บทที่ 189 อยากเป็นชายารอง

หยวนชิงหลิงอดทนอดกลั้นกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ "ดี งั้นเจ้าว่ามาว่าเรื่องนี้จะจัดการอย่างไร"

เสี่ยวหลานเช็ดน้ำตาและตอบว่า "พี่หลิง ข้าไม่ขอร้องอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ความบริสุทธิ์ของข้าได้ถูกทำลายลงไปแล้ว ขอให้พี่หลิงให้ข้าอยู่ที่จวนอ๋อง แม้จะต้องเป็นข้ารับใช้คอยรับใช้ท่านหรือท่านอ๋องก็ได้ทั้งนั้น ข้าไม่ขอตำแหน่งใดๆ"

หยวนชิงหลิงถอนหายใจเบาๆ "ดี ในเมื่อเจ้าพูดออกมาเช่นนี้ ข้าก็จะช่วยให้เจ้าสมปรารถนา"

เสี่ยวหลานเงยหน้า ดวงตามีประกายยินดี "ขอบคุณพี่หลิงเจ้าค่ะ"

"ซีมามา เจ้าเห็นว่าใครในจวนยังไม่ได้แต่งงานก็ให้เสี่ยวหลานแก่เขาก็แล้วกัน" หยวนชิงหลิงกล่าว

"อาถู่คนเฝ้าประตูยังไม่ได้แต่งงานเพคะ" ซีมามากล่าว

"ดี จวนอ๋องจะออกเงินช่วยพวกเขาจัดงานแต่งก็แล้วกัน" หยวนชิงหลิงกล่าว

เสี่ยวหลานตกตะลึงหน้าซีดเผือดและร้องไห้ออกมาอีก "พี่หลิง ท่านจะบังคับให้ข้าไปตายหรือ!"

หยวนชิงผิงก็โมโหจนเอาแต่ส่ายหน้า

หยวนชิงหลิงสวนกลับ "บังคับให้เจ้าไปตาย? เจ้าบอกเองว่าเจ้ายินดีมาเป็นสาวใช้ที่จวนอ๋อง ทำไม? ไม่ใช่คำพูดจากใจจริงหรือ?"

เสี่ยวหลานอึ้งจนหยุดร้องไห้ทันที นางคุกเข่าลงโขกศีรษะ "พี่หลิง ข้าผิดไปแล้ว ท่านโปรดยกโทษให้ข้าด้วย"

หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างเย็นชา "ผิดตรงไหน?"

เสี่ยวหลานพูดพลางร้องไห้ "มีคนสอนให้ข้าทำเช่นนี้ คนผู้นั้นบอกว่าเพียงแค่ท่านอ๋องแตะต้องข้า เขาก็จะแต่งข้าเป็นชายารอง เขาบอกว่าพี่หลิงก็ทำเช่นนี้จึงได้เป็นพระชายาฉู่อ๋อง"

หยวนชิงผิงแทบไม่เชื่อหูตนเอง นางหน้าซีดลง "เสี่ยวหลาน เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?"

เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้นมองหยวนชิงผิงด้วยน้ำตานองหน้า "พี่ผิง ท่านต้องให้อภัยข้า ข้าเพียงพลาดพลั้งไปชั่วคราวเท่านั้น ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่านบัณฑิตอู๋ หากข้าได้เป็นชายารองของฉู่อ๋อง แม้จะต้องยกเลิกงานแต่ง ท่านบัณฑิตอู๋ก็คงไม่กล้าไปหาเรื่องท่านพ่อของข้า"

หยวนชิงผิงโมโหจนตัวสั่น "เจ้านี่มัน... เลอะเลือนไปแล้วจริงๆ ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ข้ายังนึกไปว่าเจ้าถูกรังแกจึงได้ออกหน้าช่วยเจ้า ทำไมเจ้าจึงได้โง่เขลาถึงเพียงนี้"

เสี่ยวหลานร้องไห้งอแงและมองหยวนชิงผิงอย่างอกสั่นขวัญแขวน แล้วจึงมองหยวนชิงหลิง แพขนตาของนางสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว

"คนที่สอนเจ้าเช่นนี้คือใคร?" หยวนชิงหลิงถามเสียงเย็น

เสี่ยวหลานกลับเพียงร้องไห้แต่ไม่ตอบ

หยวนชิงผิงโมโห นางเงื้อมือขึ้น "เจ้าพูดออกมาสิ ใครบอกให้เจ้าทำเช่นนี้?"

เสี่ยวหลานจึงได้พูดออกมาอย่างอึกอัก "เป็นพระชายาจี้อ๋องเจ้าค่ะ เมื่อวานนางให้คนมาเชิญข้าไปที่จวน ให้บอกให้ข้ามาหาพี่ผิงเพื่อพูดคุยถึงเรื่องแต่งงานของข้า จากนั้นให้ข้าบอกว่าข้าไม่พอใจ ให้ข้าคิดวิธีเข้ามาในจวนอ๋องให้ได้ ปรากฏว่าวันนี้ท่านมาที่จวนอ๋องพอดี เรื่อง..."

เสียงของนางเบาลงเรื่อยๆ

หยวนชิงผิงรู้สึกมือเท้าเย็นวาบ คิดไม่ถึงว่านางจะถูกหลอกใช้

นางผิดหวังเป็นอย่างมาก "ข้าไม่มีเพื่อนอย่างเจ้าอีก เจ้ากลับไปเถอะ ต่อไปก็อย่ามาหาข้าอีก"

ซีมามากลืนคำพูดลงคอไป การที่คุณหนูรองไล่นางไปนั้นเป็นการปกป้องนาง ทางจวนอ๋องยังไม่ได้ลงโทษนางเลย

เสี่ยวหลานร้องไห้ออกไปเก็บเสื้อผ้าและพาสาวใช้ออกไปจากจวน

หยวนชิงผิงมองพี่สาวของนางและก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด "ท่านพี่ ข้าขอโทษ ข้าคิดไม่ถึงว่านางจะมีความคิดเช่นนี้"

หยวนชิงหลิงยิ้มบางๆ "ต่อไประวังให้เสียหน่อยก็ดี"

ที่จริงแล้วหากพระชายาจี้อ๋องเล่นตุกติกเล็กน้อยก็ยังดี นางเงียบเชียบไปไร้ข่าวคราว ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไรร้ายแรงอีก อย่างนั้นต่างหากจึงจะน่ากลัว ทำเรื่องวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้เพื่อให้นางได้มีอะไรทำตอนตั้งครรภ์นั้นก็ดีไม่น้อย

หยวนชิงผิงกล่าวอย่างเคียดแค้น "เหตุใดพระชายาจี้อ๋องผู้นั้นจึงได้ทำตัวเหมือนหมาบ้ากัดท่านพี่ไม่ปล่อยกันนะ?"

หยวนชิงหลิงตำหนิเบาๆ "อย่าเสียมารยาท จะเอานางมาเทียบกับสุนัขได้อย่างไร? ตัวเป่าต้องโกรธแน่"