บทที่ 820 ได้มาอย่างง่ายดาย

หยุนชางยิ้มอย่างเย็นชา ลุกขึ้นยืน "เห็นแล้วใช่ไหม เหล่านางสนมในวังหลัง ต่างรู้วิธีฆ่าคนโดยทางอ้อม ครั้งนี้ ฝ่าบาทเสด็จกลับวังพร้อมกับฮองเฮาฮวา ตอนที่ฮองเฮาฮวาอยู่ ฝ่าบาททรงมีพระนางเพียงพระองค์เดียว ในที่สุดก็ได้พบกันอีกหลังจากพลัดพราก และจะยิ่งเฝ้าระวังรักษามากกว่าเดิม ถ้าเจ้าเข้าไปแทรกแซงในเวลานี้ เกรงว่าจะพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เสิ่นซู่เฟยทรงรู้เรื่องนี้ แต่ก็ยังให้เจ้าไปแย่งความโปรดปราน..."

หลินโยวหรานก้มศีรษะ กัดริมฝีปากไว้และยังคงไม่พูดอะไร

หยุนชางไม่อยากพูดมากความกับนาง หันหลังกลับและออกจากห้องโถงชั้นใน

ฟ้าเริ่มมืด วันนี้หยุนชางไม่ได้นอนพักกลางวัน จึงรู้สึกง่วงเล็กน้อย กลางดึกยังมีงานสำคัญต้องทำ นางจึงนอนแต่หัวค่ำ เข้านอนก่อน

ค่ำคืนในวังก็เงียบมากเช่นกัน มีเพียงได้ยินเสียงชุดเกราะของทหารองครักษ์ลาดตระเวนเป็นครั้งคราว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ กลับได้ยินเสียงเอะอะลางๆ เฉี่ยนจั๋วและฉินยีที่กำลังหลับอยู่ที่โต๊ะในห้องตื่นขึ้นพร้อมกัน พวกนางตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง เฉี่ยนจั๋วก็รีบออกจากห้อง ฉินยีรีบเดินไปที่เตียงและปลุกหยุนชางว่า "พระชายา พระชายาเพคะ"

หยุนชางลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองไปที่ฉินยี ฉินยีรีบพูดออกมาว่า "พระชายา ข้างนอกมีการเคลื่อนไหวแล้วเพคะ"

หยุนชางชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยี้ตาและลุกขึ้นนั่ง

ฉินยีรีบสวมเสื้อผ้าให้หยุนชาง และหวีมวยทรงง่ายๆให้นาง จากนั้นก็ช่วยพยุงหยุนชางลงจากเตียง สวมรองเท้าให้นาง หยุนชางตาสว่างขึ้นเล็กน้อย กำลังฟังความเคลื่อนไหวจากภายนอก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เฉี่ยนจั๋วก็รีบกลับมาและกระซิบว่า "พระชายา เรียบร้อยแล้วเพคะ"

หยุนชางพยักหน้า เปิดม่านอย่างรวดเร็วและเดินออกไป เดินไปถึงที่ลานบ้าน หยุนชางก็พบโคมไฟในห้องนอนของหลินโยวหรานยังสว่างอยู่ หน้าต่างถูกผลักออก และหลินโยวหรานยืนอยู่ข้างเตียงมองมาที่หยุนชาง

หยุนชางขมวดคิ้ว "เจ้าโดนลมมิได้ เข้าไปข้างใน"

หลินโยวหรานชะงัก พยักหน้า แล้วปิดหน้าต่างลง

หยุนชางรีบพาฉินยีและเฉี่ยนจั๋วไปที่ตำหนักนอกของตำหนักจิ่งหยาง เห็นว่าตำหนักจิ่งหยางถูกล้อมรอบด้วยทหารองครักษ์ ทหารองครักษ์ต่างถือคบเพลิงอยู่ในมือ หยุนชางมองผ่านแสงไฟ มีคนมากมายในตำหนักจิ่งหยาง ถูกล้อมรอบด้วยทหารองครักษ์ พวกเขานั่งยองๆบนพื้นโดยเอามือกุมศีรษะไว้

ลั่วชิงเหยียนก็อยู่ด้วย หยุนชางเดินไปที่ด้านข้างของลั่วชิงเหยียน ขมวดคิ้วและมองสถานการณ์ในห้องโถง "ดูๆแล้วเหมือนว่ามีคนไม่มากนัก"

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ "ไม่ถึงร้อยคน แต่ข้าได้ให้ทหารองครักษ์ไปล้อมตำหนักต่างๆที่ไร้คนทั้งหมดไว้แล้ว และจะไม่ยอมให้ใครหนีไปได้"

หยุนชางผงะไป นางไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย และอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองลั่วชิงเหยียน มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กน้อย "ท่านอ๋องคิดรอบคอบยิ่งนัก"

ลั่วชิงเหยียนเอื้อมมือออกไปโอบกอดหยุนชาง ขมวดคิ้วเบาๆ "ทำไมใส่แค่นี้ ตอนกลางคืนอากาศเย็นนัก" จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ ตอนนี้หยุนชางอยู่ในวัง เกรงว่านางจะไม่มีเสื้อผ้าที่พอดี เขาจึงถอดเสื้อคลุมออกแล้วคลุมให้หยุนชาง

หยุนชางเงยหน้าขึ้นและยิ้มเบาๆให้กับลั่วชิงเหยียน ดวงตาที่อ่อนโยนแฝงความเหนื่อยล้า

มีเสียงฝีเท้าและเสียงชุดเกราะกระทบกันดังมา หยุนชางและลั่วชิงเหยียนหันไปพร้อมกัน เห็นชายคนหนึ่งที่แต่งตัวราวหัวหน้าทหารองครักษ์เดินเข้ามา ทำความเคารพและรายงานว่า "ท่านอ๋อง ข้าน้อยได้พบคนจำนวนไม่น้อยที่ตำหนักเป่าเหอ ตำหนักจิ่งเหริน ตำหนักเฉิงเฉียน และตำหนักอี้คุน และพบเตาหลอมในห้องที่ลับตาของขันทีด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ "มีทั้งหมดกี่คน?"

"ห้าร้อยแปดสิบสี่คนพ่ะย่ะค่ะ" ชายคนนั้นตอบอย่างรวดเร็ว

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ "บวกกับตำหนักจิ่งหยางแห่งนี้ จำนวนคนไม่ต่างกันมากนัก"

"มัดตัวทุกคน และส่งตัวไปที่คุก" ลั่วชิงเหยียนกล่าวเบาๆ

หยุนชางดึงแขนเสื้อของลั่วชิงเหยียน ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ขังไว้ในคุก... ซูหรูจีคุ้นเคยกับวังหลวงมาก เกรงว่าคุกแห่งนี้ก็ไม่ปลอดภัยเพคะ..."