บทที่ 822 ตามหาหยุนชาง

ฉินยีอึ้งค้างอยู่นานก่อนจะรีบพูดขึ้นว่า "เจ้าไปถามสายลับเสียว่าพระชายาออกจากตำหนักไปหรือไม่ ข้าจะไปรายงานท่านอ๋อง"

เฉี่ยนจั๋วมีสีหน้าซีดเผือดนานแล้ว เมื่อวานนางอยู่กับพระชายาตลอด หากเกิดอะไรขึ้นกับพระชายาแล้วล่ะก็ นางไม่กล้าคิดเลยจริงๆ เมื่อได้ยินคำพูดของฉินยี นางก็รีบพยักหน้า เมื่อฉินยีเดินออกไป เฉี่ยนจั๋วก็หยิบนกหวีดที่ใช้สื่อสารกับสายลับออกมาเป่า

ลั่วชิงเหยียนรออยู่ด้านนอกตำหนักเซียงจู๋ เมื่อเห็นฉินยีเดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย เขาเห็นว่าฉินยีก้าวพลาดยามลงบันไดจากระยะไกลจนเกือบจะล้มก็ขมวดคิ้วขึ้น ยามฉินยีเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของนาง ลั่วชิงเหยียนก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอยู่ในใจ

"ท่านอ๋อง..." ฉินยียังคงห่างออกไปเล็กน้อย เสียงของนางแฝงไปด้วยแววตื่นตระหนก "พระชายาหายตัวไปเพคะ"

ท่าทางของลั่วชิงเหยียนค่อยๆ เย็นชาขึ้น ดวงตาของเขาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาสาวเท้าก้าวเข้าไปในประตูของตำหนักเซียงจู๋ เสียงของเขาเย็นชาจนทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น "เกิดอะไรขึ้น?"

ฉินยีรีบตอบ "เมื่อวานพวกหม่อมฉันและพระชายากลับมาพร้อมกัน หลังจากที่กลับมาแล้ว พระชายาก็นั่งเล่นอยู่ชั่วครู่ หม่อมฉันก็ปรนนิบัติพระชายาเข้านอน จากนั้นหม่อมฉันก็นำคำพูดไปบอกตามคำสั่งพระชายา ส่วนเฉี่ยนจั๋วดูแลนางอยู่ในตำหนัก ผ้าม่านบนเตียงถูกปิดลง พวกหม่อมฉันไม่เห็นข้างในจึงคิดว่านางยังตื่น เมื่อครู่ท่านอ๋องมา หม่อมฉันจึงไปปลุกพระชายา แต่กลับพบว่าไม่มีคนอยู่บนเตียงเพคะ"

"ท่านอ๋อง ทางนี้เพคะ" ฉินยีนำลั่วชิงเหยียนไปที่ห้องนอน เฉี่ยนจั๋วยืนหน้าซีดเผือดอยู่ท่ามกลางเหล่าสายลับ เมื่อเห็นลั่วชิงเหยียนเดินเข้ามานางก็ตัวสั่นและรีบกล่าวว่า "ท่านอ๋อง"

ลั่วชิงเหยียนขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาเย็นชาจนไม่มีใครกล้ามอง

"ว่ามาเถอะ เกิดอะไรขึ้น? คนทั้งคนจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตาพวกเจ้าได้อย่างไร?"

เฉี่ยนจั๋วรีบตอบว่า "หลังจากที่พระชายาเข้านอนเมื่อวานนี้ หม่อมฉันก็อยู่ในห้องตลอดและไม่พบความผิดปกติแม้แต่น้อย เมื่อตื่นมาตอนเช้า หม่อมฉันยังคิดว่าเมื่อตื่นแล้วพระชายาคงจะต้องหิวแน่ เมื่อตื่นขึ้นจึงไปที่ครัวเพื่อดูอาหารเช้า ระหว่างนี้สายลับก็เฝ้าอยู่ในบริเวณใกล้ๆ ตลอดก็ไม่เห็นว่ามีใครเข้าออก..."

ลั่วชิงเหยียนเดินไปยังเตียง ม่านถูกเปิดไว้แล้ว ผ้าห่มบนเตียงยังคงยุ่งเหยิงเล็กน้อย ลั่วชิงเหยียนเอื้อมมือไปสำรวจที่เตียง หลังจากเงียบไปนาน เขาก็กล่าวว่า "บนเตียงยังมีความอบอุ่นเหลืออยู่บ้าง คงเพิ่งเกิดเรื่องขึ้นได้ไม่นาน ดังนั้น พวกเจ้าหมายความว่าพระชายาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยภายใต้การคุ้มกันที่หนาแน่นเช่นนี้หรือ?"

เฉี่ยนจั๋วยังมีอะไรจะพูดแต่ลั่วชิงเหยียนกลับตวาดขึ้น "ทหาร"

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนสายลับคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก ลั่วชิงเหยียนรีบพูดว่า "เรียกนกอินทรีมาที่นี่"

สายลับผู้นั้นรับคำอย่างรวดเร็วและเดินออกจากห้องไป ลั่วชิงเหยียนเดินตามออกไปด้วย สายลับวางมือลงบนริมฝีปากแล้วออกแรงเป่าเกิดเป็นเสียงผิวปากยาว

ไม่นานก็มีนกอินทรีสองตัวบินโฉบอยู่บนท้องฟ้า จากนั้นก็โผมาเกาะลงบนไหล่ของสายลับผู้นั้น เขายื่นมือป้อนยาเม็ดสีน้ำตาลสองเม็ดให้แก่นกอินทรีทั้งสอง พวกมันกลืนลงไปแล้วจึงกระพือปีกบินขึ้นไปอีกครั้ง

"ตามไป" ลั่วชิงเหยียนหันมามองฉินยี เฉี่ยนจั๋วและสายลับสองสามคนที่ยืนอยู่ที่ประตูสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

เมื่อลั่วชิงเหยียนพูดจบ เขาก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดหายไป ทุกคนต่างตกตะลึง ฉินยีคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "อินทรีสองตัวนั้นได้รับการฝึกฝนมาให้สามารถตามหาพระชายาได้ เจ้าควรตามนกอินทรีทั้งสองไป"

เมื่อเฉี่ยนจั๋วได้ยินเช่นนั้นก็รับคำอย่างรวดเร็วและรีบตามไป

นกอินทรีนั้นบินเร็วมาก แม้ว่าทุกคนจะเป็นยอดฝีมือแต่ก็ไล่ตามอย่างยากลำบาก ยามนี้แม้ว่าจะมีใครลักพาตัวนางไปก็คงจะไปได้ไม่ไกลนัก เพียงผ่านไปราวสิบห้านาที ทุกคนเห็นนกอินทรีทั้งสองหยุดและบินโฉบอยู่บนท้องฟ้า

เฉี่ยนจั๋วหอบหายใจเล็กน้อย ใช้เวลาสักครู่จึงค่อยๆ สงบลง เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็เห็นลั่วชิงเหยียนขมวดคิ้ว เฉี่ยนจั๋วมองตามสายตาของเขาไปแววตาก็ฉายแววประหลาดใจ เหนือประตูนั้นมีอักษรคำว่าจวนรุ่ยอ๋องส่องแสงเจิดจ้าในยามรุ่งอรุณ...

พ่อบ้านยืนอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นท่าทางของทุกคนก็มีท่าทีแปลกใจเล็กน้อยและรีบเข้ามาต้อนรับ "ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นขอรับ?"