บทที่ 4 ช่วยเหลือตนเอง

ทังหยางสั่งให้ลู่หยาไปนำยามา หลังปลอบฉีมามาอีกสองสามคำก็หมุนตัวจากไป

ฉีมามาคอยเฝ้าอยู่ เมื่อค่ำลงก็เริ่มรู้สึกกลัว

ลู่หยาก็มาอยู่เป็นเพื่อนนางด้วย ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดจากัน กลั้นหายใจมองไปที่หั่วเกอ กลัวว่าเขาจะหายใจไม่ออก

อย่างไรก็ตามหัวเกอเพียงหลับสนิท จนใกล้ยามจื่อจึงตื่นขึ้นมา เขาลืมตามองไปที่ฉีมามา "ท่านย่า ข้าหิว!"

ฉีมามาแทบจะกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ ตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็กินอะไรไม่ลง แม้แต่นมแพะที่นางหามาอย่างลำบากเขาก็กินไม่ลง

นางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเขา มันไม่ร้อนอีกต่อไป

"ยาของหมอได้ผลแล้ว!" ฉีมามาพูดกับลู่หยาอย่างดีใจ

"ใช่แล้ว ยาของหมอได้ผล!" ลู่หยาก็ดีใจมากเช่นกัน

หมอลี่ถูกเชิญมาที่จวนฉู่อ๋องอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น

เมื่อได้ยินว่าเด็กยังไม่ตาย หมอลี่ก็รู้สึกทึ่งมาก "เด็กคนนี้ช่างโชคดีจริงๆ เกือบจะไปแล้วแท้ๆ"

ฉีมามาคุกเข่าลงและโขกศีรษะคำนับ "ท่านหมอ ท่านจ่ายยาอีกตำรับเพื่อช่วยหลานชายของข้าด้วยเถอะ"

หมอลี่ผงะ ยาที่เขาจ่ายไปเมื่อวานไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้เลย อย่างดีที่สุดก็แค่เพียงเพื่อบรรเทาอาการปวดและระงับประสาทเท่านั้น ไม่มีผลอะไรนักกับอาการบาดเจ็บ

อย่างไรก็ตามอาจเป็นเรื่องที่เขาไม่ได้คิดให้รอบคอบ

เขาได้ตรวจชีพจรของหั่วเกอแล้ว มันดีขึ้นกว่าเมื่อวานจริงๆและร่างกายของเขาก็ไม่ได้ร้อนมากแล้ว

ดังนั้นเขาจึงสั่งยาใหม่ "ให้สาวใช้ตามข้ากลับไปเอายา ยานี้กินสองวันติดกัน แล้วยังมียาผงใช้โรยที่แผล หากดีขึ้นก็ค่อยมาเอายาเพิ่ม"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ!"

"ค่าหมอค่ายาใครจะเป็นคนจ่าย?" หมอลี่ถาม

ทังหยางเป็นผู้ออกค่าหมอให้เมื่อวาน แต่ค่าหมอและค่ายาของวันนี้ฉีมามาจะต้องเป็นคนจ่าย

ฉีมามามองมือของหมอและถามอย่างไม่แน่ใจ "ห้าสิบเหวิน?"

"ห้าตำลึง!" หมอลี่กล่าวอย่างไม่พอใจ

เขาไม่ใช่หมอยาเร่ร่อน ไม่สั่งยาเพียงราคาไม่กี่เหวิน

ดวงตาของฉีมามาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า

เงินห้าตำลึง? นั่นเป็นเงินเดือนของนางถึงครึ่งปีเชียวนะ

นี่เป็นเพียงยาสองมื้อเท่านั้น

แต่ชีวิตของหลานชายนั้นมีค่ากว่าเงินทอง นางจึงกัดฟันและหยิบเงินห้าตำลึงยื่นให้หมอไป

ลู่หยาตามหมอลี่ไปเอายา เมื่อนางกลับมาก็เห็นฉีมามาก้มหน้าร้องไห้ นางจึงปลอบใจ "ป้าอย่าเสียใจไปเลย หั่วเกอจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน"

ฉีมามาพูดอย่างเกลียดชัง "ทำไมถึงได้มีคนที่โหดร้ายขนาดนั้นได้นะ? ข้านึกถึงตอนที่พังประตูเข้ามาข้าเห็นนางถือมีดกรีดตาของหั่วเกอ ข้าล่ะอยากจะฆ่านางนัก หากหั่วเกอเป็นอะไรไป ข้าก็จะไม่ขออยู่อีกต่อไป แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะฆ่านางให้ได้"

ลู่หยาปลอบใจ "อย่าโมโหไปเลย ไม่คุ้มที่จะโกรธจนเสียสุขภาพ ท่านอ๋องมีคำสั่งแล้วว่าให้ปล่อยนางไปตามยถากรรม นางถูกโบยจนเจ็บหนักขนากนั้นแล้ว ข้าเองก็จะไม่เอาอาหารไปส่งให้นางอีก ให้นางป่วยตายก็ดี อดตายก็ดีถือว่าเป็นการแก้แค้น"

ภายในหอเฟิ่งอี๋

หยวนชิงหลิงไม่รู้ว่านางหมดสติไปนานเท่าใด นางค่อยๆตื่นขึ้นมา ในห้องนั้นมืดสนิท

นางผิดหวังที่ไม่ได้ฝันว่ากลับไปที่ห้องทดลอง

นางลุกขึ้นคลำทางไปที่โต๊ะ จำได้ว่ามีน้ำชาและหมั่นโถววางอยู่บนโต๊ะ

นางต้องการดื่มน้ำและกินอาหาร

ในกล่องยาไม่มีน้ำตาลกลูโคส ดังนั้นจึงไม่สามารถให้น้ำเกลือแก่ตัวเองได้