุ่งวุ่นวายนางไม่ได้รู้สึก เมื่อนางง่วงก็รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย เมื่อนึกว่าเซี่ยหวนอวี่มีคำมากมายที่ต้องการพูดกับฮวาฮองเฮา นางก็ยิ้มมองหลิวเหวินอันที่รออยู่นอกประตูและพูดว่า "เกรงว่าขันทีหลิวก็คงหิวเช่นกัน มิสู้ไปกินข้าวก่อนดีหรือไม่?"

หลิวเหวินอันยิ้มกว้างแล้วเหลือบมองที่ประตูที่ปิดอยู่ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้า "เช่นนั้นหม่อมฉันก็น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางหิวมากจริงๆ นางจึงหาร้านอาหารธรรมดาไม่สะดุดตาร้านหนึ่ง เมื่อเถ้าแก่เห็นอาภรณ์สูงค่าของหยุนชางและด้านหลังยังมีข้ารับใช้ติดตามมาก็รู้ได้ว่าฐานะของหยุนชางนั้นคงไม่ธรรมดาจึงรีบนำหยุนชางเข้าไปยังห้องรับรองส่วนตัวทันที

ฉินยีถามหลิวเหวินอันอย่างใส่ใจว่าเขาอยากกินอะไรและสั่งอาหารมามากมาย

เมื่อเถ้าแก่รินชาให้คนหลายคนแล้วก็รีบสั่งให้คนไปเตรียมอาหาร หลิวเหวินอันจึงยิ้มและพูดกับหยุนชางว่า "พระชายาออกมาจากเมืองจิ่นมานานกว่าสองเดือนแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

หยุนชางพยักหน้าและยิ้มบางๆ "ก่อนหน้านี้ข้าอกสั่นขวัญแขวนมาตลอด..." เพราะฮวาหลิงยังไม่ได้รับการคืนตำแหน่ง หยุนชางยิ้มแล้วพูดต่อ "ข้ากลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับฮูหยิน ตอนนี้เมื่อฝ่าบาทมาแล้ว ในที่สุดข้าก็วางใจได้เสียที"

หลิวเหวินอันพยักหน้าพลางทอดถอนใจอย่างหดหู่ "ตอนที่หม่อมฉันได้ยินว่าฮูหยินยังมีชีวิตอยู่ก็ถอนหายใจ สวรรค์ช่างยุติธรรมนัก ฝ่าบาททรงตำหนิตัวเองอยู่เสมอว่าไม่สามารถปกป้องฮูหยินได้และโศกเศร้ามานานหลายปี ก่อนหน้านี้ที่ยอดเขาจวินซาน หม่อมฉันก็ยังคิดอยู่เลยว่าหากคราวนี้ฮูหยินตกลงไปจากหน้าผาต่อหน้าต่อตาฝ่าบาทจริงๆ เกรงว่าฝ่าบาทก็คงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อได้ โชคดีที่ทุกอย่างนับว่าราบรื่นสมบูรณ์ ต้องขอบพระทัยที่พระยาชาปกป้องนางเป็นอย่างดี"

"ขันทีหลิวกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าสมควรกระทำ อย่างไร..." หยุนชางยกยิ้มมุมปากแต่ไม่ได้พูดต่อให้จบ

ดวงตาของหลิวเหวินอันฉายแววเข้าใจ เขายิ้มและกล่าวว่า "รุ่ยอ๋องจะเป็นผู้ที่ทำการใหญ่ เบื้องหลังมีการสนับสนุนของภรรยาที่ชาญฉลาดเช่นพระชายา หม่อมฉันเชื่อว่าเขาต้องสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้แน่"

มือของหยุนชางที่กำลังถือถ้วยชาอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของนางฉายแววครุ่นคิดแวบหนึ่ง แล้วจึงปิดบังไว้อย่างรวดเร็ว นางเพียงยิ้มและหลับตาลงโดยไม่ตอบ

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว คนที่คอยตามอยู่ข้างกายของเซี่ยหวนอวี่ก็มาบอกว่าเขาจะใช้เวลาอยู่ในเมืองหวายอินอีกสองสามวัน ให้หยุนชางจัดการธุระของตนเอง หยุนชางคิดว่ายังมีบางอย่างในเมืองหลิงซีที่นางยังไม่ได้จัดการ นางจึงรับคำและพาฉินยีกับเฉี่ยนจั๋วกลับไปยังเมืองหลิงซี

ซูหรูจีและซูฉีหลบหนีไปแล้ว จางฮูหยินตอนนี้เป็นเพียงเบี้ยที่ไร้ประโยชน์และถูกจับตัวไว้โดยสายลับ

หยุนชางกลับมาที่จวนก็เห็นจางฮูหยินถูกจับไว้โดยสายลับและคุกเข่าอยู่ในลาน ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิง ช่างดูน่าอดสูยิ่งนัก นางหน้าซีดเล็กน้อย ดวงตาดูหมองคล้ำ แต่ใบหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง จางสิงยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าแข็งกระด้างเล็กน้อย

ราวกับว่าเขาได้ยินเสียงฝีเท้า จางสิงหันกลับมา เมื่อเห็นหยุนชางก็รีบก้มศีรษะลงและปลีกตัวออกห่างจากจางฮูหยินทันที

ดวงตาของหยุนชางวาววับ นางกวาดตามองจางสิงอย่างเรียบเฉยแล้วจึงทอดมองร่างของจางฮูหยิน นางยิ้มและกล่าวว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าจางฮูหยินที่ดูอ่อนโยนมีคุณธรรมกลับกลายเป็นคนร้าย หากข้าไม่ได้เตรียมพร้อมไว้แต่แรกเกรงว่าวันนี้คงจะไม่สามารถกลับมาได้อีกแล้ว"

ใบหน้าของจางสิงและจางฮูหยินดูไม่น่าดูเล็กน้อย

เฉี่ยนจั๋วยกเก้าอี้ออกมาจากห้อง หยุนชางนั่งลงบนเก้าอี้หรี่ตาลงมองจางฮูหยินเป็นเวลานานแล้วถอนหายใจเบาๆ "จางฮูหยินไม่จำเป็นต้องทำท่าทางราวกับเห็นความตายเป็นดังคืนสู่มาตุภูมิเช่นนั้น แม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนดีนักแต่ก็ไม่ได้เลือดเย็นถึงขนาดนั้น" หลังจากหยุดไปนิดหนึ่ง หยุนชางก็ก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วลดเสียงลง "จริงสิ ข้าลืมบอกจางฮูหยินว่าลูกของท่านถูกซูหรูจีสังหารไปแล้วตั้งแต่วันที่สองที่เขาถูกนำตัวไป แต่จางฮูหยินก็ยังช่วยศัตรูที่ฆ่าลูกทำเรื่องมากมายเช่นนี้"

จางฮูหยินได้ยินเช่นนี้ก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ท่านว่าอะไรนะ?"

หยุนชางไม่ตอบ

จางฮูหยินจึงรีบพูดอย่างร้อนรน "ท่านโกหกใช่หรือไม่? อาฉียังไม่ตายใช่ไหม?"

หยุนชางมองท่าทางเช่นนี้ของนางแล้วก็นึกถึงเหตุการณ์ยามที่ลูกของนางถูกโม่จิ้งหรานฆ่าในชาติที่แล้ว ดวงตาของนางฉายแววเห็นใจเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "เจ้าก็ถือเสียว่าข้าโกหกก็แล้วกัน"

จางฮูหยินลุกขึ้นและวิ่งออกไปทันที เมื่อเฉี่ยนจั๋วเห็นเช่นนี้ก็ต้องการไล่ตาม แต่ถูกหยุนชางห้ามไว้ "ช่างเถอะ ข้าคิดว่าตอนนี้นางได้รับโทษที่โหดร้ายที่สุดในโลกแล้ว"

หยุนชางยืนขึ้นมองไปที่จางสิงที่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย นางนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจแล้วจึงเดินเข้าไปในห้อง

ฉินยีปูเตียงให้หยุนชางแล้วเดินไปมองออกไปนอกหน้าต่าง "หม่อมฉันได้ยินมาว่าสายลับบอกว่าลูกชายของจางฮูหยินถูกพ่อผู้ให้กำเนิดขายออกไปด้วยเงินสิบตำลึง ช่างเดรัจฉานยิ่งนัก จางสิงก็ใจคอคับแคบเช่นกัน หากเขายอมรับลูกชายของจางฮูหยินเข้าจวนก็คงไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้แล้ว"