บทที่ 192 ฉีอ๋องแต่งชายารอง

มู่หยูกงกงพูดอย่างรวดเร็ว "ถูกต้อง ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ มิควรทำเยี่ยงนี้"

อวี่เหวินฮ่าวมองตาของมู่หยูกงกง ราวกับว่าคิดขึ้นมาได้ ถามว่า "กงกงมาในเวลานี้ มีเรื่องอะไรหรือไม่"

มู่หยูกงกงส่ายหัวทันที "มิมีอะไรพ่ะย่ะค่ะ แค่ออกจากวังมาเยี่ยมพระชายาตามคำสั่งของฝ่าบาท"

"เจ้าปทูลเสด็จพ่อว่า ข้าได้แต่งงานกับหญิงป่าเถื่อน และต้องการหย่ากับนาง!" อวี่เหวินฮ่าวกล่าวอย่างโกรธเคือง

ริมฝีปากของมู่หยูกงกงสั่นไหว เห็นลู่หย่าวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง "ท่านอ๋อง มามา แย่แล้ว พระชายาทรงกำลังคิดสั้นแล้ว"

มู่หยูกงกงกลัวจนขาของเขาอ่อนลงทันที และกลุ่มคนทั้งหมดก็รีบไปที่หอเซียวเยว่

หยวนชิงหลิงไม่ได้คิดสั้น แต่กำลังจะคิดสั้นสั้น โชคดีที่ซวีอีพบเข้าทันเวลา แย่งกริชมาได้ แต่ทว่า ดูเหมือนว่ามือของพระชายาก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน มีเลือดหยดอยู่สองสามหยดบนพื้น

ซีมามาเห็นเช่นนี้ ก็รีบผลักอวี่เหวินฮ่าว "ท่านอ๋องยังทรงมิพอพระทัยอีกหรือเพคะ?"

อวี่เหวินฮ่าวจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจและเอื้อมมือออกไปประคองนาง "เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"

หยวนชิงหลิงสะอื้นไห้และหันหลังให้กับเขา พูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกว่า "ไปเลย ไปหาชายารองของเจ้าซะ ประเดี๋ยวข้าก็จะไปจากจวน"

"หาชายารองอะไรกัน ก็บอกแล้วว่าเป็นข่าวลือ เจ้ายังถือเอาจริงเอาจังอีก" อวี่เหวินฮ่าวทำอะไรไม่ถูก

"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ตั้งแต่ข้าท้อง ทุกคนก็คอยจัดเตรียมหาชายารองให้เจ้า ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นในเวลานี้ ถ้าเจ้าแต่งชายารองตอนนี้ และมีคนใหม่ใครจะจำคนเก่าอย่างข้าได้อีก ข้าจากไป ตายไปเลยจะยังดีเสียกว่า" หยวนชิงหลิงร้องไห้ด้วยความเศร้า ไหล่ของนางสั่นอย่างรุนแรง

อวี่เหวินฮ่าวขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ "ข้าอธิบายให้เจ้าฟังแล้ว เจ้ายังไม่เชื่ออีก เจ้าจะโวยวายไปถึงเมื่อไหร่กัน?"

หยวนชิงหลิงร้องไห้และหยุดพูด

ซีมามาพามู่หยูกงกงออกไป มอบเหรียญเงินให้มู่หยูกงกง แล้วถอนหายใจ "สิ่งที่ท่านเห็นในคืนนี้ ห้ามกราบทูลไท่ซั่งหวงหรือฝ่าบาทนะเจ้าคะ คู่รักหนุ่มสาวงอนกันเล็กๆน้อยๆ ตั้งแต่พระชายาทรงตั้งครรภ์ นิสัยของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นที่เข้าใจได้ว่ามีความดื้อรั้นขึ้นบ้าง และขอให้มู่หยูกงกงช่วยปิดบังไว้ด้วยนะเจ้าคะ"

พ่อมู่กงกงผลักเงินออกและกล่าวว่า "กูกูดูแลพระชายาให้ดีด้วยเถอะ ข้าขอตัวกลับก่อนแล้ว"

หลังจากที่มู่หยูกงกงจากไป สองสามีและภรรยาก็มองหน้ากัน ทั้งคู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยิ้มให้ซึ่งกันและกัน แต่หลังจากยิ้ม หยวนชิงหลิงก็หลั่งน้ำตา นางเศร้าในทันใด น้ำตาของนางเหมือนลูกปัดที่เชือกขาดนางไม่สามารถหยุดมันได้

ตอนแรกอวี่เหวินฮ่าวคิดว่านางแสร้งทำ แต่เมื่อเห็นว่าน้ำตาของนางไหลออกมาเป็นทาง นางร้องไห้เสียใจมาก เขารู้สึกประหม่า เอามือกุมใบหน้าของนางไว้ และค่อยๆ เช็ดน้ำตาด้วยนิ้วของเขา "เป็นอะไรไป? จู่ๆ ก็ร้องไห้ อึดอัดมากหรือ?"

หยวนชิงหลิงร้องไห้ ยิ่งร้องไห้ยิ่งเศร้าใจ นางไม่พูดอะไรสักคำ ทำให้ทุกคนกังวลขึ้นมา และซีมามาก็พูดทันทีว่าจะไปตามหมอหลวง

หยวนชิงหลิงหยุดสะอื้นและพูดว่า "ไม่ต้อง ข้าไม่เป็นไร" ดวงตาทั้งสองข้างบวมจากการร้องไห้เหมือนลูกวอลนัท

"เกิดอะไรขึ้น บอกข้ามา!" อวี่เหวินฮ่าวถามอย่างกังวลใจ

หยวนชิงหลิงมองไปที่เขา และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บที่หัวใจเล็กน้อยอีกครั้ง "ข้าแค่คิดถึงเราทะเลาะกัน ในใจรู้สึกทรมาน ข้าบอกจะจากไป เจ้าบอกว่าจะหย่ากับข้า จะฆ่าเด็ก ข้ารู้ว่าเป็นเรื่องเท็จทั้งหมด แต่ไม่รู้ว่าทำไม ข้าถึงได้เศร้าใจนัก คำเหล่านี้แทงเหมือนเข็ม และปลายหัวใจของข้าก็เจ็บ"

แววตาของอวี่เหวินฮ่าวก็มีความเจ็บปวด และเขาก็กอดนาง กอดแน่นแล้วรัดนางมาอยู่ในอ้อมอกของเขา รู้สึกอยากร้องไห้ และหัวใจของเขาเจ็บปวดเหมือนที่นางพูด ในขณะนี้ เขารู้ว่าในชีวิตของเขา เขาไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีหยวนชิงหลิง

น้ำเสียงของเขาที่ปวดร้าวและร้อนรน และพูดว่า "คราวหน้าเราจะไม่พูดแบบนี้อีก แม้จะเป็นแค่การแสดง ก็จะไม่พูดอีก ไม่ เราจะไม่แสดงอีกแล้ว ถ้ายังมีแบบนี้เกิดขึ้นอีก ข้าจะปฏิเสธเองเพียงผู้เดียว"

หยวนชิงซบอยู่ในอ้อมอกของเขาและตอบรับอย่างหนักแน่น ดวงตาของนางยังร้อนผ่าวอยู่

ทว่าว่า มู่หยูกงกงกลับวังไป ไม่ฟังคำพูดของซีมามาเลย รักษาความลับ แต่เล่าให้จักรพรรดิหมิงหยวนตี้ฟังจนหมด