บทที่ 195 สิ่งที่ดื่มคืออะไรกันแน่

หลังจากทั้งสองที่ได้แสดงฉากต่อหน้ามู่หยูกงกงในวันนั้น ไม่มีพระราชโองการเอ่ยถึงเรื่องการอภิเษกชายารองอีก

หยวนชิงหลิงโชคดีที่เรื่องนี้จบลงแล้ว ต่ไม่คิดว่า มันถูกนำมาพูดอีกต่อหน้าผู้คนมากมาย แม้ว่าฝ่าบาทมิได้จะสั่งการ แต่ฉู่หมิงหยางก็ปล่อยคำพูดออกมาแล้ว หากไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตระกูลฉู่จะต้องอับอาย ตระกูลฉู่จะยอมเสียหน้าครั้งนี้หรือไม่?

หยวนหย่งอี้มองฉู่หมิงหยางด้วยความเกลียดชัง ฉู่อ๋องก็จะแต่งชายารองด้วยหรือ? ถ้ารู้แต่แรกก็ชิงลงมือก่อน คงจะดีถ้าได้แต่งงานกับฉู่อ๋อง นางจะได้เป็นพี่น้องของพระชายาฉู่อ๋อง

ซีมามาเก็บความโกรธไว้ในใจ และเข้าประคองหยวนชิงหลิง โดยกลัวว่านางจะทำอะไรพลาดเพราะคำพูดของฉู่หมิงหยาง

ฉู่หมิงหยางมองหยวนชิงหลิงอย่างดุร้ายและเย็นชา รอคำตอบของนาง

หยวนชิงหลิงมองมาที่นางและพูดอย่างมั่นใจ "เป็นไปมิได้ที่ข้ากับเจ้าจะเป็นพี่น้องกัน"

เนื่องจากฉู่หมิงหยางรู้วิธีพูด นางจึงรู้ว่าทุกคนอยู่ที่นี่ เจ้ามีฉู่โสวฝู่ ข้ามีไท่ซั่งหวง วัดดวงกันเลย

ฉู่หมิงหยางหัวเราะเยาะ "เกรงว่าโชคชะตา จะมิสามารถห้ามกันได้จริงๆ"

"โชคชะตาบ้าอะไร!" หยวนหย่งอี้ฟังออกว่าพระชายาฉู่อ๋องไม่มีความตั้งใจจะยอมรับนาง ดังนั้นนางจึงลุกขึ้นทันที และกล่าวว่า "เจ้าอยากเป็นชายารองฉู่อ๋อง มันต้องมีคนตัดสินใจจริงๆ พี่สะใภ้ตอบว่าไม่ได้ เช่นนั้นเจ้าก็เข้าจวนไม่ได้ เจ้าจะเปลือยกายยั่วยวนฉู่อ๋องก็ไม่สำเร็จ ฉู่อ๋องคงไม่ชอบของเน่าเสียเช่นเจ้า"

ฉู่หมิงหยางหันมาอย่างเย็นชาด้วยท่าทีดูถูกสิ่งที่หยวนหย่งอี้พูด

ฉู่หมิงฉุ่ยไม่สามารถช่วยได้เลย บางทีนางอาจไม่ได้วางแผนที่จะช่วย แต่เพียงแค่ยืนดูอยู่ข้างๆอย่างเย็นชา

หยวนหย่งอี้มองหยวนชิงหลิง พูดด้วยความหงุดหงิด "พี่สะใภ้ ข้าพูดหยาบคายเกินไปใช่หรือไม่"

หยวนชิงหลิงมองไปที่นางและค่อยๆพยักหน้า "ใช่ แต่...... ชนะใจข้านัก"

ใบหน้ากลมของนาง จู่ๆก็ราวกับดอกไม้ที่บานสดใส ที่ส่องแสงสดใส

เข้าไปถวายพระพรไทเฮาพร้อมกัน ความสนพระทัยของไทเฮาตกอยู่ที่ร่างของหยวนชิงหลิง นางถามอย่างละเอียดและซ้ำๆว่า กินและดื่มอย่างไร และมีอาการคลื่นไส้อยู่หรือไม่? ยังเวียนหัวหรือไม่ ปัสสาวะบ่อยขึ้นหรือไม่? ฉู่อ๋องประพฤติดีด้วยหรือไม่?

เมื่อนางถามตรงๆเยี่ยงนี้ หยวนชิงหลิงไม่รู้จะตอบอย่างไร

พระสนมเซียนและฮองเฮาก็ประทับอยู่ด้วยเช่นกัน พระสนมเซียนยังแสดงท่าทางอ่อนโยนต่อหยวนชิงหลิงเป็นครั้งแรก และกำชับนางว่าควรใส่ใจกับสิ่งใดในระหว่างตั้งครรภ์

หลังจากออกมาจากตำหนักไทเฮา หยวนชิงหลิงก็พาซีมามาและลู่หย่าไปที่ตำหนักเฉียนคุน

หยวนหย่งอี้เดินตามไปไม่ไกล

ลู่หย่ากระซิบ "พระชายาเพคะ ชายารองหยวนตามท่านตลอดทางเลยเพคะ"

หยวนชิงหลิงก็สังเกตเห็น เมื่อหันมองกลับไป หยวนหย่งอี้ก็ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มดอกไม้ทันที โผล่หัวออกมาครู่หนึ่งแล้วมองไปที่หยวนชิงหลิงอย่างเขินอาย

หยวนชิงหลิงอยากรู้ความคิดของหยวนหย่งอี้มาก นางเชื่อที่อวี่เหวินฮ่าวพูด ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย นางเอาแต่ติดตามตัวเอง มองนางเหมือนไอดอล แต่ใครรู้บ้างว่าเจตนาคืออะไร? นางไม่คิดว่าตัวนางมีอะไรที่ให้คนอื่นรู้สึกน่าชื่นชมสักนิด?

นางสั่งฝลู่หยาว่า "เชิญพระชายาหยวนมานี่เถอะ"

ลู่หยาเดินไปอย่างรวดเร็วและโค้งคำนับ "พระชายาหยวน พระชายาเชิญท่านไปเพคะ"

ดวงตาของหยวนหย่งอี้ก็สว่างขึ้นทันที และเขาก็วิ่งเหยาะๆ ไปตลอดทาง มองที่หยวนชิงหลิง

หยวนชิงหลิงพูดไม่ออก ฉากนี้ทำให้นางนึกถึงการที่ตัวเป่าเข้ามาหานางทุกครั้งที่นางถือกระดูกไว้ในมือ

"เจ้าตามข้าทำไม" หยวนชิงหลิงถาม

หยวนหย่งอี้มองดูนางอย่างหลงใหล "ข้า... ท่านแม่ของข้าบอกว่าให้ข้าอยากจะขอบพระทัยพระชายา และถามพระชายาทรงมีเวลาว่างหรือไม่ นางต้องการไปเยี่ยมพระชายา"

"ทำไมท่านแม่ของเจ้าถึงอยากขอบคุณข้า" หยวนชิงหลิงถามอย่างแปลกใจ

"วันนั้น" หยวนหย่งอี้ตื่นเต้นเล็กน้อย "เจ้าอยู่นอกเมือง และช่วยท่านแม่ของข้า ท่านแม่อยากจะขอบพระทัยตลอด"

หยวนชิงหลิงตะลึง "ข้าช่วยท่านแม่ของเจ้าเมื่อไหร่กัน?"