บทที่ 196 ถูกทำให้โกธร

อย่างไรก็ตาม หยวนชิงหลิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ไท่ซั่งหวงมีของแปลกๆเยอะแยะเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ? ถังเช่า นางมิเคยได้ยินชื่อเรียกหญ้าชนิดนี้มาก่อนเลย

นอกจากหญ้าถังเช่าที่ด้านหลังตำหนักของไท่ซั่งหวงแล้ว ยังมีพืชพรรณที่มีลักษณะแปลกประหลาดอย่างอื่นอีกมากมาย

หยวนชิงหลิงค่อยๆกวาดสายตาดูอย่างช้าๆ พร้อมทั้งเดินเข้าไปใกล้ดอกไม้ดอกหนึ่ง พลันค่อยๆเอื้อมมือไปแตะดอกไม้ชนิดนั้น ทว่ากลับถูกซีมามาเอ่ยปากร้องห้ามในทันที "จับมิได้เพคะ"

หยวนชิงหลิงพลันตกตะลึงไปครู่หนึ่ง พร้อมทั้งหันหลับไปมองซีมามา "มีอะไรงั้นหรือ?"

"นี่มันคือดอกไม้กินคนเพคะ" ซีมามากล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ซีดขาว

ถึงแม้ว่าหยวนชิงหลิงจะมิเคนเห็นดอกไม้กินคนในโลกของความเป็นจริง ทว่า นางก็เคยเห็นต้นดอกไม้กินคนจากในรูปภาพหรือในโทรทัศน์มาผ่านๆตาบ้าง. มันมิได้เป็นเช่นนี้? ดอกไม้ดอกนี้มันมีรูปร่างคล้ายกับดอกกุหลาบ หากแต่มิได้มีกลีบดอกไม้ที่ซ้อนกันเช่นดอกกุหลาบ ดอกไม้ชนิดนี้มีเพียงแค่หกกลีบเท่านั้น องค์ประกอบรูปร่างที่ดูง่ายดาย พร้อมทั้งยังมีส่วนประกอบของเกสรดอกไม้สีเหลืองที่อยู่ด้านใน

ซีมามาพลันเห็นสีหน้าของหยวนชิงหลิงที่ดูไม่ค่อยเชื่อนั้น พลางหยิบกิ่งไม้ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วจึงนำไปเขี่ยที่เกสรดอกไม้ชนิดนั้น พลันได้ยินเสียง "แกร็ก"ออกมา กิ่งไม้กิ่งเล็กเมื่อครู่ถูกหักออกมาโดยไว พร้อมกลีบดอกไม้ทั้งหกที่กำลังเบ่งบานอยู่เมื่อครู่นั้น พลันหุบกลืนกินกิ่งไม้ไปในทันที

"ของพวกนี้มาจากที่ใดกันหรือ ?" หยวนชิงหลิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกตะลึง มิต้องกล่าวว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน นางไม่เคยได้ยินดอกไม้ชนิดนี้เลยแม้แต่น้อย

"เป็นเซียวเหยากงที่ส่งมาเพคะ" ซีมามากล่าว

นางได้ยินชื่อของเซียวเหยากงสามคำนี้มาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแล้ว ดูเหมือนว่า นางจะต้องหาโอกาสไปกราบเยี่ยมเซียวเหยากงผู้นี้แล้วจริงๆ !

หลังจากที่ออกจากตำหนักเฉียนคุนได้ไม่นานนั้น ก็พลันเดินมาพบกับสองพี่น้อง ฉู่หมิงฉุ่ยและฉู่หมิง

หยาง

หยวนหย่งอี้มิได้มาพร้อมกับพวกนาง เกรงว่าพวกนางสองคนพี่น้องคงจะเพิ่งออกมาจากตำหนักของฮองเฮากระมัง หากแต่ หยวนชิงหลิงพลันทำเป็นไม่เห็นพวกนาง พร้อมทั้งกำลังเดินผ่านไปนั้น

ฉู่หมิงฉุ่ยพลันเอ่ยเรียกหยวนชิงหลิงใดยพลัน "พระชายาฉู่อ๋องรอก่อนเพคะ"

หยวนชิงหลิงจึงหันหลังไปหานาง "พระชายาฉีอ๋องมีเรื่องอันใดหรือ ?"

ฉู่หมิงฉุ่ยพลางเดินก้าวเข้ามา พร้อมเอ่ยคำขอโทษว่า "ข้าขออภัยที่น้องรองของข้ามักจะเอ่ยวาจาตรงไปตรงมา หากแต่นางมิได้มีเจตนาร้ายอันใดเพคะ ขอพระชายาฉู่อ๋องอย่าได้ไปสนใจในคำพูดของนางเลยเพคะ"

"ไม่หรอก!" ฉู่หมิงหยางมิได้มิได้มีเจตนาร้ายอันใด นางมีแต่ความอาฆาตพยาบาทเลยต่างหาก

ฉู่หมิงฉุ่ยจึงพ่นลมหายใจออกมาด้วความโล่งอก "เช่นนั้นก็ดีไปเพคะ โชคดีที่พระชายาฉู่อ๋องใจกว้างมิได้ถือโทษโกรธเคืองนาง นับว่าภายภาคหน้าพวกเรายังพอมีวันคืนที่ดีต่อกันได้"

มาอีกแล้ว หยวนชิงหลิงพลันขมวดคิ้วลง หากแต่นางก็มิได้โต้กลับแต่อย่างใด "ข้าไม่ยอมให้นางแต่งเข้ามาได้ เรื่องนี้เจ้าคงรู้กระมัง?"

ฉู่หมิงฉุ่ยตกตะลึงไป "เจ้าไม่ยินยอม ? หากแต่เรื่องนี้กำลังจัดการกันอยู่ พี่ฮ่าวก็รู้"

หยวนชองกล่าวว่า "พี่ฮ่าวของเจ้าไม่รู้เรื่อง"

ฉู่หมิงฉุ่ยแสดงออกมาด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจเล็กน้อย พร้อมทั้งหันหน้ากลับไปมองที่ฉู่หมิงหยาง มือไม้ราวกับอ่อนแรงโดยฉับพลัน

ฉู่หมิงหยางพลันยิ้มออกมาอย่างเย็นชา "ผู้ที่มือจิตใจคับแคบเช่นนี้ เหมาะสมที่จะเป็นพระชายาได้อย่างไรกัน ?"

หยวนชิงหลิงหันไปประจันหน้ากับฉู่หมิงหยาง "ข้าจำได้ว่า ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า"