บทที่ 193 ไม่เข้าใจ

มากกว่าหนึ่งเดือนแล้วที่พระชายาฉู่อ๋องมิได้ทรงเสด็จออกมา

เดิมคิดว่าคนที่ตั้งครรภ์ จะมีชีวิตที่มีความสุขหอมหวาน แต่ไม่คิดว่า ทุกคนต้องประหลาดใจเมื่อเห็นพระชายาฉู่อ๋อง

พระชายาฉู่อ๋องนี้ช่างน่าสงสารเสียจริง เกรงว่านางจะไม่มีชีวิตที่ดีสักเท่าไหร่แม้ว่านางจะตั้งครรภ์

ดูหน้าที่ซีดเผือดนั่นสิ ดูคางที่แหลมเล็กนั่นสิ ดูร่างที่ที่ปลิวไปตามลมได้ ความอวบอิ่มของการตั้งครรภ์แม้แต่ครึ่งยังมิมีเลย เข็ญใจยิ่งนัก เพราะเกิดมาไม่สูงส่ง และได้มาโดยวิธีเช่นนั้น เป็นเรื่องปกติที่จะไม่เป็นที่โปรดปราน ยังนับว่านางมีวาสนาจึงตั้งครรภ์ได้ มิฉะนั้น มิรู้ว่าจะถูกกวาดออกจากจวนโดยไม่รู้ว่าเมื่อไร สิ่งเหล่านี้ เป็นความคิดของบางคนที่อยู่ ณ ที่นั้น ที่คาดเดาหยวนชิงหลิง

สำหรับคนที่น่าสงสาร ทุกคนเต็มใจที่จะมองด้วยความสงสารหรือความเห็นใจ

องค์หญิงลั่วผิงเดินเข้ามาต้อนรับ และจับมือหยวนชิงหลิง "สวรรค์ ทำไมเจ้าถึงผอมเยี่ยงนี้"

หยวนชิงหลิงตั้งครรภ์ องค์หญิงได้สั่งให้คนส่งของไปให้ แต่นางไม่ได้เสด็จมาด้วยตัวพระองค์เอง นางเป็นคนที่รู้ว่าอะไรควรมิควรที่สุด นางได้ข่าวว่าทารกในครรภ์ของหยวนชิงหลิงไม่แข็งแรงนัก นางจึงหลีกเลี่ยงมิได้เสด็จไป

หยวนชิงหลิงยิ้มและพูดว่า "ก่อนหน้านี้ข้าทานอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"

องค์หญิงลั่วผิงยิ้มและพูดว่า "คนที่ไม่รู้ คงคิดว่าเจ้าห้าจะทรมานเจ้า"

อวี่เหวินฮ่าวก็ยิ้มเช่นกัน "พี่หญิง ข้าจะกล้าดีได้อย่างไร"

องค์หญิงลั่วผิงดึงนางเดินเข้าไป "องค์หญิงคนอื่นๆ และพระชายาคนอื่นๆ ต่างอยู่ข้างใน เข้าไปทักทายเถอะ"

มีองค์หญิงหลายคนที่ประทับอยู่ในห้อง องค์หญิงเหวินจิ้ง องค์หญิงฉินผิง องค์หญิงอันผิง อีกทั้งเหล่าพระชายา นอกจากพระชายาจี้อ๋อง ทุกคนเกือบอยู่ที่นั่นแล้ว พระชายาซุนอ๋อง พระชายาเหว่ย พระชายาอัน ทุกคนต่างแต่งองค์อย่างวิจิตรงดงาม มีฐานะที่สูงส่งเหมาะสมกับพวกนาง

พระชายาฉีอ๋อง ฉู่หมิงชุย นั่งที่ตำแหน่งหลัก นางสวมเสื้อคลุมสีแดงปักดอกโบตั๋นและติดปิ่นปักผมหยกสีม่วงบนศีรษะของนาง การแต่งหน้านั้นงดงามและมีสง่า

หยวนชิงหลิงไม่เห็นการแสดงออกที่ไม่มีความสุขใดๆของนาง ทุกๆการแสดงออกที่ละเอียดอ่อนของนางนั้นเหมาะสมยิ่ง เป็นความจริงที่ว่า นางเป็นคนเตรียมการทั้งหมดด้วยตัวเองในการให้ฉีอ๋องแต่งชายารอง

หยวนชิงหลิงได้ยินข่าวซุบซิบของพระชายาซุนอ๋อง โดยบอกว่าฉีอ๋องทรงไม่ตกลงที่จะแต่งชายารอง เป็นนางที่ไปขอให้ฮองเฮาตัดสินพระทัย

ฉู่หมิงฉุ่ยมองไปที่หยวนชิงหลิงที่เข้ามาและยิ้มเล็กน้อย "พระชายาฉู่อ๋องมาแล้วหรือ เชิญนั่งเร็วเถอะ"

"ขอบคุณพระชายาฉีอ๋อง!" หยวนชิงหลิงกล่าว

เพราะนี่เป็นครั้งแรกสำหรับหญิงตั้งครรภ์ที่จะออกมา หยวนชิงหลิงได้รับการปฏิบัติเหมือนแพนด้าที่เป็นสมบัติของชาติ เหล่าองค์หญิงและเหล่าพระชายาคอยดูแลนางดียิ่ง หลังจากเชิญนางนั่งลง น้ำชาและขนมทุกชนิด ล้วนต้องดูละเอียดก่อนถึงจะนำมาให้นางทาน

เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาง ผู้คนที่อยู่ในที่นี้ เกรงว่าคงจะหนีไม่พ้น

หยวนชิงหลิงรู้สึกว่านางอยู่ที่นี่จะทำให้ทุกคนอึดอัดมาก จึงพูดว่า "เชิญทุกท่านเชิญนั่งตามสบาย ข้าจะออกไปเดินเล่น"

พระชายาซุนอ๋องยิ้มและยืนขึ้น "ข้าก็จะไปเดินเล่นด้วย จริงสิ เจ้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับพระชายาฉีอ๋องเลยนะ"

หยวนชิงหลิงตกใจ ยินดีด้วย? พระชายาซุนอ๋องคือประชดประชันหรือไม่? นี่ไม่เหมาะสม นางมองไปที่พระชายาซุนอ๋อง แต่นางไม่ได้แสดงว่าล้อเล่นหรือเสียดสีบนใบหน้าของนาง เพราะพักหลังนางถูกคนวางแผนตลอด ดังนั้น จึงระวังตัวและพูดว่า "ประเดี๋ยวข้าได้พบฉีอ๋อง ค่อยยินดีกับเขาในภายหลัง"

ฉู่หมิงฉุ่ยพูดอย่างเฉยเมย "เมื่อคนได้มาร่วมงานก็คือการให้เกียรติ ส่วนการแสดงความยินดีหรือไม่นั้น สิ่งที่อยู่บนปาก มิได้สนใจ"

หยวนชิงหลิงตกตะลึงจริงๆ ในฐานะที่เป็น พระชายา วันนี้ควรเป็นวันที่นางไม่มีความสุขที่สุด ทำไมนางถึงไม่ใส่ใจสักนิด? หรือว่านางไม่มีความรู้สึกต่อฉีอ๋องแม้แต่น้อยจริงๆหรือ? หยวนชิงหลิงไม่เข้าใจความรู้สึกที่บิดเบือนเช่นนี้ หันหลังเดินออกไป

พระชายาซุนอ๋องตามนางออกไป ในจวน แขกเป็นเหมือนกลุ่มก้อนเมฆ ดูเหมือนว่าจะมีเสียงมนุษย์ทุกที่ที่พวกนางเดินไป

ลู่หย่าและซวีอีติดตามพวกนางอยู่ห่างๆ มิได้เข้ามารบกวนพวกนาง

"พระชายาฉีอ๋องดูเหมือนจะไม่ใส่ใจนัก"หยวนชิงหลิงอดไม่ได้ที่จะพูด

พระชายาซุนอ๋องกล่าวว่า "นางจะใส่ใจได้หรือ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับปู่ของนาง นางต้องทำตามปู่ของนาง มิเช่นนั้น แม้แต่ตำแหน่งพระชายาก็มิอาจรักษาได้ เจ้ามิได้เห็นนางวิ่งเต้นอย่างเหนื่อยยากลำบากในเรื่องนี้หรือ?"