บทที่ 207 ไล่ตามรักแท้พูดง่ายแต่ทำยาก

จี้อ๋องกล่าวอย่างราบเรียบ "ข้าไม่มีทางติดร่างแหไปด้วยหรอก ข้าไม่เคยเห็นเงินของพวกเขา"

พระชายาจี้อ๋องตกตะลึง "ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร?"

จี้อ๋องมองนางด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ "คนข้างกายของข้าสามารถเป็นพยานได้ว่าข้าไม่เคยแตะต้องเงินเหล่านั้นเลย"

พระชายาจี้อ๋องสีหน้าเปลี่ยนไป ไหล่ของนางลู่ลงและพูดอย่างเหม่อลอย "ถูกต้อง ท่านอ๋องไม่เคยแตะต้องเงินเหล่านั้นเลย ล้วนเป็นข้าที่รับมา เป็นหม่อมฉันที่วางแผนกับญาติผู้น้องโดยอาศัยความสะดวกจากท่านอ๋อง แต่หากคำพูดนี้แพร่ออกไป เสด็จพ่อจะเชื่อหรือ? เหล่าขุนนางทั้งหลายจะเชื่อหรือ?"

"ทำไมจะไม่เชื่อเล่า? ในหลายปีมานี้ทางฝั่งมารดาของพระชายาซื้อที่ดิน ร้านค้า หมู่บ้านนับไม่ถ้วน เพียงแค่ตรวจสอบเสียหน่อยก็คงจะกระจ่างแจ้ง" จี้อ๋องกล่าวอย่างโหดเหี้ยม

พระชายาจี้อ๋องสูดหายใจเข้าด้วยความเย็นยะเยือก สายตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "เรื่องยังไม่ได้ไปถึงขั้นที่เลวร้ายที่สุด แต่ท่านอ๋องกลับคิดจะผลักหม่อมฉันออกไปตายแทนเสียแล้ว และยังจะทำให้เกี่ยวพันไปถึงจวนเดิมของหม่อมฉันด้วย? เงินที่บ้านเดิมของหม่อมฉันล้วนเป็นเงินที่พี่รองได้มาจากการทำการค้าขายเพคะ"

"ทำการค้า? ใช่แล้ว พี่รองของเจ้าอยู่ที่กรมคลัง ในหลายปีมานี้ทำการค้าไปไม่น้อยเลยทีเดียว เพียงแต่จะหลบรอดจากการตรวจอย่างละเอียดไปได้หรือ? เป็นเงินที่ปล่อยกู้หรือว่าเงินที่กันค้ากันแน่? การค้าที่พี่ใหญ่ของเจ้าใช้ชื่อพี่รองของเจ้าไปทำนั้น หากโดนตรวจขึ้นมา คิดว่าเสด็จพ่อจะตรวจสอบไม่พบงั้นหรือ?" จี้อ๋องยิ้มเย็น

ในใจของพระชายาจี้อ๋องร้อนรน ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่ได้ทำงานอยู่ในกรมคลังอีก แต่ว่าที่เคยทำมาก่อน เพียงแค่โดนฝ่าบาทตรวจสอบก็จะสามารถเห็นชัดไปรากถึงโคน

แต่ในใจนางยังคงเก็บซ่อนความโกรธนั้นไว้ ตระกูลของนางในหลายปีมานี้ ทั้งต่อหน้าและลับหลังให้เงินสนับสนุนมาเท่าไหร่? หากไม่มีตระกูลของนางสนับสนุน เขาจะมีวันนี้หรือ? แม้ว่าจะรู้นานแล้วว่าเขามีใจคิดเป็นอื่น แต่นางก็มักจะคิดว่าเขายังต้องพึ่งพานาง แต่วันนี้เมื่อรู้ว่าเขาต้องการแต่งหลานสาวของฉู่โส่วฝู่เข้ามาเป็นชายารองเขาก็ทอดทิ้งนาง เมื่อหมดประโยชน์ก็กำจัดทิ้ง เขาช่างเนรคุณยิ่งนัก

พระชายาจี้อ๋องเป็นผู้ที่อดทนอดกลั้นมาเสมอ ตอนนี้นางโกรธอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าของนางเป็นดังคลื่นลมที่ไม่สงบ แต่กลับเก็บสายตาโกรธปนเศร้านั้นเอาไว้และเอ่ยเตือนเขาออกมาอย่างสงบ "ท่านอ๋อง ยังไม่ได้แต่งชายารองเข้ามา หยวนชิงหลิงก็ยังไม่แท้ง เรื่องทั้งหมดยังคงมีโอกาสที่จะพลิกผัน แต่ก่อนข้าก็มักจะเตือนท่านเสมอว่าทำอะไรก็ต้องเหลือทางถอยไว้บ้าง วันนี้ก็ยังเป็นประโยคนี้ หมากที่ท่านอ๋องคิดว่าเป็นหมากที่ไร้ประโยชน์ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีไพ่ไม้ตายเหลืออยู่อีก"

จี้อ๋องกล่าวอย่างเฉยเมย "คำพูดของข้าเมื่อครู่นี้ก็เป็นการเหลือทางถอยไว้แล้ว เจ้าและญาติผู้น้องของเจ้ารับผิดไป ข้าย่อมมีวิธีช่วยเจ้าพลิกตัวกลับมาได้อีก"

พระชายาจี้อ๋องหัวเราะเบาๆ สายตาที่นางจี้อ๋องเกือบจะติดแววดูถูก "ท่านอ๋อง ข้อหานี้ไม่มีใครต้องรับผิดทั้งนั้น อวี่เหวินฮ่าวจะต้องสืบได้หรืออย่างไร?"

"คนผู้นี้ข้ารู้จักดี หากเขาไม่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเขาจะไม่ลงมือโดยง่าย"

สายตาของพระชายาจี้อ๋องปรากฏแววอำมหิตแวบหนึ่ง "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็หาเรื่องมาทำให้เขาต้องพัวพันโดยไม่อาจไปสืบเรื่องราวของเมืองถิงเจียงได้สิเพคะ"

เมื่อจี้อ๋องได้ยินเช่นนั้นเขาก็หรี่ตามองนาง "พระชายามีวิธี?"

พระชายาจี้อ๋องไอออกมา เสียงไอนั้นกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหอบเสร็จแล้วสักพักจึงจ้องมองจี้อ๋อง "ท่านอ๋องเข้ามานี่ หม่อมฉันจะบอกท่าน"

จี้อ๋องเดินเข้าไปนั่งลงข้างกายนางแล้วตบหลังให้นางเบาๆ "ว่ามา"

พระชายาจี้อ๋องกระซิบกระซาบที่ข้างหูเขาสองสามประโยค "สองแผนนี้ หากแผนหนึ่งไม่ได้ผลก็ให้ใช้อีกแผน หากทำสำเร็จก็จะสามารถสำเร็จโทษฉู่อ๋องได้"

จี้อ๋องมองนาง ในใจเกิดความรู้สึกอันซับซ้อน ดูเหมือนว่าตอนนี้ยังคงไม่อาจไม่มีนาง แผนของนางไม่มีใครเทียบได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือนางเหี้ยมโหดซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้พอดี

...

วันนี้ท่านฮูหยินใหญ่มาอยู่เป็นเพื่อนหยวนชิงหลิง

นางดูสดชื่นกว่าครั้งที่แล้วมาก สีหน้าของนางแดงระเรื่อขึ้น ยามเดินก็ไม่จำเป็นต้องให้ซุนมามาคอยพยุงแล้ว เห็นได้ชัดว่านางดีขึ้นมาก

ท่านฮูหยินใหญ่กับหยวนชิงผิงมาด้วยกัน หยวนชิงผิงมีอาการใจลอยเล็กน้อย หยวนชิงหลิงพูดกับนางหลายครั้ง นางก็ยังดูเหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดอย่างงุนงง "ท่านพี่ว่าอะไรนะ?"

หยวนชิงหลิงมองนางอย่างไม่สบอารมณ์นัก

เมื่อรอท่านฮูหยินใหญ่จากไป หยวนชิงผิงก็จับแขนนางและเอ่ยกับนางอย่างตื่นเต้น "ท่านพี่ ข้ามีเรื่องจะบอกท่าน"

"เรื่องอะไรหรือ?" หยวนชิงหลิงเห็นสีหน้าของนางไม่ปกตินัก "ในจวนเกิดเรื่องขึ้นหรือ?"

"ไม่ใช่หรอก" หยวนชิงผิงรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อย เป็นกู้ซือผู้นั้น"

"กู้ซือ? กู้ซือทำไมหรือ?" หยวนชิงหลิงนิ่งงัน