บทที่ 201 ตระกูลหยวนมาเยี่ยมเยียน

"ทางที่ดีคือต้องจัดการทั้งหมด จะได้ไม่สร้างปัญหาวุ่นวายให้กับพวกเราอีก" อวี่เหวินฮ่าวรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับการชิงดีชิงเด่นของบรรดาสตรีฝ่ายใน เขาเกรงว่าหยวนชิงหลิงจะถูกพวกนางเล่นงานเข้าสักวัน

หยวนชิงหลิงเองก็คิดไม่ต่างกัน

สองวันผ่านไป พระชายารองหยวนก็ได้ส่งข่าวมา โดยแจ้งว่าจะพามารดามาเยี่ยมที่จวน

หยวนชิงหลิงนึกขึ้นได้ว่าเคยรับปากนางไว้เมื่อก่อนหน้านี้ จึงให้คนส่งข่าวกลับไปว่า ในวันพรุ่งนี้นางจะรอให้การต้อนรับการมาเยือนของหยวนฮูหยินและพระชายารองหยวน

เมื่ออวี่เหวินฮ่าวทราบข่าวการมาเยือนของหยวนฮูหยินและพระชายารองหยวนแล้วก็ได้เอ่ยขึ้นว่า "มีนางมาเป็นเพื่อนคุย จะได้คลายความเบื่อหน่ายลงได้บ้าง"

หยวนชิงหลิงเห็นว่าเขาเอ่ยปากชื่นชมหยวนหย่งอี้ นางจึงพูดจาเย้าแหย่ขึ้นมาว่า "เดิมทีพระชายารองนางนี้น่าจะได้มาอภิเษกกับท่านเสียมากกว่านะ"

"ไม่มีทาง!" อวี่เหวินฮ่าวปฏิเสธเสียงแข็ง "กับคนอื่นข้าไม่ค่อยแน่ใจ แต่ว่า กับแม่นางอี้แล้ว นางคงไม่อยากมาแต่งงานกับข้าหรอก"

หยวนชิงหลิงทำหน้าตากระเซ้าเย้าแหย่ "แน่ใจขนาดนั้นเลยหรือ?"

อวี่เหวินฮ่าวกล่าวว่า "นางเห็นข้าเหมือนกับหนูเห็นแมว ไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องที่นางจะยอมแต่งงานกับข้าหรอก แค่นางได้เจอข้าข้างนอกจวนก็ถึงกับต้องรีบหลบ แต่ว่า ครั้งนี้นางมาพร้อมกับท่านแม่ของนาง หากนางมาเพียงลำพัง คงจะไม่กล้ามาแน่ๆ"

หยวนชิงหลิงรู้สึกได้ถึงพลังด้านมืด นี่มันส่งผลกระทบต่อคนที่มองโลกในแง่ดีได้จริงๆ นางรู้สึกเศร้ากับการเล่นตลกของอวี่เหวินฮ่าว

ซีมามาทราบข่าวว่าในวันพรุ่งนี้จะมีแขกมาเยือน นางเห็นว่าในจวนยังมีเนื้อสัตว์ที่วังหลวงส่งมาให้เหลืออยู่อีกมาก จึงให้คนไปหาซื้ออย่างอื่นมาสมทบ แล้วทำอาหารที่หลากหลาย เพื่อไม่ให้เป็นการขายหน้า

เช้าวันรุ่งขึ้น หยวนชิงหลิงก็แต่งตัวอย่างเรียบร้อย นางคาดการณ์ว่าหยวนฮูหยินและพระชายารองหยวนน่าจะมาถึงราวๆเที่ยงวัน จึงให้คนไปนำสำรับมื้อเช้ามาให้ตนรับประทานก่อน

เมื่อเพิ่งจะรับประทานมื้อเช้าเสร็จ ก็ได้ยินสาวใช้เข้ามารายงาน "พระชายา พระชายารองหยวนทรงพาคนของจวนแม่ทัพหยวนมาเข้าเฝ้าเพคะ"

หยวนชิงหลิงตกใจ "มาแต่เช้าเลยหรือ? เช่นนั้นรีบเชิญไปที่ห้องโถงรองเร็วเข้า ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้"

บรรยากาศของห้องโถงใหญ่ค่อนข้างเป็นทางการ ดังนั้น เมื่ออวี่เหวินฮ่าวต้องการพบแขกจึงจะใช้ห้องโถงใหญ่ เมื่อนางจะพบแขกที่เป็นสตรี ส่วนมากจะใช้ห้องโถงรอง การตกแต่งของห้องโถงรองดูจะสบายตาสบายใจกว่ามาก

สาวใช้เอ่ยอย่างลำบากใจ "เกรงว่าห้องโถงรองจะนั่งกันไม่พอน่ะสิเพคะ"

หยวนชิงหลิงตะลึง "นั่งไม่พอ? พวกนางมากันกี่คนล่ะ?"

สาวใช้รายงาน "มองเผินๆก็น่าจะมี 20-30 คนเพคะ หรือไม่ก็ 30-40 คน? หรือไม่ก็มากกว่านั้นเพคะ"

หยวนชิงหลิงถึงกับอึ้ง

พระชายารองหยวนไม่ได้บอกว่าจะพาหยวนฮูหยินมาหรอกหรือ? แล้ว 30-40 คนนี้มันหมายความว่าอย่างไร? คงไม่ได้เชิญมาทั้งตระกูลหรอกกระมัง?

ซีมามารีบสั่งการในทันที "ให้คนครัวรีบออกไปซื้อวัตถุดิบ ซื้อเนื้อสัตว์มาเพิ่ม เฮ่อ ข้าจะจดรายการไปให้ก็แล้วกัน"

หยวนชิงหลิงเดินนำหน้าเฉียนมามากับลู่หยาและฉีโหลวออกไปต้อนรับ เมื่อเดินมาเกือบถึง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเพียงเล็กน้อยแว่วออกมาจากห้องโถงใหญ่ นอกจากนี้แล้ว ก็ไม่มีเสียงพูดจาใดๆแว่วมาอีก นางรู้สึกแปลกใจ คนตั้ง 30-40 คนมารวมตัวกัน จะไม่พูดไม่จากันเลยหรือ? หากพวกนางต่างคนต่างพูด ก็คงจะพาให้ห้องโถงนั้นครึกครื้นยิ่งนัก แต่นี่กลับเงียบเป็นเป่าสาก!

"ท่านพี่หญิง!" ร่างของหญิงสาวนางหนึ่งปรากฏขึ้น นางจับมือหยวนชิงหลิงไว้ แก้มของนางแดงระเรื่อ ขนตางอนยาว ดวงตาที่กลมโตสุกสกาวมองมาที่หยวนชิงหลิง บ่งบอกถึงความรู้สึกปิติยินดีจากภายใน

ทุกครั้งที่หยวนชิงหลิงได้พบนาง ก็มักจะรู้สึกว่านางดูเหมือนกับแอปเปิลลูกหนึ่งที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้ เป็นแอปเปิลลูกแดงใหญ่ที่มีน้ำค้างอยู่ด้านบน ดูสดใหม่ สวยงาม เนื้อแน่นและอุดมไปด้วยน้ำ ชวนให้ใครต่อใครอดใจไม่ได้ที่จะกัดแก้มแดงๆของนางเข้าสักคำ

หยวนชิงหลิงส่งยิ้ม "มากันแต่เช้าเลยนะ?"

"ใช่แล้วเพคะ ท่านย่าบอกว่าการจะมาแวะเยี่ยมคนอื่น ก็ต้องมาแต่เช้า และห้ามอยู่รบกวนนาน เพราะถึงอย่างไรจวนอ๋องก็คงไม่อาจให้คนจำนวนมากเช่นนี้เข้ามาพักได้อยู่แล้ว"

หยวนชิงหลิงไม่ค่อยเข้าใจ เข้ามาพัก? ดังนั้น วันนี้จะพากันมาอยู่ที่นี่ทั้งวันเลยงั้นหรือ? แต่ว่า นางยังประคองสติและถามกลับไปว่า "ท่านย่าของเจ้าก็มาด้วยหรือ?"