บทที่ 13 หิวจนน่าเวทนา

ภายในวังเฉียนคุน

อดีตจักรพรรดิพูดคุยกับจักรพรรดิหมิงหยวนตี้และรุ่ยชินอ๋องอยู่สักพักก็เริ่มหมดแรงจึงให้พวกเขากลับไป แม้แต่หมอหลวงเขาก็ไล่ออกไป เหลือหยวนชิงหลิงไว้คนเดียวในตำหนัก

ก่อนที่ฮ่องเต้หมิงหยวนจะออกไป เขามองไปที่หยวนชิงหลิงอย่างมีความหมาย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในตำหนักเงียบมาก ม่านก็ปิดมิดชิดจนแม้แต่ลมก็ไม่สามารถเข้าไปได้

หยวนชิงหลิงยืนอยู่ข้างเตียงสักพัก ไม่รู้ว่านางจะต้องทำอะไร

อดีตจักรพรรดิที่เดิมทีหลับตาลงอย่างแผ่วเบากลับลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาก็กวาดมองอย่างเย็นชาและกล่าวเสียงเข้ม "คุกเข่าลง!"

หยวนชิงหลิงค่อยๆคุกเข่าลง ท่าคุกเข่านี้สำหรับนางแล้วมันง่ายกว่าการนั่งลงเสียอีก อย่างไรตอนนี้น้ำแกงจื่อจินก็หมดฤทธิ์ไปแล้ว ทุกอณูร่างกายของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"เจ้ารู้ความผิดตัวเองหรือไม่?" อดีตจักรพรรดิถามเสียงเย็น

หยวนชิงหลิงรู้ดีว่าอดีตจักรพรรดิจะไม่ลงโทษนางจริงๆ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ ตราบใดที่เขายังมีความอาลัยต่อโลกนี้ นางก็เป็นความหวังแห่งชีวิตเพียงอย่างเดียวของเขา

ดังนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นและกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ข้ารู้เจ้าค่ะ"

"ความผิดอะไร?"

"ฝีมือแพทย์ข้าไม่ดีแต่กลับอวดรู้" หยวนชิงหลิงพยายามผ่อนหนักผ่อนเบา

อดีตจักรพรรดิกล่าวอย่างเย็นชา "ฝีมือการแพทย์ไม่ดีงั้นหรือ เจ้าทำให้แพทย์หลวงทั้งสำนักกลายเป็นหมอไร้ความสามารถไปหมดแล้ว"

เมื่อหยวนชิงหลิงได้ยินประโยคนี้ หัวใจที่ถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็เบาลง อดีตจักรพรรดิยอมรับฝีมือของนางแล้ว เช่นนั้นทุกอย่างก็คงเป็นไปได้ดี

แน่นอนว่าอดีตจักรพรรดิกล่าวอย่างเย็นชา "มานั่งตรงนี้ คุยกันเรื่องโรคของข้า ข้าจะตายเมื่อไหร่และจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?"

หยวนชิงหลิงลุกขึ้นอย่างช้าๆและกล่าวว่า "เรื่องนี้หม่อมฉันยังไม่กล้าตัดสิน ขอทรงอนุญาติให้หม่อมฉันตรวจร่างกายดูหน่อย"

"แล้วจะยังรออะไรอยู่? มาจับชีพจรสิ"

อดีตจักรพรรดิมองดูหยวนชิงหลิงและไม่รู้ว่านางเอาเครื่องมือแปลกๆออกมาจากไหน ห้อยไว้ที่หูของนาง นางยิ้มบางๆและพูดว่า "ทีนี้เรามาฟังเสียงหัวใจกันเถอะเพคะ... "

ครู่หนึ่งมุมปากของอดีตจักรพรรดิก็กระตุกและพูดอย่างโมโหว่า "นี่เจ้าล้อเล่นอะไรกัน? คิดจะให้ข้าหนาวตายหรือย่างไร?"

หยวนชิงหลิงถอดหูฟังออกแล้วใส่เข้าที่หูของอดีตจักรพรรดิ "ชู่ว์ เสด็จปู่ลองฟังดูสิเพคะ"

สีหน้าโกรธเคืองของอดีตจักรพรรดิค่อยๆคลายลง ดวงตาของเขางงงวยและเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง "นี่เป็นเสียงหัวใจของข้า!"

หยวนชิงหลิงพยักหน้า "เพคะ ฟังดูแล้วไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่เกรงว่าท่านยมบาลคงจะยังไม่มารับพระองค์ไปในเร็วๆนี้"

"บังอาจ!" อดีตจักรพรรดิถลึงตามองนาง

หยวนชิงหลิงรีบทำท่าคุกเข่า "หม่อมฉันขออภัยเพคะ!"

"เอาเถอะ คุกเข่าทำไมกัน? นั่งลง!" อดีตจักรพรรดิทำเสียงขึ้นจมูก ขอโทษอะไรกัน?

หยวนชิงหลิงยิ้มอย่างขมขื่น "หม่อมฉันไม่กล้านั่งเพคะ"

อดีตจักรพรรดิเหลือบมองนางอย่างเฉยเมย "อาการบาดเจ็บนี่เกิดขึ้นได้อย่างไร?"

หยวนชิงหลิงตกตะลึง

ดูออกว่านางได้รับบาดเจ็บ?

"เจ้าหายใจเข้าเพื่อกลั้นความเจ็บปวด คิดว่าข้าหูหนวกหรือไง? มือของเจ้าที่จับหน้าผากข้าก็ร้อนมาก มีไข้อยู่หรือ เกิดอะไรขึ้น?" อดีตจักรพรรดิกล่าวอย่างนิ่งๆ

หยวนชิงหลิงนึกถึงเรื่องมืดมนที่เกิดขึ้นในจวนอ๋องแล้วก็รู้สึกทั้งเศร้าโศกและขุ่นเคือง สุดท้ายก็สงบจิตใจลงและกล่าวว่า "หม่อมฉันหกล้มและแผลก็อักเสบจึงมีไข้"

"เจ้าไม่รู้วิธีรักษาตัวเองหรือ?" น้ำเสียงของอดีตจักรพรรดิไม่ดุดันเช่นเคย

หยวนชิงหลิงพยักหน้า "หม่อมฉันมียา"

อดีตจักรพรรดิขมวดคิ้ว เหตุใดบุตรสาวของจิ้งโหวจึงได้ไม่รู้ความเช่นนี้?

แต่ก็ช่างเถอะ ในวังแห่งนี้ใช่ว่าจะขาดคนเคารพกฏเกณฑ์?