บทที่ 200 ศัตรูหมายเลขหนึ่งปรากฏตัว

อวี่เหวินฮ่าวมิรู้ว่าจริงหรือเท็จกันแน่ เมื่อเห็นสีหน้าของซีมามาที่ซาบซึ้งใจเช่นนั้น จึงคิดว่านี่น่าจะเป็นยาดี ยังมิต้องพูดถึงว่าควรจะให้หยวนชิงหลิงใช้หรือไม่ ต้องขอบคุณความตั้งใจนี้ของฉู่โสวฝู่เสียก่อน

อวี่เหวินฮ่าวพลันลุกขึ้นยืน พร้อมยกสองมือโค้งคำนับขึ้นมา "เปิ่นหวางขอบคุณโสวฝู่เป็นอย่างมาก"

ฉู่โสวฝู่มองมาที่ฉู่อ๋อง พร้อมกล่าวว่า "ถือเป็นการแสดงน้ำใจของกระหม่อมพะยะค่ะ"

ฉู่โสวฝู่พลันยืนขึ้น พร้อมมองไปที่ซีมามา "กระหม่อมขอตัวลาพะยะค่ะ มามาช่วยออกไปส่งได้หรือไม่ ?"

ซีมามาพลันวางกล่องยาลง พร้อมทั้งพยักหน้าเล็กน้อย "เพคะ เชิญนายท่าน"

ฉู่โสวฝู่จึงหันไปโค้งตัวทำความเคารพอวี่เหวินฮ่า . มือทั้งสองพลันไขว้หลังแล้วจึงเดินออกไป. พร้อมทั้งซีมามาที่ตามไปติดๆไม่ห่าง. ทั้งสองพูดคุยอะไรกันบางอย่าง. หากแต่อวี่เหวินฮ่าวฟังมิได้ศัพท์มากนัก หากแต่เขาเห็นซีมามาพลันแย้มยิ้มออกมา

เมื่อซีมามากลับเข้ามาแล้ว อวี่เหวินฮ่าวจึงกล่าวถามว่า "ยาเม็ดนี้ มามาแน่ใจหรือว่าเป็นหลงไทเฮาแคว้นต้าโจวที่ทำขึ้นมาคือ ยาคลายกังวลผดุงครรภ์จริงๆ?"

ซีมามาพลันแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย "ไม่ผิดแน่เพคะ เมื่อครั้งที่ฮองเฮาให้กำเนิดฉีอ๋องออกมานั้น คลอดออกมาได้ยากลำบากเป็นอย่างมาก. ไท่ซั่งหวงจึงเรียกให้หม่อมฉันไปช่วยที่ห้องคลอด หม่อมฉันเห็นยาชนิดนี้ด้วยตาของตนเองและยังเป็นหม่อมฉันเองที่ได้ให้ฮองเฮากินยาเม็ดนี้ กลิ่นของยาชนิดนี้นั้น เพียงแค่หม่อมฉันได้กลิ่นก็จำได้ทันทีเพคะ"

อวี่เหวินฮ่ามวดมไปครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่ายาเม็ดนี้มีกลิ่นหอมของสมุนไพรอย่างไม่น่าเชื่อ หากให้ผู้ที่กำลังหงุดหงิดในยามนี้ได้มาดมนั้น. เกรงว่าคงจะรู้สึกสดชื่นขึ้นมาในทันที

"ยาเม็ดนี้เป็นฉู่โสวฝู่ที่ให้มา ยังมิต้องให้พระชายากินตอนนี้" อวี่เหวินฮ่าวยังรู้สึกกังขาในการกระทำของฉู่โสวฝู่ยิ่งนัก

ซีมามาจึงกล่าวขึ้นมาว่า "ท่านอ๋องเพคะ ครรภ์ของพระชายาในยามนี้ หากได้ใช้ยาเม็ดนี้เข้าไปจะทำให้ครรภ์ของพระชายามั่นคงขึ้นเพคะ "

อวี่เหวินอ่าวมิได้เหมือนซีมามาที่เชื่อใจไปทั้งหมด เขาจึงกล่าวออกมาว่า "ยังมิต้องใช้ วางลงเสีย ในขณะเดียวกันเจ้าก็ไปป่าวประกาศด้านนอกว่า ฉู่โสวฝู่มามอบยาผดุงครรภ์ให้พระชายา"

ซีมามากล่าว "เพคะ หม่อมฉันเข้าใจแล้ว"

อวี่เหวินฮ่าวพลันหยิบเม็ดยาขึ้นมา แล้วจึงวางไว้ที่จมูกของตนพร้อมดมมันในทันที. ทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่งนัก

อวี่เหวินฮ่าวจึงเรียกให้ทังหยางเข้ามา กล่าวว่า "เจ้าไปตามหาผู้เชียวชาญมาเสีย เจ้าลองมาดูนี่ซิ นี่ใช่ยาคลายกังวลของหลงไทเฮาแห่งแคว้นตาโจวหรือไม่ ?"

ทังหยางพลันรับมามองดู พร้อมทั้งดมอย่างละเอียด พลันส่ายหน้าไปมาว่า "กระหม่อมไม่รู้จริงๆพะยะค่ะ กระหม่อมเพียงได้ยินมันมาบ้าง ทว่ากับไม่มีโอกาสได้เห็นมันมาก่อน"

อวี่เหวินฮ่าวขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกล่าวว่า "ไปเชิญท่านอาจารย์หมอหลวงและหมอหลวงเฉามาเสีย"

เมื่อท่านอาจารย์หมอหลวงและหมอหลวงเฉามาถึงแล้ว พลันได้ยินว่าเป็นยาคลายกังวลผดุงครรภ์นั้น ก็รีบร้อนพุ่งเข้ามาตรวจสอบในทันใด อาจารย์หมอหลวงพลันขอถ้วยน้ำร้อนมา แล้วจึงใช้มีดหั่นเป็นซีกเล็กน้อย แล้วนำมันมาผสมกับน้ำ แล้วค่อยดื่มอย่างช้าๆ พลันยื่นส่งให้หมอหลวงเฉา หมอหลวงเฉาจึงดื่มไปอึกหนึ่ง พร้อมทั้งค่อยๆแยกแยะรสชาติของสมุนไพรอย่างช้าๆ

หลังจากนั้น ทั้งสองคนจึงพยักหน้าออกมา พร้อมกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า "เป็นเม็ดยาคลายกังวลของจริงพะยะค่ะ"

อวี่เหวินฮ่าวพลันถอนหายใจออกมามา มามาก็เช่นกัน

"ท่านอ๋องพะยะค่ะ ยาเม็ดชนิดนี้ให้พระชายาทานเลยหนึ่งเม็ด" อาจารย์หมอหลวงกล่าวออกมา

จิตใจของอวี่เหวินฮ่าวพลันดีขึ้นในระดับหนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า "ดี ต้องรบกวนอาจารย์หมอหลวงที่มาช่วยดูอาการให้พระชายาแล้ว"

หยวนชิงหลิงเมื่อได้ยินว่าฉู่โสวฝู่ส่งยามาให้นางนั้น จึงรู้สึกต่อต้านเล็กน้อย ทว่า เมื่ออาจารย์หมอหลวงทั้งหมอหลวงเฉาและซีมามาช่วยกันยืนยันประสิทธิภาพของมันแล้ว. นางจึงค่อยๆตอบรับ

อวี่เหวินฮ่าวคอยเฝ้าปกป้องดูแลหยวนชิงหลิงเป็นอย่างดี ผ่านไปครู่หนึ่งก็เอ่ยถามหยวนชิงหลิงว่ารู้สึกเช่นไรแล้ว หลังจากที่หยวนชิงหลิงกินยาไปครู่หนึ่ง พลันรู้สึกใจว่าหน้าอกของตนขยายออกมา หยวนชิงหลิงพึ่งจะกินยาไปได้ไม่ถึงจิบน้ำชา นอกจากอาการพวกนี้ นางก็ไม่มีปฏิกิรยาอันอื่นอันใดอีกแล้ว

"อาการดีขึ้นมาแล้ว เส้นชีพจรก็มิได้ติดขัดเช่นคราก่อน" หยวนชิงหลิงกล่าวออกมา

อวี่เหวินฮ่าวพลันรีบร้อนออกไปเรียกหมอหลวงให้มาจับชีพจรในทันที

หมอหลวงแย้มยิ้มพร้อมกล่าวออกมาว่า "ท่านอ๋องพะยะค่ะ ท่านคิดว่ายานี้เป็นยาขนานวิเศษงั้นหรือ? หากเป็นยาขนานวิเศษแล้ว ก็หาได้มีปฏิกิริยาไวขนาดนี้ไม่ หากว่ามียาชนิดนี้เพิ่มขึ้นมาอีกเม็ดละก็ กระหม่อมอยากจะเก็บมันไว้ศึกษาและทำออกมา"

อวี่เหวินอ่าวพลันกล่าวถามว่า "ยาชนิดนี้มีแต่หลงไทเฮาของแคว้นต้าโจวที่ทำออกมาได้หรือ ?"

"พะยะค่ะ หากมิได้ทำการกลั่นออกมาในปริมาณที่มากแล้ว ก็สามารถใช้ยาจับซาไท้เป้าได้เช่นกัน ทว่า ประสิทธิภาพคงจะมิเหมือนยาคลายกังวลผดุงครรภ์ของหลงไทเฮา" หมอหลวงเฉากล่าว

อวี่เหวินฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า "ทังหยาง ไปจัดเตรียมสิ่งล้ำค่าทั้งสี่ให้ข้า เปิ่นหวางจะไปถามจิ้งถิง ว่าเขาจะสามารถหายาชนิดนี้ให้เปิ่นหวางได้สักสองสามเม็ดหรือไม่ "

หยวนชิงหลิงจึงกล่าวถามว่า "จิ้งถิงคือผู้ใด?"

อวี่เหวินฮ่าวตอบว่า "เป็นแม่ทัพของแคว้นต้าโจวนามว่าเฉินจิ้งถิง ครั้งก่อนข้าเคยเดินทางไปแคว้นต้าโจวมา. จึงได้พบเขาโดยบังเอิญ หลังจากนั้นจึงติดต่อกันผ่านจดหมายบ้าง. เลยได้สนิทสนมกัน"