บทที่ 209 บาดเจ็บสาหัส

ซีมามาปิดปากนางแล้วเอ่ยเบาๆ "ชู่ อย่าพูดเหลวไหลเพคะ ผู้ที่มาคือมู่หยูกงกง บอกว่าฝ่าบาทเรียกตัวพระชายาเข้าวังทันทีพ่ะย่ะค่ะ"

หยวนชิงหลิงสีหน้าเปลี่ยนไป "ต้องเป็นเพราะอาการขององค์ชายแปดไม่ดีแน่" นางลุกขึ้น ซีมามาและลู่หยาเข้ามาช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าและเกล้าผมอย่างเรียบง่าย ตอนนี้อากาศหนาวเย็น ดังนั้นซีมามาจึงหยิบเสื้อคลุมออกมาสวมให้หยวนชิงหลิงแล้วจึงออกเดินทาง

มู่หยูกงกงรออยู่ด้านนอกอย่างร้อนรน เมื่อเห็นหยวนชิงหลิงออกมาแล้วก็บอกนางทันทีว่า "พระชายา ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เสด็จเข้าวังเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ"

หยวนชิงหลิงถามว่า "เป็นเพราะองค์ชายแปดอาการไม่ดีหรือ?"

มู่หยูกงกงพยักหน้าอย่างหนักใจ "พ่ะย่ะค่ะ"

หยวนชิงหลิงจึงไม่รอช้า "ไปกันเถอะ"

เมื่อคืนนางดูแล้วว่านางไม่มียา ในกล่องยาไม่มียาอย่างอื่นนอกจากยาบำรุงครรภ์ ยาแก้หวัดและยาทาแผลเล็กๆ น้อยๆ มียาปฏิชีวนะอยู่ไม่กี่เม็ด แต่ว่าไม่มีประโยชน์อันใดกับผู้ที่บาดเจ็บสาหัสเลย

ฟ้ายังไม่สว่างดี ท้องฟ้าเป็นสีหม่นเข้ม ขอบฟ้ามีเส้นสีขาวปรากฏขึ้น ทั้งเมืองหลวงเงียบสงัดจนน่ากลัว

ซีมามาเดินทางไปกับนางด้วยพูดขึ้นเบาๆ "พระชายา หากไม่มั่นใจก็อย่าได้ลงมือช่วยเป็นอันขนาดนะเพคะ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฮองเฮาต้องโทษท่านแน่"

หยวนชิงหลิงพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย "ข้ารู้แล้ว"

นางจิตใจว้าวุ่นเล็กน้อย สาเหตุที่จิตใจไม่สงบก็คือนางไม่อาจมองเบื้องลึกเบื้องหลังของเรื่องนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ที่จริงนางรู้สึกว่าเรื่องนี้มุ่งเป้ามาที่ฉู่อ๋อง

เมื่อเข้ามาในวังแล้ว มู่หยูกงกงก็พานางและซีมามาไปถึงตำหนักชิงหัว ที่นี่อยู่ข้างตำหนักของฮองเฮา สร้างขึ้นมาเป็นเอกเทศ ชื่อว่าตำหนักชิงหัว เป็นที่ประทับขององค์ชายแปด

เมื่อตามมู่หยูกงกงเข้าไปก็เห็นจักรพรรดิหมิงหยวนตี้และฮองเฮาอยู่ด้านใน พระสนมกุ้ยเฟย เสียนเฟย เต๋อเฟยต่างก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้า

ฉีอ๋องและฉู่หมิงฉุ่ยก็อยู่ด้วย แต่ทั้งสองคนนั่งแยกกัน

หยวนชิงหลิงเดินไปย่อกายเคารพ จักรพรรดิหมิงหยวนตี้มองนางและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ไม่ต้องมากพิธี เข้าเข้าไปดูเจ้าแปดเถอะ"

หยวนชิงหลิงพยักหน้า "เพคะ"

"พระชายาฉู่อ๋อง!" ฮองเฮาเรียกนาง

หยวนชิงหลิงหันกลับไป "เพคะ เหนียงเหนียง"

"เจ้ามีวิธีช่วยเขาใช่หรือไม่?" ฮองเฮามองนางด้วยสายตาคมปลาบ สายตานั้นใกล้เคียงกับความหวาดระแวง

หยวนชิงหลิงตอบเบาๆ "ต้องดูก่อนจงจะรู้ได้เพคะ"

ฮองเฮาลุกขึ้นทันที "ตอนนั้นฉู่อ๋องตายไปแล้วเจ้ายังช่วยเขากลับมาได้ หากวันนี้เจ้าช่วยลูกแปดไม่ได้ก็เป็นเพราะเจ้าตั้งใจไม่ช่วยเขา"

ยังไม่ทันได้เข้าไป ข้อหาความผิดก็หล่นใส่นางเสียแล้ว หยวนชิงหลิงกล่าวว่า "เหนียงเหนียง ตอนนี้ข้ายังไม่รู้อาการขององค์ชายแปด รอข้าดูก่อนแล้วค่อยว่ากันได้หรือไม่เพคะ?"

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้กล่าวอย่างราบเรียบ "ฮองเฮา ใจเย็นๆ ก่อน ให้นางเข้าไปดูหน่อยเถอะ"

ฉีอ๋องลุกขึ้นยืน "ข้าจะไปเป็นเพื่อนพี่สะใภ้เอง"

ห้องบรรทมด้านในและตำหนักด้านนอกมีแพงแค่กำแพงกั้นเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ได้ใหญ่โตนัก

ข้างในมีหมอหลวงเฝ้าอยู่ บนเตียงมีเด็กชายวัยรุ่นนอนอยู่ด้วยร่างกายที่ปราศจากสีเลือด เขาคล้ายฉีอ๋อง แพขนตายาว นอนอยู่โดยแทบจะไม่มีลมหายใจ บนพื้นมีอ่างวางอยู่ใบหนึ่ง น้ำในอ่างนั้นถูกย้อมจนเป็นสีแดง น้ำกระเพื่อมขึ้นลงตามเสียงฝีเท้าราวกับคลื่นที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง เด็กชายผู้นั้นหน้าตาหมดจด หากไม่ใช่เพราะสีหน้าซีดขาวและกำลังหายใจรวยริน ก็คงทำให้ผู้อื่นคิดไปว่าเขาเพียงแค่นอนหลับไปเท่านั้น ข้างมุมปากของเขามีคราบสีแดงที่ยังไม่ได้เช็ดออก คงจะกระอักเลือดออกมา

หมอหลวงเฉากล่าวเบาๆ "พระชายา องค์ชายแปดถูกคนทำลายชีพจรหัวใจแล้วจึงถูกเอาดาบแทงเข้าที่หัวใจ แม้จะกินยาเม็ดจื่อจินเข้าไปแล้ว แต่ว่าอาการยังแย่นัก เขาหายใจช้าลงเรื่อยๆ แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หมอหลวงทั้งหลายไม่มีวิธีใดๆ และทำได้เพียงแต่ยืนรอ เห็นได้ว่าพวกเขายอมแพ้แล้ว ฮ่องเต้และฮองเฮาต่างก็อยู่ด้านนอก เกรงว่าหากตายก็คงจะเป็นคนผมขาวส่งคนผมดำ

หยวนชิงหลิงพยักหน้าและเดินเข้าไป

ตอนที่อยู่บนรถม้า นางแอบเอากล่องยาออกมาวางไว้บนพื้น ตอนที่ลงมาก็ถือกล่องยาลงมือ ตอนนี้เมื่อนางเปิดกล่องยาดูก็พบว่ามียาใหม่เพิ่มเข้ามาเล็กน้อย มียาที่ช่วยให้เลือดแข็งตัวและยากระตุ้นหัวใจ

นางหยิบสเต็ตโทสโคปออกมาฟังการเต้นของหัวใจ ข้างในมีการตกเลือด ช้ำใน ทำให้เกิดภาวะเลือดออกในช่องเยื่อหุ้มปอด หลังจากที่นางสอดท่อระบายแล้ว การหายใจขององค์ชายแปดก็ดีขึ้นเล็กน้อย แต่ว่าอาการก็ยังคงหนักมาก นอกจากอาการบาดเจ็บภายนอกแล้วยังมีเลือดออกข้างใน ดังนั้นปัญหาใหญ่ในตอนนี้ก็คือเขาเสียเลือดมากเกินไป จะต้องทำการให้เลือดทันที แต่การให้เลือดจะสามารถทำให้สถานการณ์ดีขึ้นได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ เพราะนางไม่อาจรู้ได้ว่าเลือดของเขาหยุดไหลแล้วหรือยัง

นางเดินออกไปบอกจักรพรรดิหมิงหยวนตี้ว่านางต้องการให้เลือด เพราะไม่ใช่ครั้งแรกดังนั้นแม้แต่ฉีอ๋องก็เข้าใจ

หยวนชิงหลิงหยิบกระดาษตรวจสอบกรุ๊ปเลือดออกมาตรวจเลือด เลือดของฉีอ๋องไม่เข้ากัน ท่านอ๋องสี่อวี่เหวินเว่ยก็ให้ตรวจ เลือดของเขาก็ไม่เข้ากันเช่นกัน จี้อ๋อง ซุนอ๋องต่างก็ถูกเรียกเข้ามา หลังจากตรวจแล้ว หยวนชิงหลิงก็ยังคงส่ายหน้า

ฮองเฮาอดรนทนไม่ไหว "ทำไมเจ้าจึงเอาแต่ส่ายหน้า? เจ้าตั้งใจทำให้ผู้อื่นลำบากใจใช่หรือไม่? พวกเขาเป็นพี่น้องกัน จะไม่เข้ากันได้อย่างไร? หากนำเลือดของพวกเขามาหยดรวมกันแล้วจะต้องรวมกันได้"