บทที่ 183 คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่าง

อวี่เหวินฮ่าวไต่ถามสาวใช้ "องค์กวนอิมประทานบุตรนั่นมีลักษณะอย่างไร? สีอะไร?" แต่สาวใช้เพิ่งถูกทำให้ตกใจจนเกือบร้องไห้ เมื่อถูกอวี่เหวินฮ่าวไต่ถาม นางยังคงนึกสิ่งใดไม่ออก พูดจาตะกุกตะกัก หัวสมองว่างเปล่า ลิ้นก็พันกันไปหมด

"คือ......คือว่าหม่อมฉัน หม่อมฉันจำไม่ได้แล้วเพคะ น่าจะเป็นสีขาวหยกเพคะ"

อวี่เหวินฮ่าวแสยะยิ้มแล้วหันไปมองพระชายาจี้อ๋อง "พี่สะใภ้ ดูเหมือนว่าในสายตาของท่าน ข้าคงจะเป็นแค่เพียงคนโง่คนหนึ่งที่จะกลั่นแกล้งกันอย่างไรก็ย่อมได้"

พระชายาจี้อ๋องนิ่งไป "น้องห้าหมายความว่าอย่างไร?"

"ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้ก็ให้สืบสวนต่อไปก็แล้วกัน" อวี่เหวินฮ่าวหันหลัง พระชายาจี้อ๋องมองดูด้วยสายตาอันเยือกเย็น นางกำหมัดแน่น แล้วจึงค่อยๆคลายมือออก

"ฉีมามา เจ้าจะต้องได้รับโทษ!" พระชายาจี้อ๋องกล่าวเสียงดังด้วยความเคืองแค้น

มามาผู้ที่กำลังจะลงมือโบยสาวใช้ตัวน้อยก็รีบคุกเข่าลงในทันที ใบหน้าของนางซีดเผือด มามานางนี้เป็นมามาที่พระชายาจี้อ๋องพาเข้ามาดูแลจัดการจวนเมื่อตอนที่นางอภิเษก เป็นมามาที่มีความสนิทสนมกับพระชายาจี้อ๋องเป็นอย่างมาก ความคิดหลายๆอย่างก็มีมามาผู้นี้เป็นผู้สนับสนุน

ครั้งนี้ อวี่เหวินฮ่าวไม่รอให้พระชายาจี้อ๋องพูดจา เขาเอ่ยเสียงกร้าวว่า "องครักษ์ประจำจวนอยู่ที่ไหน?"

มีคน 2 คนเดินจากข้างนอกเข้ามา "พ่ะย่ะค่ะ!"

อวี่เหวินฮ่าวสั่งการเสียงกร้าว "ลากตัวฉีมามาออกไป โบยนาง 30 ยก"

พระชายาจี้อ๋องมองดูฉีมามาด้วยความเวทนา ริมฝีปากของนางสั่นเครือ ฉีมามาไม่วิงวอนขอความเมตตา นางยื่นแขนให้องครักษ์เข้ามาพาตัวออกไป อวี่เหวินฮ่าวให้คนออกไปจับตาดู ห้ามปราณีแม้แต่เพียงนิดเดียว

พระชายาจี้อ๋องยิ้มอย่างขมขื่น "ถึงขนาดนี้เลยหรือ? ท่านอ๋องคิดเล็กคิดน้อยกับบ่าวไพร่ถึงขนาดนี้เลยหรือ?"

"เข็มไม่แทงโดนเนื้อ พระชายาจี้อ๋องก็คงไม่ได้สัมผัสกับความเจ็บปวด" อวี่เหวินฮ่าวหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาก พระชายาจี้อ๋องจ้องมองเขาและส่ายหน้า "คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะออกหน้าได้เพียงนี้ ความอิจฉาริษยากันของสตรีมีให้เห็นอยู่ทั่วไป แต่สงครามระหว่างสตรีกับสตรี แต่ไหนแต่ไรมาก็หาได้มีบุรุษเข้ามาข้องเกี่ยว การที่ท่านอ๋องเสนอตัวเข้ามาจัดการเช่นนี้ คงจะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะความใจแคบเป็นแน่"

อวี่เหวินฮ่าวตอบกลับอย่างเยือกเย็น "นานๆทีจะได้เห็นพระชายาจี้อ๋องพูดจาตรงไปตรงมา เช่นนั้นข้าก็ขอพูดตรงๆเช่นเดียวกัน ผู้ใดก็ตามที่คิดร้ายกับหยวนชิงหลิงไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามแต่ คนๆนั้นถือว่าตั้งตัวเป็นอริกับข้า หาได้เกี่ยวอันใดกับสงครามระหว่างสตรีกับสตรีไม่ ท่านลงมือกับหยวนชิงหลิง ก็เท่ากับลงมือกับข้า"

พระชายาจี้อ๋องกลับหัวเราะชอบใจ หัวเราะไปหัวเราะมาก็เอามือขึ้นมาปาดน้ำตา "ช่างน่าขันยิ่งนัก นี่มันบ้าบอจริงๆ นี่เจ้าลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนองค์หญิงไปแล้วหรือ? หยวนชิงหลิงเคยทำกับเจ้าไว้อย่างไร? เป็นเพราะนาง ทำให้เจ้าไม่อาจแต่งงานกับฉู่หมิงฉุ่ย ไม่ได้รับการสนับสนุนผลักดันจากฉู่หมิงฉุ่ย เจ้าไม่เกลียดนางหรือ?"

อวี่เหวินฮ่าวยิ้ม "เกลียด ดังนั้น นางจึงเป็นศัตรูของข้าไปตลอดชีวิต ผู้ใดจะแตะต้องนาง ล้วนต้องข้ามศพข้าไปเสียก่อน"

พระชายาจี้อ๋องแสยะยิ้ม "น้องห้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ข้าย่อมรู้ดี ในตอนนี้หยวนชิงหลิงเป็นที่โปรดปรานของไท่ซั่งหวง แถมยังตั้งครรภ์แล้วด้วย ย่อมมีผลประโยชน์ต่อเจ้ามากมายแน่นอน ไม่รู้ว่าพระชายาฉู่อ๋องจะเข้าใจตรงจุดนี้ด้วยหรือไม่? หรือว่าจะยังสิ้นคิด หลงคิดว่าน้องห้าหลงรักนางจริงๆ? ต้องการให้ข้าหาคนไปชี้แนะนางเสียหน่อยหรือไม่ล่ะ?"

"แล้วแต่ท่านเถิด!" อวี่เหวินฮ่าวยิ้ม "แต่เกรงว่าพี่สะใภ้จะลุ่มหลงในความเฉลียวฉลาดของตนเองมากเกินไปจนทำเรื่องที่เสียแรงเปล่า พี่สะใภ้อยู่ว่างๆ ไม่สู้เอาเวลาไปจัดหาสถานที่พักผ่อนดีๆเอาไว้ให้กับตัวเองจะดีกว่านะพ่ะย่ะค่ะ" พูดจบ ก็สะบัดแขนเสื้อและหันหลังเดินจากไป

พระชายาจี้อ๋องยิ้มในขณะที่มองดูเขาเดินห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของนางดูน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ แววตาของนางดุดัน ฉีมามาถูกโบยครบ 30 ยกแล้ว ทำเอานางเกือบตาย ฉีมามาถูกองครักษ์หามตัวออกไป เนื่องจากฉีมามาเป็นคนสนิทของนาง ข้างกายของนางจะต้องมีฉีมามาคอยเฝ้ารับใช้นางจึงจะอุ่นใจ ตลอดระยะเวลา 10 ปีในจวนอ๋อง แม้จะเป็นนายบ่าว แต่ความผูกพันนั้นไม่ต่างจากแม่ลูก อวี่เหวินฮ่าวรู้เรื่องนี้ดี จึงโหดร้ายกับฉีมามา พระชายาจี้อ๋องฝืนสังขารไปเยี่ยมฉีมามา เห็นแผ่นหลังของฉีมามาเต็มไปด้วยรอยเลือด ทำให้นางรู้สึกโกรธแค้นจนแทบจะกระอักเลือด