บทที่ 190 แต่งฉู่หมิงหยางเป็นชายารอง

อวี่เหวินฮ่าวกล่าวว่า "ไม่ต้องปรึกษาหรอกพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ไม่ต้องกราบทูลเสด็จพ่อ ไม่เป็นไรจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ"

"พอได้แล้ว เจ้ากลับจวนไปดูแลนางให้ดีเถอะ หากเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาอีก ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" ไทเฮาพูดเสียงดัง

อวี่เหวินฮ่าวสับสนงุนงงเป็นอย่างมาก เมื่อออกมาจากตำหนักก็ดึงตัวมามาไปที่มุมหนึ่งและถามเรื่องราวอย่างละเอียด

เมื่อเขาได้ฟังก็ตกใจ "เรื่องเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน? ใครเป็นคนมาพูดเหลวไหลเช่นนี้?"

ตอนนี้พระชายาจี้อ๋องกำลังป่วย คงไม่ใช่นางที่เป็นคนมาบอกกล่าวเรื่องนี้แก่ไทเฮา

"วันนี้ฮองเฮามาถวายพระพรเพคะ" มามากล่าวเสียงเบา

ฮองเฮาไม่มีทางรู้เรื่องนี้ นอกจากมีใครเข้าวังมาบอกนาง

"วันนี้มีใครเข้าวังมาหาฮองเฮาหรือไม่?" อวี่เหวินฮ่าวถาม

มามายิ้มบางๆ "เรื่องนี้หม่อมฉันไม่รู้แล้วเพคะ หากท่านอ๋องจะถามก็ต้องไปถามใต้เท้ากู้ วันนี้ใต้เท้ากู้เป็นเวรลาดตระเวนที่ประตูวังเพคะ"

อวี่เหวินฮ่าวรีบไปหากู้ซือทันที

กู้ซือกำลังเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูวังก็ถูกอวี่เหวินฮ่าวจับตัวไว้และถามว่า "กู้ซือ เจ้าบอกข้ามาตามตรง วันนี้ผู้ใดเข้าวังมาพบฮองเฮา?"

กู้ซืออึ้งไปเล็กน้อย "พบฮองเฮา? พระชายาฉีอ๋องไง"

ฉู่หมิงฉุ่ย? นางและพระชายาจี้อ๋องไม่ถูกกันมิใช่หรือ

"ทำไมหรือ?" กู้ซือเห็นหน้าอันโกรธเคืองของเขาจึงถาม

อวี่เหวินฮ่าวมองเขา "ไม่ใช่เพราะคู่หมั้นของเจ้าสร้างเรื่องเอาไว้หรือ?"

"คู่หมั้นของข้า?" กู้ซือไม่ชอบใจนัก เขาทำหน้าบึ้งตึง "อย่าพูดซี้ซั้ว ข้าไปมีคู่หมั้นที่ไหน? อย่ามาทำให้ข้าเสื่อมเสียดีกว่า"

"หยวนชิงผิง!" อวี่เหวินฮ่าวกล่าวเสียงเย็น

กู้ซือทำหน้างอ "อ้อ ใช่ นางใช่ นางทำไมหรือ?"

อวี่เหวินฮ่าวกล่าวด้วยโทสะ "เมื่อวานนางนำแม่นางผู้หนึ่งมาที่จวน แม่นางผู้นี้ช่างบังอาจนัก อาจหาญบุกเข้าไปยั่วข้าถึงสระปีศาจ แต่ถูกข้ามองออก พอคาดคั้นเข้าก็ได้ความว่าพระชายาจี้อ๋องเป็นคนแนะให้นางทำเช่นนี้ เดิมคิดว่าเรื่องจะจบลงด้วยดี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้ไทเฮาจะรู้เรื่อง แล้วยังถูกบิดเบือนความจริงอีก บอกว่าข้าบังคับขืนใจสาวใช้ไปที่สระปีศาจแล้วถูกน้องหยวนพบเข้าจึงเกิดเป็นเรื่องราวใหญ่โตจนทำให้นางเกือบแท้งลูก"

"สร้างข่าวลืองั้นหรือ?" พระชายาฉีอ๋องต้องการสร้างข่าวลืองั้นหรือ? แต่ว่าเรื่องนี้พระชายาจี้อ๋องเป็นผู้บงการ ทำไมจึงได้เปลี่ยนเป็นพระชายาฉีอ๋องเข้าวังมาบอกไทเฮาไปได้เล่า?"

อวี่เหวินฮ่าวครุ่นคิดเล็กน้อย "ข้าคิดเป็นร้อยครั้งก็ไม่เข้าใจ"

กู้ซือกล่าวว่า "เรื่องครั้งนี้ต้องทำให้ไทเฮาต้องการหาชายารองให้ท่านแน่ๆ"

ใบหน้าหล่อเหลาของอวี่เหวินฮ่าวแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันที "กู้ซือ หุบปากอัปมงคลของเจ้าไปเถอะ"

กู้ซือกล่าวอย่างหดหู่ใจ "ข้าคนนี้พูดเรื่องดีๆ ไม่ค่อยตรงนัก แต่หากพูดเรื่องอัปมงคลละก็มักจะเป็นจริงไปเสียหมด หากท่านอ๋องแต่งชายารองแล้วก็อย่าลืมเชิญข้าไปดื่มเหล้าด้วย"

"กู้ซือ" อวี่เหวินฮ่าวกล่าวอย่างจริงจัง "ชาตินี้เจ้าอย่าคิดว่าจะได้แต่งงานกับหยวนชิงผิงเลย"

กู้ซือจับตัวเขาไว้ ยิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า "ท่านอ๋องนี่จริงๆ เลย ข้าเพียงล้อเล่นเท่านั้นเอง บรรยากาศอึมครึมเช่นนี้ไม่ดีเลย เรื่องนี้ท่านวางใจเถอะ ข้าจะต้องช่วยท่านสอบถามให้ชัดเจน ท่านเพียงแค่รอข่าวอยู่ในจวนก็พอแล้ว

กู้ซือผู้นี้ หากลงมือทำงานแล้วก็รวดเร็วทันใจ หลังจากที่ออกจากวังมาในคืนนี้ก็ได้ข้อมูลมาเป็นปึกและรีบไปสร้างผลงานที่จวนอ๋องอย่างรวดเร็ว

เขากลับพบหยวนชิงผิงอยู่ที่ลานบ้านหลัก ทันใดนั้นจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตนเองสร้างผลงานได้ทันเวลาพอดีเลย

"แม่นางรอง" กู้ซือสาวเท้าเข้าไปทักทาย หลังจากผ่านเรื่องเมื่อครั้งก่อนมา นางคงจำเขาได้แล้ว

หยวนชิงผิงมองเขาเล็กน้อย "คุณชายท่านนี้ดูท่าทางคุ้นเคย"

กู้ซืออดทนต่อความรู้สึกใจสลายและแนะนำตัวเอง "ข้าชื่อกู้ซือ เป็นเพื่อนสนิทของพี่เขยเจ้า"

หยวนชิงผิงอึ้งงัน แล้วจึงนึกถึงเรื่องเหตุการณ์ที่นอกเมืองที่นางเข้าไปทักทายแต่ไม่รู้ว่าทำไมคนผู้นี้กลับกลับหลังหันเดินจากไปทันที

"ที่แท้เป็นใต้เท้ากู้นี่เอง ข้าเสียมารยาทแล้ว" หยวนชิงผิงมีสีหน้าเคร่งขรึมแฝงแววเคารพ