บทที่ 187 จารีตอันใดกัน?

"ไม่เป็นไรๆ อาเจียนเป็นเรื่องปกติ" หยวนชิงหลิงอาเจียนเสร็จแล้วจึงพูดอย่างปลอบประโลม

ซีมามาที่อยู่ด้านนอก แท้จริงแล้วได้ยินเรื่องที่พวกนางคุยกัน ดังนั้นนางจึงแอบลากหยวนชิงผิงไปอีกด้านอย่างเงียบๆ "หากแม่นางเสี่ยวหลานผู้นั้นมาที่นี่ อย่าได้ให้พระชายาพบนางเลยเจ้าค่ะ"

หยวนชิงผิงพยักหน้า "เข้าใจแล้ว ข้าจะสนทนากับนางอยู่ด้านนอกแล้วจึงให้นางกลับไป"

นางคิดว่าตนเองสะเพร่าไปหน่อย ทำไมจึงเรียกเสี่ยวหลานมานะ? ท่านพี่รู้จักนางก็จริง แต่ด้วยนิสัยของเสี่ยวหลานแล้ว นางจะไปเป็นฮูหยินใหม่ของขุนนางใหญ่ในราชสำนักได้อย่างไร? เสี่ยวหลานยังเทียบนางไม่ได้ด้วยซ้ำ

เมื่อหยวนชิงหลิงอาเจียนเสร็จแล้วก็นอนพักเล็กน้อย หลังจากตื่นลู่หยาก็เข้ามาปรนนิบัติรับใช้

"คุณหนูรองเล่า?" หยวนชิงหลิงถาม นางไม่ได้ลุกขึ้น ยังคงนอนอยู่บนเตียง รู้สึกว่าความทรมานเมื่อวันก่อนกลับมาอีกแล้ว

"คุณหนูรองกำลังคุยกับคนผู้หนึ่งอยู่ที่ลานด้านหน้าเพคะ" ลู่หยากล่าว

หยวนชิงหลิงจึงนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้นางบอกว่าจะเชิญเสี่ยวหลานมาที่นี่ เสี่ยวหลานคงมาถึงแล้ว

นางลุกขึ้นนั่งช้าๆ "ไปเชิญคุณหนูรองกับเพื่อนของนางมาที่นี่เถอะ"

ลู่หยาอึ้งงันแล้วจึงนึกถึงเรื่องที่ซีมามากำชับไว้ได้ว่าไม่ให้บอกพระชายาว่ามีคนมา

"ไปเถอะ" หยวนชิงหลิงกล่าว

ลู่หยาจึงได้แต่ออกไป ซีมามายกน้ำบ๊วยเข้าพลางถามนางว่า "ตื่นแล้วหรือ?"

ลู่หยาตอบอย่างรู้สึกผิด "ตื่นแล้วเจ้าค่ะ พระชายาบอกว่าจะพบคุณหนูรองกับแม่นางเสี่ยวหลาน"

ซีมามาถลึงตามองนาง "ปากมาก!"

ลู่หยาก้มหน้า "ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ"

ซีมามากล่าวว่า "ในเมื่อพระชายาจะพบก็ไปเรียกพวกนางมาเถอะ"

ลู่หยาจึงรับคำแล้วออกไป

ซีมามานำน้ำบ๊วยเข้ามา หยวนชิงหลิงดื่มอึกใหญ่ ครึ่งหนึ่งก็ดื่มไปถึงครึ่งถ้วย รสเปรี้ยวทำให้กระเพาะของนางรู้สึกดีขึ้นมาทันที

"ทำไมข้าถึงได้ชอบกินของเปรี้ยวเช่นนี้นะ?" หยวนชิงหลิงกล่าวพลางหัวเราะ

ซีมามาก็หัวเราะตอบ "เปรี้ยวเป็นผู้ชาย เผ็ดเป็นผู้หญิง ครรภ์นี้ต้องเป็นท่านชายแน่เพคะ"

หยวนชิงหลิงหัวเราะ "ท่านชายก็ดี ท่านหญิงก็ได้ ไม่สำคัญหรอก เพียงปลอดภัยก็พอแล้ว"

"ใช่แล้วเพคะ ปลอดภัยก็พอ" ซีมามากล่าว

ผ่านไปครู่หนึ่งก็เห็นหยวนชิงผิงนำแม่นางหน้าตากลมเกลี้ยงจิ้มลิ้มน่ารักผู้หนึ่งเข้ามา นางเดิมตามหลังหยวนชิงผิงมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ กวาดสายตาขึ้นมาสำรวจแวบหนึ่งแล้วก็หลุบตาลง ท่าทางราวกับกระต่ายน้อย

"ถวายพระพรเพคะ พระชายา" เสี่ยวหลานทำความเคารพนางอย่างขลาดๆ

หยวนชิงหลิงยิ้มบางๆ "เสี่ยวหลาน ทำไมจึงได้ทำเหมือนข้าเป็นคนแปลกหน้าไปได้? นั่งลงเถอะ"

สำหรับแม่นางผู้นี้แล้ว นางมีทั้งความทรงจำและความรู้สึก เห็นได้ว่าแต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมก็ถูกใจแม่นางผู้นี้ เมื่อเสี่ยวหลานเห็นสีหน้าอ่อนโยนของหยวนชิงหลิงก็ยิ้มออกมาเผยให้เห็นฟันเขี้ยวสองข้าง ทำให้นางยิ่งดูน่ารัก

"พี่หลิง" เสี่ยวหลานเรียกนาง

หยวนชิงหลิงชอบแม่นางผู้นี้ขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความรู้สึกคุ้นเคยจากเจ้าของร่างเดิม แต่เป็นเพราะเพียงมองปราดเดียวก็สามารถเห็นไปถึงเนื้อแท้ของนาง นางบริสุทธิ์ไร้เดียงสามาก เพียงแต่เมื่อต้องเห็นแม่นางที่บริสุทธิ์เช่นนี้แต่งงานให้กับตาเฒ่าเช่นนั้นแล้ว ในใจของหยวนชิงหลิงก็รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก นางพูดคุยกับเสี่ยวหลานเล็กน้อยแล้วจึงให้หยวนชิงผิงพานางออกไป

แต่เมื่อเสี่ยวหลานกำลังจะออกไปก็หันมามองหยวนชิงหลิง "พี่หลิง ข้าขอมาอยู่ที่จวนอ๋องหนึ่งวันได้หรือไม่? แค่วันเดียวเท่านั้น ข้าจะไม่ไปไหน แค่อยู่กับพี่ผิงเท่านั้น"

หยวนชิงผิงกล่าว "ไม่ดีหรอก พี่เขยของข้าไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา รอข้ากลับไปแล้วเจ้าค่อยมาที่จวนโหวเถอะ"

เสี่ยวหลานรับคำ แต่ก็ดูออกว่านางผิดหวังเล็กน้อย

หยวนชิงหลิงเห็นดังนั้นก็เอ่ยว่า "เช่นนั้นก็ให้นางอยู่วันหนึ่งเถอะ ให้อยู่คุยเป็นเพื่อนเจ้าก็ดีเหมือนกัน"

เสี่ยวหลานตื่นเต้นยินดีขึ้นมาทันที "ขอบคุณพี่หลิงเจ้าค่ะ"

หยวนชิงหลิงสั่งให้ลู่หยาไปเตรียมที่นอนให้นาง แต่ก็ไม่ได้ต้องจัดเตรียมอะไรนัก พักอยู่กับหยวนชิงผิงก็พอ