บทที่ 197 ไปหาฉู่โสวฝู่

ฉู่หมิงหยางจึงหันกลับไปตอบด้วยท่าทีที่เฉยเมย "ความสัมพันธ์? หึ นางก็เป็นเพียงแค่ข้าบ่าวรับใช้"

ฉู่หมิงฉุ่ยมิชอบน้ำเสียงของน้องสาวของตน ทว่า นางก็มิได้เอ่ยอันใดออกมา สองพี่น้องจึงได้เดินทางออกจากวังเพื่อกลับไปยังบ้านเดิมของพวกนาง เมื่อมาถึงจวนตระกูลฉู่แล้ว ฉู่หมิงหยางจึงมิได้สนใจฉู่หมิงฉุ่ยอีกต่อไป นางจึงรีบกลับไปยังเรือนของตนเอง

ฉู่หมิงฉุ่ยจึงได้เดินทางไปเยี่ยมท่านยายของตน หลังจากที่ฮูหยินโสวฝู่นั้น เกิดอุบัติเหตุทำให้ต้องสูญเสียน้ำเสียงของตนเองไปนั้น จากวันนั้นจนถึงวันนี้ สุขภาพของนางก็มิได้แข็งแรงขึ้นอีกเลย

ฮูหยินฉู่โสวฝู่ย่อมรู้ดี ภายในจวนตระกูลฉู่แห่งนี้ ผู้ที่กล้าลงมือวางยานางได้ มีเพียงผู้เดียวเท่านั้น ฮูหยินโสวฝู่จึงเปลี่ยนเป็นสงบขึ้นพร้อมทั้งขังตนเองอยู่แต่ภายในจวน ชีวิตของพวกนางสามีภรรยาใกล้จะเดินทางมาจนถึงสุดทางแล้ว ฮูหยินโสวฝู่รู้ความโหดร้ายของฉู่โสวฝู่เป็นอย่างดี อะไรก็ตามที่เขาให้ความสนใจนั้น เขาจะไม่สนผู้ใดอีก หลังจากที่ฮูหยินฉู่โสวฝู่ได้ยินเรื่องราวที่ฉู่หมิงฉุ่ยเล่าให้ฟังในวันนี้แล้ว นางจึงตื่นตระหนกขึ้นมาในทันใด พร้อมทั้งส่ายหัวไปมาให้กับฉู่หมิงฉุ่ย เพื่อสื่อเป็นนัยๆว่ามิควรไปยุ่งกับสตรีผู้นั้น

ฉู่หมิงฉุ่ยพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขึ้นมาว่า "หลานรู้ดีเจ้าค่ะ หากแต่ ฉู่หมิงหยางมิได้สนใจนางเลยแม้แต่น้อย"

ฮูหยินฉู่โสวฝู่จึงคลี่ยิ้มออกมาด้วยเศร้าสร้อยพร้อมทั้งส่ายหน้าไปมาด้วยความปลงตก

เมื่อใกล้ค่ำ ฉู่โสวฝู่จึงได้เดินทางกลับมาถึงจวน ฉู่โสวฝู่มักจะชอบทานสำรับเพียงคนเดียว เมื่อเรียกให้ข้ารับใช้เข้ามาจัดสำรับชามข้าวและตะเกียบไปได้ไม่นาน พลันได้ยินเสียงคนเข้ามารายงานว่า "นายท่านมีคนผู้หนึ่งนามว่า ซีมามาต้องการพบท่านขอรับ"

ฉู่โสวฝู่จึงเงยหน้าขึ้นมา สายตาพลันฉายแววตกใจไปครู่หนึ่ง "ซีมามา?"

"ตอบนายท่าน ใช่ขอรับ" ข้ารับใช้ตอบกลับ

ฉู่โสวฝู่พลันสูญเสียตัวตนไปครู่หนึ่งเท่านั้น แล้วจึงดึงสติกลับมาเป็นเช่นเดิมในทันที "ให้นางเข้ามา"

"ขอรับ!" ข้ารับใช้พลันรับคำสั่งแล้วเดินจากไป

ฉู่โสวฝู่พลางเหลือบมองชายชราคนสนิทที่อยู่ข้างกาย "เจ้าลองเดาสิ ว่านางมาทำไม ?"

ชายชราคนสนิทจึงโค้งตัวคำนับลง " ข้าน้อยมิกล้าคาดเดาขอรับ"

ฉู่โสวฝู่จึงเอ่ยออกมาด้วยท่าทีนิ่งเฉย "เกรงว่าจะเป็นเรื่องของพระชายาฉู่อ๋องกระมัง"

ชายชราจึงตอบรับเพียงคำหนึ่ง พร้อมด้วยอาการงุนงงเล็กน้อย

ข้ารับใช้ได้พาซีมามาเข้ามา พร้อมทั้งโค้งกายคำนับลง

ฉู่โสวฝู่พลันลุกขึ้นยืน พร้อมมองไปที่ซีมามาที่กำลังก้าวข้ามธรณีประตูเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

"ขอเข้าเฝ้านายท่านโสวฝู่เพคะ!" ซีมามาก้มตัวลงโค้งคำนับด้วยเคารพ

ฉู่โสวฝู่พลันตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา " มิต้องมากพิธี นั่งลง! "

ซีมามาเมื่อเห็นบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารมากมาย "ท่านยังมิได้รับสำรับงั้นหรือ ?"

"กำลังจะเตรียมกินแล้ว" ฉู่โสวฝู่จึงเอ่ยเชิญชวนขึ้นมา " เช่นนั้น กินด้วยกันหรือไม่ ?"

ซีมามาจึงเดินเข้าไป พร้อมทั้งกวาดตามองไปยังบนอาหารบนโต๊ะ มีเพียงแค่อาหารสองอย่าง พร้อมน้ำซุปหนึ่งถ้วยเท่านั้น จึงเงยหน้าขึ้นไปมองบนใบหน้าของฉู่โสวฝู่ที่สูบผอมลงไปเยอะนั้น แล้วจึงกล่าวว่า "ท่านควรกินอาหารดีๆเสียหน่อย"

"เพียงใบชาหยาบๆกับสำรับกับข้าวธรรมดา นั่นก็เพียงพอแล้ว" ฉู่โสวฝู่ตอบกลับ

ซีมามาจึงหันหน้ากลับไป ยามที่มาถึงที่นี่ นางอุตส่าห์เตรียมบทพูดมาอย่างดีแล้ว หากแต่มิรู้ว่าจะเริ่มเปิดประเด็นอย่างไรดี

พ่อบ้านจึงก้าวเข้ามา "พี่สาวซี ไม่ได้เจอกันนานเลยทีเดียว"

"หลีโถว ไม่เจอกันนานเลย" ซีมามาที่มองไปยังพ่อบ้านนั้น "สบายดีหรือ ?"

"ดี สบายดีขอรับ " พ่อบ้านพลันกล่าวออกมาด้วยความติดตลกว่า " ทว่า เวลาผ่านไปไม่นานเอง พวกเราล้วนแต่เฒ่าชรากันหมดแล้ว"

ซีมามาพยักหน้าอย่างเงียบๆ ใช่แล้ว เพียงพริบตาเดียวก็แก่ลงกันหมดแล้ว พ่อบ้านพลันโค้งกายคำนับแล้วจากไป ภายในห้องจึงเหลือเพียงฉู่โสวฝู่และซีมามาอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น

ฉู่โสวฝู่นั่งลง พร้อมมองไปที่ซีมามา "มานั่งลงพูดคุยกันเถอะ"

ซีมามาพลันสายหน้าไปมาเพื่อขจัดความคิดที่ฟุ้งซ่านภายในหัวออกไป แล้วจึงหันไปมองใบหน้าที่เคร่งขรึมของฉู่โสวฝู่ " ครั้งก่อน ที่ท่านเรียกให้หม่อมฉันวางยาไท่ซั่งฮวงนั้น หม่อมฉันได้ทำตามที่ท่านบอกแล้ว หนี้ที่หม่อมฉันติดค้างท่านได้ชำระไปแล้ว "