บทที่ 202 ขอพระชายาโปรดให้การอุปการะด้วย

คุณหนูน้อยแห่งตระกูลหยวนลงมาถึงพื้นเป็นที่เรียบร้อย นางเก็บดาบเข้าฝัก แล้วยืนตรงเอามือแนบข้างลำตัว นางยิ้มเล็กน้อย ทรงผมของนางยังคงความเป็นระเบียบไม่ยุ่งเหยิง

ฉีมามาใจสลาย ฉากบังลมไม้แกะสลักที่ท่านอ๋องทรงรักมากที่สุด โอ้ ไม่นะ!

"ลองดูฝีมือค้อนดาวตกของข้าสิ!" คุณหนูน้อยอีกคนหนึ่งพลันเหาะออกมา นางหยิบค้อนดาวตกที่วางอยู่บนพื้นแล้วเหวี่ยงโซ่ไปมา มีเสียงลมพัดเฟี้ยวฟ้าว ดังเกรียวกราดราวสายฟ้าฟาด เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว ค้อนดาวตกนั่นก็ทุบไปทางฝั่งตะวันออกทีหนึ่ง ฝั่งตะวันตกทีหนึ่ง ทำเอาหยวนชิงหลิงเองก็หลงคิดไปหลายทีว่าค้อนนั่นจะมาปะทะเข้ากับตนเอง ค้อนนั่นเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอยู่สักครู่ แล้วก็ถูกเก็บเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ

ฉีมามาเห็นพื้นห้องทั้งทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกล้วนเป็นรูโบ๋ ไม่รู้ว่าจะต้องเสียค่าซ่อมแซมไปกี่ตำลึง?

"ข้าด้วย!" คุณหนูวัย 13-14 ปีก้าวออกมา นางเลือกธนูคันยาว แล้วเหาะออกไปด้านนอก เพียงชั่วอึดใจ ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของนางเสียแล้ว

ในขณะที่หยวนชิงหลิงกำลังตกตะลึง ก็ได้ยินเสียงดังขวับทะยานผ่านอากาศเข้ามา ยังไม่ทันที่จะได้เจอต้นตอของเสียง นางก็รู้สึกว่าหนังศีรษะนั้นเย็นชอบกล ราวกับมีลมพัดผ่านด้วยความเร็วสูง หลังจากนั้น ผมของนางก็ปล่อยสยายลงมา นางเอามือไปคลำดู ก็พบว่าปิ่นปักผมได้หายไปเสียแล้ว นางรีบหันหลังไปดู กลับพบว่าลูกศรธนูได้ปักเข้าไปที่ผนังหลังศีรษะนาง ปิ่นปักผมของนางก็ถูกยึดไว้กับผนังนั่นเอง

หยวนชิงหลิงนั่งปรบมือตัวแข็งทื่อ นางก็ไม่รู้ว่าสีหน้าของนางในตอนนี้เป็นสีอะไรแล้ว นางค่อยๆยืนอย่างไม่มั่นคงเท่าไรนัก จากนั้นจึงพยายามกล่าวกับฮูหยินอาวุโสอย่างสงบเสงี่ยมว่า "ท่านฮูหยิน ข้าต้องขอตัวสักพัก จะไปทำธุระส่วนตัวสักประเดี๋ยว"

ฮูหยินอาวุโสจึงยิ้มและตอบว่า "เชิญพระชายาตามสบายเถิดเพคะ คนท้องมักจะไปเข้าห้องน้ำบ่อยเช่นนี้เป็นธรรมดา"

หยวนชิงหลิงมองไปที่ลู่หยาและฉีโหลว "พวกเจ้าสองคนมาประคองข้าไปที ข้ารู้สึกแข้งขาอ่อนระทวย......ไม่สิ เหมือนจะเป็นเหน็บชา นั่งนานไปเลือดลมมันไม่ไหลเวียน"

ลู่หยาและฉีโหลวก้าวเท้าเข้ามาด้วยอาการงันงกเพื่อจะประคองหยวนชิงหลิงออกไป เมื่อหยวนชิงหลิงก้าวเท้าพ้นจากประตูได้แล้วก็เอามือเท้าผนัง อีกมือหนึ่งนำมาทาบไว้บนอกพร้อมกับหายใจอย่างเหนื่อยหอบ "ข้าตกใจ ข้าตกใจหมดเลย"

นางคิดว่าลูกศรของธนูนั่นจะปักเข้ากลางศีรษะของนางเสียอีก

ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า เพราะเหตุใดอวี่เหวินฮ่าวจึงพูดว่าฉู่หมิงฉุ่ยไม่อาจสู้กับหยวนหย่งอี้ได้ ใครหน้าไหนก็สู้นางไม่ได้ทั้งนั้น! ฉีอ๋องท่านซวยแน่ หากท่านกล้ารังแกหยวนหย่งอี้แล้วล่ะก็ ท่านคงจะรักษาชีวิตน้อยๆของท่านเอาไว้ได้ยากแน่!

เมื่อหยวนชิงหลิงทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว ผมเผ้าของนางก็จัดแต่งใหม่อย่างเรียบร้อย คุณหนูหยวนผู้ที่เป็นคนยิงธนูไปเมื่อครู่นี้ก็ได้นำปิ่นปักผมเข้ามาคืนนาง "พระชายา นี่ปิ่นของท่าน"

หยวนชิงหลิงส่งยิ้มให้กับนาง "ข้าขอมอบให้เจ้านะ"

คุณหนูหยวนรู้สึกอึ้ง นางถามด้วยความลิงโลด "จริงหรือ?"

"จริงสิ ชอบหรือเปล่าล่ะ?" หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม นางไม่อาจเก็บปิ่นนั้นเอาไว้ต่อไปได้อีก คงจะต้องฝันร้ายแน่นอน ศีรษะของนางเกือบจะหลุดออกไปแทนปิ่นนั่นเสียแล้ว

"ชอบ ชอบมากๆเลยเพคะ!" คุณหนูหยวนเก็บปิ่นเข้าไปด้านในเสื้อ นางดีใจจนแทบจะร้องไห้

หยวนชิงหลิงยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจ กลุ่มสตรีที่มีฝีมือเชิงการต่อสู้เช่นนี้ เหตุใดจึงให้ความสำคัญกับพระชายาธรรมดาๆเช่นนางด้วย? ถึงกับยกกันมาทั้งบ้านเพื่อมาเยี่ยมนางเลยหรือนี่? แล้วดูศัสตราวุธแต่ละอย่าง ผู้ที่เชี่ยวชาญในการใช้อาวุธมักจะหวงแหนอาวุธเป็นอย่างมาก แต่พวกนางกลับมอบอาวุธที่ดีที่สุดมาให้นาง

ฮูหยินอาวุโสท่าทางสงบเสงี่ยม นางมองดูหยวนชิงหลิงและเอ่ยขึ้นมาว่า "พระชายา หม่อมฉันมีเรื่องบางอย่างที่จะบังอาจทูลขอเพคะ"

"ท่านยอดฝีมือ......ท่านฮูหยิน เชิญท่านพูดมาเถอะ" หยวนชิงหลิงเก็บซ่อนความรู้สึก แล้วเอ่ยถามออกไป

ฮูหยินอาวุโสหันไปทางคุณหนูนักธนูแล้วถอนหายใจออกมา "คนตระกูลหยวนของหม่อมฉันถนัดแต่เรื่องใช้เรี่ยวแรงแต่ไม่ถนัดด้านการใช้ปัญญา ไม่รู้เลยว่าจะอบรมเด็กสาวเหล่านี้ได้อย่างไร พวกนางรูปงามน่ารัก แต่อุปนิสัยทั้งทโมนและแก่นแก้ว ไม่มีกิริยามารยาท หม่อมฉันเป็นกังวลเรื่องการออกเรือนของพวกนางมาหลายวันหลายคืนแล้วเพคะ เจ้าหยวนหย่งอี้ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไร จึงได้ออกเรือนไปตั้งแต่อายุ 16 ปี แต่น้องๆของนาง หากอายุไม่ถึง 18 หรือ 20 เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดมาสนใจเสียแล้วล่ะเพคะ"

เมื่อหยวนชิงหลิงฟังจบก็ได้เอ่ยถามออกไปว่า "ท่านต้องการให้ข้าช่วยหาคู่ครองให้พวกนางใช่หรือไม่?"

ฮูหยินอาวุโสยิ้มพลางส่ายหน้า "ไม่ใช่เพคะ ไม่ใช่......" นางเงยหน้าไปมองหยวนฮูหยิน นัยน์ตาสื่อความหมายถึงความเคลือบแคลงใจ ก็ควรจะพูดเช่นนั้นมิใช่หรือ? นี่นางพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ?

หยวนฮูหยินส่งกำลังใจด้วยสายตามาให้ท่านผู้อาวุโส สื่อความหมายว่าทำเช่นนั้นเป็นการถูกต้องแล้ว